ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਮਾਵਸਿਆ ਦੇ ਦਿਨ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਅੰਗੁਲ ਚੌੜਾ ਖੱਡਾ ਖੋਦ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਚੀਜ਼ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੋ ਤੀਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਕਰਮ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਧਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਲਾਭ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਦਵਿਜ) ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਆਦਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਅਮਰ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਸਵਧਾ ਅਤੇ ਸਵਾਹਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਰੂਰ ਪੜ੍ਹੋ; ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਸਮੇਂ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਦੂਰ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਲ਼ੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਯਤਨ ਨਾਲ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਧਨ, ਨੇਕੀਆਂ, ਯਸ਼, ਉਮਰ ਤੇ ਬਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਜਪ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਸਤਾਰਚੀ (ਸੱਤ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ) ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਅਕਾਰ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਇੰਦਰ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਮਰੀਚੀ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤਾਰੇ, ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮ੍ਹਾਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ, ਸੋਮ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੈਂ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮੂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਅਤੇ ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸਵੈ-ਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਨ। ਇਹ ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੈ; ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਧਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਪਿਤਰ ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਸੱਤ ਅੱਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਮਹਾਂਦਵੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਖਾਣ ਲਈ ਜਾਂ ਭੋਗ ਲਈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਲੀ ਪਾਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮ ਤੇਜ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ ਅਸ਼ਵਥ, ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਲਈ ਪਲਕਸ਼ ਪਾਤਰ ਉਪਯੋਗੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੋਸ਼ਣ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਨਿਆਗਰੋਧ (ਬਰਗਦ) ਪਾਤਰ ਹੈ; ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਧੈਰਜ ਅਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਕਾਸ਼ਮਰੀ ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆਕਾਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੁਭਾਗ ਦਾ ਫਲ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਈ ਫਲਗੂ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਮਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਬਿਲਵ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਮ੍ਰਿਧੀ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਉਮਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਖੇਤਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਕੋਈ ਬਾਂਸ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਬੱਦਲ ਨਿਰੰਤਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਕੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਗੁਗਗਲ ਆਦਿਕ ਧੂਪ, ਸ਼ਹਿਦ ਅਤੇ ਘੀ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਗੰਧਤ ਅਤੇ ਮਨਭਾਵਨ ਧੂਪ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਮਕ, ਯਸ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਘੀ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਿਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਭੇਟ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ ਪੂਜਨਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸ੍ਰਾਧ ਵਿਚ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਪਿੰਡ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ, ਫੁੱਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਗਹਣੇ, ਹਰੇਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਕਰਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤਿੰਨ ਗੁੱਛੀਆਂ ਵਾਲੀ ਦਰਭਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰੇ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਕੱਪੜਾ ਤੇ ਧਾਗਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਟਾਈ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਕ ਵਾਰੀ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭਲਾਈ, ਸੰਤਾਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।