ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ; ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ?" ਜਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇੰਝ ਕਿਹਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪस्या ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਮੰਗਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇੰਝ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵਾਂ ਨੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਇਹੀ ਵਰ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋਗੇ; ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।" "ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਫੁੱਲਾਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਮਿਲੇਗੀ।" "ਦਾਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਵੇਗਾ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ; ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੀ ਵਿਦਾਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ।" "ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸਤਕਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ, ਜੀਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿਚ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ...। ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸਮਝੋ, ਦਾਤਾ ਆਪਣੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਨਿਰਭਯ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਦੁਖ-ਰਹਿਤ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਪੀੜਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਆਵਾਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਯਜਨ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਕਰਜ਼ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਜ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਬਲੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ-ਪਾਤਰ ਵੀ। ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਲੀ-ਭੇਟ ਉੱਚ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਗਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰਾਂ ਹੋਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਲੀ ਭੇਟ ਸੁਖਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਪਿਤਰ ਜੀਵਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦिष्ट ਵਸਤੂਆਂ ਖਵਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵੇਦ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਧਰਮ, ਧਨ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਐਸਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ; ਪਿਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਚ ਨਿਯਤ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਇਹ ਐਸਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧਾ ਹੋਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਜੇ ਕੋਈ ਯੋਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀਟ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚ ਪਾਣੀ 'ਚ, ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਯੋਗ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਭੇਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪਾਤਰ ਦੀ ਅਣਗੌਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਦਿਵਿਆ ਦੰਡ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਰੰਤ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਸਹੀ ਪਰੰਪਰਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਰੀਤ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਦਾਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਚਲੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਭੇਟ ਕਰੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਜੋ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੋਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਗਿਆਨ, ਮਾਣ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਸੁਆਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੁਰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡ-ਭੇਟ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਦੱਖਣ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਪਿੰਡ-ਭੇਟ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ, ਜਦੋਂ ਪੰਡਿਤ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਤਦ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਉਠਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਾਗ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ, ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ—ਇਹ ਸਭ ਅਗਨਿ ਵਿਚ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਿੰਡ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ—ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕੰਜੂਸੀ, ਕ੍ਰਿਤਜਤਾ, ਦਾਨਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਦੁਬਾਰਾ-ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਨਰਮ ਰੀਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੇਟ ਉਥੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਛਿੜਕਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪੰਡਿਤ 'ਸਵਧਾ' ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਵਧੀਆ ਦੁਬਾਰਾ-ਜਨਮੇ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਯੋਗੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਹੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸਮ੍ਰਿਧਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।