ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਨਸ ਸਰੋਵਰ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਹਿਮਵਤ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਝੀਲ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਅਣੰਤ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੱਸ ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਦੱਸ ਅਗਲੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਵਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਐਸੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਣ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਖੱਡਾਂ, ਗੁਫਾਵਾਂ, ਘਾਟੀਆਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਚਸ਼ਮਿਆਂ, ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਤਪਤਿ ਸਥਾਨਾਂ, ਮਹਾਂਸਮੁੰਦਰ, ਗਉਸ਼ਾਲਾਵਾਂ, ਸੰਗਮਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ—ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਮੈਲ ਨਹੀਂ, ਸੁਗੰਧਤ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮੀਕ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਥਾਵਾਂ ਤਿੰਨ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦਾ ਧਰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਪਾਪੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਨੀਚ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸਮਾਨਿਤ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਪਾਪੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਸੰਦੇਹੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਕਾਰਨ-ਖੋਜੀ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮੀਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ ਧਿਆਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਯਮ; ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਪਸ-ਵਾਪਸ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਕੋਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਕੋਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿਕਾ ਕਰਮ ਵੀ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਘਟਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਤਪ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਬੁੱਧੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪੂਰਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਈਂਧਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਕਾਰਣਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਹੈ ਉਹ ਖੇਤ੍ਰ-ਗਿਆਤਾ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਯੋਗੀ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਚਲਣ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਥਾਂ; ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨੇੜੇ ਵੀ ਹੈ, ਸਤ ਵੀ ਹੈ, ਅਸਤ ਵੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਹਿਮਪਾਤ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਅਗnihotra ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਦਿਸ਼ੇ, ਤਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਰਾਹੂ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੀਘਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿਣ ਸਮੇਂ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀੜ ਵਿਚ ਫੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਜੇ ਕਰ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਡੁੱਬਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਨਾਵ ਨੇ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੋਮ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਵਧੀਆ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੇ, ਉਹ ਇਰਖਾਲੂ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਲਈ ਹਨ। ਟਵਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ ਅਨਾਜ ਵੀ ਉੱਧੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੋਏ; ਉਸ ਦੇ ਨੱਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵੀ ਏਸੇ ਹੀ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਸ਼ਲੇਸ਼ਮਾਣਾ, ਸ਼ੀਤਲਾ, ਹ੍ਰਿਦਯਾ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਗੰਨਾ ਵੀ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ ਅਤੇ ਗੰਨੇ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਆਗ੍ਰਯਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਯਾਮਾਕ, ਹਸਤਿਨਾਮਾ, ਪਟੋਲਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਤੀ ਫਲ; ਅਗਸਤਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਜ਼ ਕਸੇਲੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋਰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਅਦਰਕ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ। ਬਾਂਸ ਦੇ ਕੋਪਲੇ, ਸੁਰਸਾ, ਸਰਜਕਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਘਾਹਾਂ ਵਰਜਿਤ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਲਸਣ, ਧਨੀਆ, ਪਿਆਜ਼, ਮੂਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰੰਭਾ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ ਕਰਕੇ ਘਟੀਆ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਜਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ: ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਘਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਦਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਸ, ਲੂਣ ਅਤੇ ਖਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਜਿਤ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਣੀ ਬਦਬੂਦਾਰ, ਝੱਗਦਾਰ, ਦਲਦਲ ਤੋਂ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਭੇੜ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਊਠ ਅਤੇ ਇਕ-ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਭੈਂਸ ਅਤੇ ਯਾਕ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ, ਪਹਾੜ, ਥਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਵਰਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।