ਵਾਯੁਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾਤਵੇਦ ਪੱਥਰ, ਅਗਨਿ ਦਾ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦਾ; ਅਗਨਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪੰਜਾਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਿਵੇਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਹਯਸ਼ੀਰਾ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਭੇਟ ਅਟੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ, ਜਪ, ਹੋਮ ਅਤੇ ਤਪ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਉਚੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਉਥੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਸ਼ਿਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਉਜਜੰਤਾ ਪਹਾੜ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਹੈ; ਕਾਪੋਤਕ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਪਸਾਹਵਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਮੁਖ ਹੈ; ਇਥੇ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੰਜਵਾਂ ਵੇਦ ਰਚਿਆ ਸੀ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਅਗਨਿ। ਪੁੰਡਰੀਕ, ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪੰਜਨਦ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਫਿਰ ਮੰਡਵਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤ ਝੀਲਾਂ 'ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਨਸਾ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਮਹਾਕੂਟਾ, ਵੰਦਾ, ਗਿਰਉ, ਤ੍ਰਿਰਉ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਕਕੁਡ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਬੇਦੀ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾਤਵੇਦ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਅਗਨਿ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ ਅਤੇ ਅਗਨਿ-ਕਰਮ ਸਦਾ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਟੱਲ ਪੁੰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੂਰਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਜਿਹੜਾ ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਸਤ੍ਰੁਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਏ ਸੀ, ਸਤ੍ਰੁਤਾ ਛੱਡ ਕੇ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਉਤਮ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਦੀ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਰੂਪ ਉਥੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੱਗ-ਸੰਕਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ; ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਸਨਤਕੁਮਾਰਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਸ੍ਰਾਧ ਧਰਮਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਮਾਵਸ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਚਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸਰਸਵਤੀ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਲਕਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼ਰਵਣ 'ਤੇ, ਵਿਅਾਸ ਤੀਰਥ ਸਰਸਵਤੀ 'ਤੇ, ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਕਸ਼ੇਤਰ 'ਤੇ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਟੱਲ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਓਂਕਾਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ ਕੇ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਜਾਂ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਮੈਨਾਕਾ 'ਤੇ ਵੀ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਗਰਮ ਤੇ ਬਹੁਤ ਠੰਢਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਚੀਨ੍ਹ ਹੈ। ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਧਰਮਵਤੀ ਭੈਣ ਅਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਦੀ ਧੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲੀ ਝੀਲ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ, ਜਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਤਪ ਸਦਾ-ਅਟੱਲ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਵਿਸ਼ਿਸ਼ਠ ਇੱਕ ਪੀੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਅੱਜ ਵੀ ਉਥੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਤਕੜੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਲਦੇ ਹਨ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਉਤਮ ਫਲ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧੀ, ਜੋਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੰਧਕਾਲੀ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਚੌਥੀ ਭਾਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਕ ਵੇਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇਗਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਝੀਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਚੋਦਕਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਚੋਦਾ ਉਭਰੀ; ਉਹ ਵਾਰਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਮੱਛੀ ਦੀ ਕੋਖ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ੍ਰਾਧ ਅਟੱਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਯੋਗ-ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ, ਵਿਆਮਾ ਦੇ ਉਚਾਈ, ਅਤੇ ਵਿਅਾਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ, ਜਿਹੜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਨੰਦਾ ਦੇ ਉੱਤਰੀ-ਪੂਰਬੀ ਬੇਦੀ 'ਤੇ, ਉਥੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਖੇਤਰ ਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਉਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ 'ਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਜਲ, ਧੁੰਦ ਵਾਂਗ, ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ 'ਤੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਕਾਦਰਵਤੀ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਦੀ ਗੁਫਾ 'ਚ ਵੀ—ਇਹ ਸਭ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਤਮ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਹਨ।