ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਵਰਤਾਵ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਚਮਕ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸ਼ਵੱਥ ਰਾਜਸੱਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਪਲਕਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਨਿਆਗਰੋਧਾ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ ਅਤੇ ਯਾਦਾਸ਼ਤ ਲਈ, ਕਾਸਮਰੀ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਭਾਗ ਮਧੂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲਗੁ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਹੁਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਬਿਲਵਾ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵਧੀਕ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੇਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਅਟੱਲ ਵਰਖਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਗੁਗਗਲੂ ਵਰਗਾ ਧੂਪ, ਮਧੂ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧੂਪ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਰੁਚਿਕਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਦੀਪਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਦੁਤੀਆ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਭਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚਮਕ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਘੀ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਨਮ੍ਰ ਨਮਸਕਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਆਹੁਤੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਪਿੰਡ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਚੋਖਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਪਿੰਡ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਲਈ ਕਪੜਾ ਅਤੇ ਧਾਗਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਟਾਈ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਪੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਜਨਮ ਦਾਨ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ, ਨਿਯਮਤ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਤਿੰਨ ਪਿੰਡ, ਘੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਖੱਬਾ ਘੁੱਟ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ, ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪਰ-ਦਾਦਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘੇਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਲਾਪਰਵਾਹੀ। ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਾਤਾ ਪਾਸੇ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ, ਗੁੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਨਿਯਮਤ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਮੰਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਦਾ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ, 'ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੁਕਸ਼ਮ ਪਿਤਰੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪਹਿਲਾਂ ਪਿੰਡ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, 'ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਸੁਮਨ ਪਿਤਰੋ' ਸਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੱਬੇ ਅਤੇ ਉਪਰਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੋਰਟਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਦੀ ਲਾਈਨ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਵਾਂ ਧਾਗਾ, ਲਾਲ ਰੂਈ ਦਾ ਕਪੜਾ, ਉਨ ਜਾਂ ਛਾਲ ਦਾ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਧਾਗਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਰੇਸ਼ਮ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਫਟਿਆ ਜਾਂ ਮੈਲਾ ਕਪੜਾ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਿਤਰ ਐਸੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਤਿੰਨ ਗੰਢ ਵਾਲਾ ਕਾਜਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦਾ ਤੇਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਦਨ, ਅਗਰੂ, ਤਮਾਲਾ, ਉਸੀਰਾ, ਭਕਾ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਧੂਪ—ਗੁਗਗਲੂ ਅਤੇ ਤੁਰੁਸ਼ਕ ਧੂਪ—ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਧੀਆ ਫੁੱਲ ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਿਤ, ਕਮਲ ਅਤੇ ਜਲ-ਕਮਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੋ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਵਾ, ਸੁਮਨਸ, ਭੰਡੀਰਾ, ਉਪਕਾਮਾ, ਅਤੇ ਕੁਰੰਡਕ ਫੁੱਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਫੁੱਲ ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਹਲਕੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਨ-ਸੰਪੰਨਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ), ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਯਜਕ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦਾਦਿਆਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਛੋਟੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਨਮੀ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਥਿਤ, ਜੌ ਦੇ ਅਣ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੜਾਂ ਦੇ ਬੇਸ ਤੇ, ਕਾਲੇ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂਆਂ ਵੱਧ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਮਾਮਕਾ, ਨੀਵਾਰਾ, ਅਤੇ ਦੁਰਵਾ ਘਾਸ ਵੀ ਉਲੇਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਫਿਰ ਹੋਏ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪਿਤਰ ਪੂਜਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਿੱਖਾਈ।