ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਦੀ ਰੀਤ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਕ ਉਪਲਬਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਵਰਨਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਵਰਨ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿਚ, ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਯੋਗ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ, ਪਾਪੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਸੰਦੇਹੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਉਪਲਬਧੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸ਼ਵਾਸ-ਪ੍ਰਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ, ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਾਪਸੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣੋ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਰੱਖੋ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਬੜਾ ਤੀਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਵੀ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਘਟਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਜਾਣੋ; ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਸਭ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਸ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਇੰਨਦਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਯੋਗੀ, ਕਾਰਣਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੇਤ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਚਲ-ਫਿਰ, ਥਾਂ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਅਤੇ ਅਮੌਜੂਦ, ਕੁਝ ਵੀ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਿਮ-ਪਾਤ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਸਿਵਾਏ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ; ਭਾਵੇਂ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਦੇ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰੀਤਾਂ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਣ ਵਾਂਗ, ਮਨੁੱਖ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਰੀਤ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਹਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੋਮ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ ਜਾਨਵਰ ਨਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਇਹ ਈਰਖਾਲੂ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੇ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਨੱਕ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਇਉਂ ਹੀ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਣਾ, ਸ਼ੀਤਲਾ, ਹ੍ਰਦਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗੰਨਾ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਆਗ੍ਰਯਣ ਰੀਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਆਮਾਕਾ, ਹਸਤਿਨਾਮਾ, ਪਟੋਲਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਤੀ ਫਲ; ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਤੀਖੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਆਦਰਕ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਜੜ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਥੇ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਬਾਂਬੂ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ, ਸੁਰਸਾ, ਸਰਜਜਕ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਵਜੀਬ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਨाही ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਲਸਣ, ਧਨੀਆ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਣ ਕਰਕੇ ਘਟੀਆ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ: ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਦੇਵਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਬਲੀ ਦੇਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਜਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਿਕਾਸ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਔਰਤ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਵਿੱਚ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਗੰਦੇ ਵਾਸ਼ਣ ਵਾਲਾ, ਜਗ, ਜਾਂ ਦਲਦਲ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਰੁਝਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ। ਭੇਡ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਉਠ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਅਤੇ ਭੈਂਸ, ਯਕ—ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਨਾ ਉੱਥੇ ਕਰੀਏ, ਨਾ ਉੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਜਾਂ ਅਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਰੀਤ ਕਰੀਏ। ਸ਼ਰਾਦਧਾ, ਜੰਗਲੀ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰੀਏ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦੀ ਧਰਤੀ, ਸੁਗਤਿ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਲਈ, ਉਹ ਜਗਾ ਤਿਆਗੋ ਜੋ ਅਸੁਖਦਾਇਕ, ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਵਾਲੀ, ਕੀੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਜਾਂ ਗੰਦੀ ਵਾਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ, ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਖੇਤਰ ਬਾਰ੍ਹ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਬਚੋ। ਤ੍ਰੈਸ਼ੰਕਵ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਕੈਕਟਾ ਦੇ ਦੱਖਣ, ਇਹ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਲਈ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਕਾਰੰਕਰਾ, ਕਲਿੰਗਾ, ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ-ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕਾ—ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਆਦਿ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ; ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਰਾਦਧਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ ਆਦਿ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਬਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ, ਤਿੰਨ-ਗੁਣੀ ਵੈਦਿਕ ਸੰਯਮ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਨੰਗੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਭਟਕ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਯਮ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਲਦ ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਉਹ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।