ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜੋਣੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਸਭ ਤੋਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਖੇਤ-ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚਲਚਲ ਹੈ, ਨਾ ਥਾਂ; ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਅਤੇ ਅਮੌਜੂਦ, ਕੁਝ ਵੀ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਰੀਤੀਆਂ ਜੋ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ, ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰਾ ਦਾ ਕਰਮ ਹਮेशा ਹਿਮਪਾਤ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲਗਾ ਦੇਣੀ ਪਵੇ। ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਲਈ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਵੱਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਈਰਖਾਲੂ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ਿਆਮਾਕ ਦਾਣੇ ਵੀ ਉਪਜੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਆਦਰ ਪਾਏ; ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਣਾ, ਸ਼ੀਤਲਾ, ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗੰਨਾ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਆਮਾਕ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਆਗ੍ਰਯਣ ਕਰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਆਮਾਕ, ਹਸਤਿਨਾਮਾ, ਪਟੋਲਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਤੀ ਫਲ, ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਘਣੇ ਤਿੱਖੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜੜ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ। ਬਾਂਸ ਦੇ ਕੋਪਲੇ, ਸੁਰਸਾ, ਸਰਜਜਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਲਸਣ, ਧਨੀਆ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਗੰਧ ਕਰਕੇ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ: ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਾ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਬਲੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹਦੇ ਜਖਮਾਂ ਤੋਂ ਰਤ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਦੇਸ਼ਤ ਨਿਕਾਸ, ਲੂਣ, ਖਾਰ ਅਤੇ ਰਜੋ-ਵਤੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਗੰਧੀ, ਝੱਗ ਵਾਲਾ, ਦਲਦਲ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ, ਇਹ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਭੇੜ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਉਠ, ਅਤੇ ਇੱਕ-ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਯਕ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾ ਦੇਖਣਾ, ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕੋਈ ਕਰਮ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜੰਗਲੀ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਸ਼, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਇਕ, ਸ਼ੋਰ ਵਾਲੀ, ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਭਰਪੂਰ ਜਾਂ ਗੰਧੀ ਹੋਵੇ। ਨਦੀ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦਰਵਾਜਾ ਹੋਵੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਬਾਰਹ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤ੍ਰੈਸ਼ੰਕਵ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਮਹਾ-ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਕੈਕਟਾ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਕਾਰੰਕਾਰਾ, ਕਲਿੰਗ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਆਸ਼ਰਮ-ਧਰਮ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਐਸੇ ਲੋਕ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰੈ-ਵੈਦਿਕ ਸੰਯਮ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਯਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਬਲਦ ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਤੋਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਲਦ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ—ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਲ, ਜਦੋਂ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਦੇਵ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਅਸੁਰਾਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪੱਖ-ਵਾਦ ਨੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟਤਾ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਉੱਥੇ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਿਰਜਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਦੋਹਰੇ-ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਗੰਥ, ਸ਼ਾਕਯ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀਕਲੰਸ਼ਕ—ਜੋ ਧਰਮ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਉਹੀ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿਅਰਥ, ਮੋਹਰ ਵਿਅਰਥ, ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਨੰਗਾ ਵਿਅਰਥ, ਜੋ ਨਿਯਮ ਵਿਅਰਥ ਰੱਖਦਾ, ਜਪ ਵਿਅਰਥ ਕਰਦਾ—ਇਹ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਹਨ; ਕੁਲੰਧਮ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਅਤੇ ਜੋ ਸੁਭਾਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਲਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੂਆ ਖੇਡਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗਲਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਹਨ; ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆਰਾ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾਸਤਿਕ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਟਿਆ ਉਲੰਘਣ ਵਾਲਾ, ਚੋਰ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖ—even ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਝਲਕ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਫਲ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਯੁੱਗ ਕ੍ਰਿਤਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਯੁੱਗ ਤ੍ਰੇਤਾ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਯੁੱਗ ਦਵਾਪਰ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦਾ ਯੁੱਗ ਕਲੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ।