ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਯਗਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਆਗਨਿ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਥੇ ਵੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਅਧੂਰੀ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨਿਸੰਤਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਸੁੱਕੀ ਜਾਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਯਜਨਾ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਜੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਗੰਧ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਨੀਲੀ ਜਾਂ ਕਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਹਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਸਫਲ ਯਜਨਾ ਲਈ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਹੋਵੇ, ਮੱਖਣ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜਾਗੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਨਿਰਵਿਘਨ, ਅਤੇ ਦਾਇਆਂ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ। ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਮ ਲਈ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਉਦੁੰਬਰ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਫਲ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਜੋ ਫਲ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਲਕਸ਼, ਨਯਗਰੋਧ, ਅਸ਼ਵਤਥ, ਵਿਕੰਕਟ, ਉਦੁੰਬਰ, ਬਿਲਵ ਅਤੇ ਚੰਦਨ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਢੁੱਕਵੀਆਂ ਹਨ। ਸਰਲਾ, ਦੇਵਦਾਰੂ, ਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਖਦੀਰ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਯੋਗ ਹਨ। ਘਰੇਲੂ ਅਤੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਚਿਤ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕਲਕਲਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਫਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣੋ: ਲੋਹਾ-ਕাঠ, ਜਿਹੜਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਵਰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਲੇਸ਼ਮਾਤਕ, ਨਕਤਮਾਲਾ, ਕਪਿੱਠ ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਨੀਪਾ, ਵਿਭੀਤਕ ਜਾਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚੋ; ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਆਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੰਤਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਤੇ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਬਾਰੇ, ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਇਹ ਅਥਰਵਣ ਰੀਤਿ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸਮਝਾਈ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਕਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਵਿਸ਼ਵਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਿਹਾ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਜਦ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਕਿਹਾ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟਿਕਰਤਾ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲੇ ਦੇਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: "ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ?" ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਸਾਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਪਿਤਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੋਗੇ; ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਮਾਲਾ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਮਿਲੇਗੀ। ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੀ ਵਿਦਾਈ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਤਿਥਿਆ ਸ਼੍ਰਾਧ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੋਇਆ। ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਵਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ; ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਯਜਨ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਨਿਰਭੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਉਪਲੱਬਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਯਜਨਾਵਾਂ, ਮਨਤਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੀ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾਵਾਂ ਨਿੱਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਭੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬਲੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵੀ। ਬਲੀ ਭੇਟ, ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਥਾਂ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਬਲੀ ਭੇਟ ਅੱਗੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਉਸ ਦੀ ਬਜਾਇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਿਅੰਜਨ ਖਵਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਰੀਤਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਆਤਮਿਕ ਲਾਭ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।