ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਮ ਦੁਆਰਾ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹਵਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਉੱਚੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨੌਕ ਵਾਂਗ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਯੋਗ੍ਯ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ੍ਯਾਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦੰਡ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਕਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦਾਨੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਨੰਦ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਰੇ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾ ਮੱਧ ਪਿੰਡ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਚੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਪਿੰਡ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਗਿਆਨ, ਆਦਰ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਸੁਆਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੁਰਗਿਆਂ ਨੂੰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਅਚੰਗੀ ਦੱਖਣ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਿੰਡ ਉਠਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਭੋਜਨ, ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਮਹਕ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਜ਼ੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਧਿਆਨ, ਆਦਰ, ਜੋੜੇ ਹੱਥ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਐਸਾ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਪਣਤਾ, ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਆਦਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਣਾਂ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰ ਯਜਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਉਹ ਸੁਖਮ ਰੀਤ ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛਿੜਕ ਕੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਉੱਥੇ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ‘ਸਵਧਾ’ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਬਾਕੀ ਭੋਜਨ ਲਈ, ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਕਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਉਹ ਰਹਿਮਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸੁਵਰਗ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਝੀਲਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ, ਖੇਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਉੱਤਮ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਯਾਤਰੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ-ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, venerable ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਬੜੀਆਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀਆਂ। ਉੱਥੇ ਨਾ ਮੌਤ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ-ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ, ਨਾ ਡਰ, ਨਾ ਅਸਮਰਥਤਾ—ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਪਹਾੜ ਤੇਜ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ। ਨਰਮ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਜੋ ਦੱਖਣੀ ਨਰਮਦਾ ਪੀਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। venerable ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਉੱਥੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਵੇਦੀਆਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ। ਉਹਨਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ, ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਖੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ, ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅੱਜ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਨਦੀ ਹੈ ਜੋ ਜ਼ਖਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸীਮੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਗੋਲ ਝੀਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਸਿੱਧੀ ਦਾ ਖੇਤਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ਼ਨਾਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਗਾਈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰਕੰਟਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਰਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਮਰਕੰਟਕ 'ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਦੇਖਾ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਸਪਤਗੋਦਾਵਰ ਅਤੇ ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵ, ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਗੋਕਰਨ 'ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ: ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ, ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।