ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸੁਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਸੁਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੱਸਿਆ, “ਪਿਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿੰਨੀ ਟੋਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਟੋਲੀਆਂ ਕਿੰਨੇ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ? ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ।” ਸੁਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਸ਼ੰਯੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਸ਼ੰਯੂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੱਸਿਆ—‘ਇਹ ਪਿਤਰ ਕੌਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ, ਕਿੰਨੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਕਿਵੇਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ?’” ਸ਼ੰਯੂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਸਭ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ? ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਕਿਹੜਾ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਬਿਆਨ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ। “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੂੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਉਤਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸਤਿਕਾਰ ਪੂਰਵਕ ਤੇ ਠੀਕ ਕਰਮ-ਕ੍ਰਮ ਵਿਚ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਸਮਾਨ, ਵਾਤਾਵਰਣ, ਧਰਤੀ, ਤਾਰੇ, ਦਿਸਾਵਾਂ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ, ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੇਵਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਯੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕੀਤਾ?” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੇਜ ਪੂਰਨ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਭ ਤਪਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਿਲਾਪ, ਉੱਚੀ ਤਪ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤਪ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰਚਿਆ। ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਵੈਦ—ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਯੋਗ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਰਚੇ। ਸੰਤਾਨਿਕਾ ਨਾਮਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ ਪੂਰਨ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵਿਰਾਜਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਊਤਮ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਦਾ-ਯੋਗ ਵਿਚ ਸਥਿਤ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਆਦਿ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਜਵਾਨ ਹਨ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਸੱਤ ਟੋਲੀਆਂ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਨਿਰਾਕਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਗਟ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਹੇਠਾਂ ਚਾਰ ਸੂਖਮ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਜੀਵ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਆਈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਹੈ; ਇਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੀਂਹ ਰਾਹੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੋਚ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਸਵਧਾ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਲੋਭ, ਭ੍ਰਮ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤ ਹਨ। ਯੋਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਿਵ੍ਯ, ਧਰਮਵਾਨ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਫਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਗਿਆਨੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਯੋਗ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਜੀਵ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਉਲਕਾਂ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਾਂ-ਰਹਿਤ, ਅਗਿਆਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਿਤਰ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੋਗ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਰਾਹੀਂ ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਦੀ ਭੇਟ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਯੋਗ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੁਆਰਾ ਖਾਧਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਉਪਨਯਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਸੌ ਵਨਵਾਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਇੱਕ ਯੋਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਨਾਸਤਿਕ, ਪਾਪੀ, ਮਿਲੀ ਜਾਤੀ, ਜਾਂ ਚੋਰ ਵੀ ਹੋ—ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤ੍ਰ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਚੰਗੀ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਯੋਗੀ ਜਾਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨਾ ਮਿਲਣ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ; ਜੇ ਉਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਜਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੌ ਸਾਲ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਯੋਗੀ ਵਧੀਆ ਹੈ—ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਹੈ। ਸਿਦਧ ਜੀਵ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪੂਰਵਕ ਮਿਲੋ।