ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੱਡੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਫਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਜੀਭ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਲਿਸ਼ਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੱਪ ਸੰਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹਨ, ਪਰ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ। ਇਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਕਨਕਨੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਹ ਮੁੰਡਪ੍ਰਿਸ਼ਠ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾਈ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਜ਼ਾਦ ਪੰਛੀ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੰਦਰ ਹੈ। ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉੱਤਰੀ ਮਾਨਸਾ ਲੈਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ, ਉਹ ਦਿਵਯ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਮਾਨਸਾ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਜੋ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ, ਗੰਗਾ ਦੇਵੀ, ਤਿੰਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੈਰ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜਾਮਬੂਨਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਜਿੱਥੋਂ ਨਦੀ ਮੁੜ ਕੇ ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਚੰਦਰਭਾਗਾ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ, ਮਾਨਸਾ ਵਾਂਗ, ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿੰਧੂ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਦਿਵਯ ਹੈ। ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੱਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸੰਪੂਰਨ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਮ ਦੀ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦਸ ਪੂਰਵਜਾਂ ਅਤੇ ਦਸ ਉਤਰਜਾਂ ਨੂੰ ਤਰਵਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ, ਖੱਡਾਂ ਅਤੇ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅਤੇ ਚਸ਼ਮਿਆਂ 'ਤੇ; ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤਾਂ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਗੌਸ਼ਾਲਾਵਾਂ, ਸੰਗਮਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ 'ਚ; ਸੁਚੱਜੇ, ਸੁਗੰਧਿਤ, ਗੋ-ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਘਰਾਂ 'ਚ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿਸ਼ਾ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਰਸਮ ਨਿਭਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬ੍ਰਹਮਣੀਕ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਂਵਾਂ 'ਚ, ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਅਤੇ ਸਵ-ਨੀਯੰਤਰਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜੋ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ। ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਣਉਚਿਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ, ਪਾਪੀ, ਨਾਸਤਿਕ, ਸੰਦੇਹੀ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਕਾਰਣਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਅਵਸਥਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਣੀਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਧਿਆਨ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਤਾ; ਉਪਵਾਸ, ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬਾਂਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਦੀ ਸਾਂਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਯਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸੰਕੋਚ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਕੋਚ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਾਣੋ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨ ਤੀਬਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਦੀ ਕਿਰਿਆ। ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਣ ਨਾਲ, ਘਟਾਓ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਪਵਾਸ ਤਪ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਨਿਯੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਸੁਖਦਾਇਕ ਬੁੱਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਸ਼ 'ਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਇੰਧਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ। ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਗੁਣ, ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖੇਤ-ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਚਲਣ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਥਾਂ; ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਮੌਜੂਦ ਤੇ ਗੈਰ-ਮੌਜੂਦ, ਕੁਝ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦਾਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਛੱਡਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰਾ, ਹਿਮ-ਪਾਤ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਰਾਹੂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ; ਜੇਕਰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਵੀ ਲਗਾ ਦੇਵੇ, ਰਾਹੂ ਦੇ ਵੇਖਣ 'ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਗੋ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਕਰ ਲੈ, ਉਹ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਵ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਲਈ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਵਧੇਰੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਈਰਖਿਆ ਅਤੇ ਨਾਸਕ ਲਈ ਹਨ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੋਮਾ ਪੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ਯਾਮਾਕਾ ਅਨਾਜ ਵੀ ਉੱਧੇ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਆਦਰ ਪਾਏ; ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੋਂ ਪਏ ਬੂੰਦਾਂ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ, ਰਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।