ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତ୍ଵମେଵ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ଯ ପରସ୍ଯ ସୂକ୍ଷ୍ମସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵହ୍ନିଃ ପଵନସ୍ତ୍ଵମେଵ। ତ୍ଵମେଵ ସର୍ଵସ୍ଯ ଚରାଚରସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ କର୍ତ୍ତା ପ୍ରଲଯେ ଚ ଗୋପ୍ତା ।। ୫୪.

ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତୁମେ; ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପ୍ରଳୟବେଳେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ତୁମେ।

ଇତୀଦମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରାଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ସୋମଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୂର୍ଦ୍ନା। ଗତା ଵିମାନୈରନିଗୃହ୍ଯ ଵେଗୈର୍ମହାତ୍ମନୋ ମେରୁମୁପେତ୍ଯ ସର୍ଵେ ।। ୫୪.

ଏହି ଉପଦେଶ କହି, ଦେବତାମାନେ ସୋମ ନେଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ତେବେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅନ୍ତଃକରଣର ଶୁଦ୍ଧତା ସହିତ ବେଗରେ ଆକାଶ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।

ଇତ୍ଯେତତ୍ପରମଂ ଗୁହ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯାତ୍ପୁଣ୍ଯମହତ୍ତରମ୍। ନୀଲକଣ୍ଠେତି ଯତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵିଖ୍ଯାତଂ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତମ୍ ।। ୫୪.

ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗୁପ୍ତ ଗଳ୍ପ, ସବୁଠୁ ପୁଣ୍ୟ ଉପରେ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ, ‘ନୀଳକଣ୍ଠ’ ନାମରେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଖ୍ୟାତିଲାଭ କରିଛି।

ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା ପ୍ରୋକ୍ତାଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ପାପପ୍ରଣାଶନୀମ୍। ଯସ୍ତୁ ଧାରଯତେ ନିତ୍ଯମେନାଂ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଭଵାଂ କଥାମ୍। ତସ୍ଯାହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଫଲଂ ଵୈ ଵିପୁଲଂ ମହତ୍ ।। ୫୪.

ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱୟମ୍ଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିଥିବା, ପାପ ନାଶକ ଏହି ପବିତ୍ର କଥା, ଯିଏ ସଦା ମନେ ରଖେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଗଳ୍ପ, ସେଠାରେ ମୁଁ ଏବେ ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଓ ବିପୁଳ ଫଳ କହିବି।

ଵିଷଂ ତସ୍ଯ ଵରାରୋହେ ସ୍ଥାଵରଂ ଜଙ୍ଗମନ୍ତଥା। ଗାତ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚ ସୁଶ୍ରୋଣି କ୍ଷିପ୍ରଂ ତତ୍ ପ୍ରତିହନ୍ଯତେ ।। ୫୪.

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧୁ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହି କଥା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ଯେଉଁ ବିଷ ଚୁଁଇଯାଏ, ସେଥିରୁ ଚାଲିଥିବା କିମ୍ବା ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀର ବିଷ ହେଉ, ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଶମଯତ୍ଯଶୁଭଂ ଘୋରଂ ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଞ୍ଚାପକର୍ଷତି। ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଵଲ୍ଲଭତାଂ ଯାତି ସଭାଯାଂ ପାର୍ଥିଵସ୍ଯ ଚ ।। ୫୪.

ଏହା ଅଶୁଭ ଓ ଭୟଙ୍କର ଘଟଣାକୁ ଶାନ୍ତ କରେ, ଖରାପ ସ୍ଵପ୍ନ ଦୂର କରେ; ସେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ରାଜସଭାରେ ସମ୍ମାନ ପାଏ।

ଵିଵାଦେ ଜଯମାପ୍ନୋତି ଯୁଦ୍ଧେ ଶୂରତ୍ଵମେଵ ଚ। ଗଚ୍ଛତଃ କ୍ଷେମମଧ୍ଵାନଂ ଗୃହେ ଚ ନିତ୍ଯସମ୍ପଦଃ ।। ୫୪.

ବିବାଦରେ ଜୟ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୀରତା ଲାଭ କରେ; ଯାତ୍ରା କରିବାବେଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହେ, ଘରେ ସଦା ସମୃଦ୍ଧି ଥାଏ।

ଶରୀରଭେଦେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗତିଂ ତସ୍ଯ ଵରାନନେ। ନୀଲକଣ୍ଠୋ ହରିଚ୍ଛମଶ୍ରୁଃ ଶଶାଙ୍କାଙ୍କିତମୂର୍ଦ୍ଧଜଃ ।। ୫୪.

ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଶରୀର ଛାଡ଼ିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଗତି କଣ ହେବ, ମୁଁ କହିବି: ସେ ‘ନୀଳକଣ୍ଠ’ ପରି ହେବେ, ହୃଦୟରେ ହରିପ୍ରତି କରୁଣା, ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାଙ୍କିତ କେଶ ଥିବ।

ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସ୍ତ୍ରିଶୂଲପାଣିଶ୍ଚ ଵୃଷଯାନଃ ପିନାକଧୃକ୍। ନନ୍ଧିତୁଲ୍ଯବଲଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ନନ୍ଦିତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ ।। ୫୪.

ସେ ତିନି ଆଖି ଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିବା, ପିନାକ ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରିଥିବା, ନନ୍ଦୀ ସମାନ ଶକ୍ତି ଓ ପରାକ୍ରମ ଥିବା, ଶ୍ରୀମାନ୍ ହେବେ।

ଵିଚରତ୍ଯଚିରାତ୍ ସର୍ଵାନ୍ ସର୍ଵଲୋକାନ୍ମମାଜ୍ଞଯା । ନ ହନ୍ଯତେ ଗତିସ୍ତସ୍ଯ ଅନିଲସ୍ଯ ଯଥାମ୍ବରେ। ମମ ତୁଲ୍ଯବଲୋ ଭୂତ୍ଵା ତିଷ୍ଠତ୍ଯାଭୂତସମ୍ପ୍ଲଵମ୍ ।। ୫୪.

ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶୀଘ୍ର ଚଳନ କରିପାରିବେ; ସେ କେବେ ଅପହାନିତ ହେବେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଗତି ଆକାଶରେ ବାୟୁ ପରି ହେବ; ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତି ନେଇ, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବେ।

ମମ ଭକ୍ତା ଵରାରୋହେ ଯେ ଚ ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ତି ମାନଵାଃ। ତେଷାଂ ଗତିଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ ।। ୫୪.

ହେ ସୁନ୍ଦର କଟିବନ୍ଧୁ, ଯେମାନେ ମୋର ଭକ୍ତ ଓ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକର ଗତି କହିବି।

ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵେଦମାପ୍ନୋତି କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଜଯତେ ମହୀମ୍। ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ ଲଭତେ ଲାଭଂ ଶୂଦ୍ରଃ ସୁଖମଵାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୫୪.

ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦ ଲାଭ କରେ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୃଥିବୀ ଜୟ କରେ, ବୈଶ୍ୟ ଲାଭ ମିଳେ, ଶୂଦ୍ର ସୁଖ ଅନୁଭବ କରେ।

ଵ୍ଯାଧିତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍। ଗୁର୍ଵିଣୀ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ କନ୍ଯା ଵିନ୍ଦତି ସତ୍ପତିମ୍। ନଷ୍ଟଞ୍ଚ ଲଭତେ ସର୍ଵମିହଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ ।। ୫୪.

ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ବନ୍ଧି ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ଗର୍ଭବତୀ ପୁଅ ପାଏ, କନ୍ୟା ଭଲ ବର ମିଳେ; ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ହରାଇଥିବା ସବୁ ଫେରି ମିଳେ।

ଗଵାଂ ଶତସହସ୍ରସ୍ଯ ସମ୍ଯଗ୍ଦତ୍ତସ୍ଯ ଯତ୍ ଫଲମ୍। ତତ୍ ଫଲଂ ଭଵତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଭୋର୍ଦିଵ୍ଯାମିମାଂ କଥାମ୍ ।। ୫୪.

ଯଥାଯଥି ଭାବେ ଶତସହସ୍ର ଗାଁ ଦାନ କଲେ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ସେଇ ଫଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଶୁଣିଲେ ମିଳେ।

ପାଦଂ ଵା ଯଦି ଵାପ୍ଯର୍ଦ୍ଧଂ ଶ୍ଲୋକଂ ଶ୍ଲୋକାର୍ଦ୍ଧମେଵ ଵା। ଯସ୍ତୁ ଧାରଯତେ ନିତ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି ।। ୫୪.

ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାର ଏକ ପଦ, କିମ୍ବା ଅର୍ଧଶ୍ଲୋକ, କିମ୍ବା ଅର୍ଧ ପଦ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଧାରଣ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।

କଥାମିମାଂ ପୁଣ୍ଯଫଲାଦିଯୁକ୍ତାଂ ନିଵେଦ୍ଯ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶଶିବଦ୍ଧ ମୂର୍ଦ୍ଧଜଃ। ଵୃଷସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେନ ସହୋମଯା ପ୍ରଭୁର୍ଜଗାମ କିଷ୍କିନ୍ଧଗୁହାଂ ଗୁହପ୍ରିଯଃ ।। ୫୪.

ଏହି ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦେଇଥିବା କଥାଟି ଦେବୀଙ୍କୁ କହି, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧରିଥିବା ମୁଣ୍ଡରେ, ପ୍ରଭୁ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଗୁହାଙ୍କ ପ୍ରିୟ କିଷ୍କିନ୍ଧା ଗୁହାକୁ ଚାଲିଗଲେ।

କ୍ରାନ୍ତଂ ମଯା ପାପହରଂ ମହାପଦଂ ନିଵେଦ୍ଯ ତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରଭଞ୍ଜନଃ। ଅଧୀତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଖିଲଂ ସୁଲକ୍ଷଣଂ ଜଗାମ ଆଦିତ୍ଯପଥଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ।। ୫୪.

ମୁଁ ଏହି ମହାପଦ ଲାଭ କରିଛି, ଯାହା ପାପ ଦୂର କରେ, ଏହି କଥା ସେମାନଙ୍କୁ କହି, ପବନଦେବ ସେମାନଙ୍କୁ ଏହା ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଗୁଣ ଥିବା ଗ୍ରନ୍ଥ ପଢ଼ି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।

ଗୁଣକର୍ମପ୍ରଭାଵୈଶ୍ଚ କୋଽଧିକୋ ଵଦତାଂ ଵରଃ। ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ସମ୍ଯଗାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଗୁଣଵିସ୍ତରମ୍ ।। ୫୫.

ଗୁଣ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ କିଏ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ? ଆମେ ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।

ଅତ୍ରାପ୍ଯୁଦାହରନ୍ତୀମମିତି ହାସଂ ପୁରାତନମ୍ । ମହାଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵିଭୁତ୍ଵଞ୍ଚ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୫୫.

ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ପୁରୁଣା ଏହି ଗଳ୍ପଟି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ମହାଦେବଙ୍କର ମହିମା ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱର କଥା।

ପୂର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଜଯେ ଵିଷ୍ଣୁନା ସମୁଦାହୃତମ୍। ବଲିଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମହୌଜାସ୍ତୁ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧି ପତିଃ ପୁରା ।। ୫୫.

ପୂର୍ବେ, ତିନି ଲୋକ ଜୟ କରିବା ବେଳେ, ବିଷ୍ଣୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳିଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ହେଇଥିଲେ।

ପ୍ରଣଷ୍ଟେଷୁ ଚ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ପ୍ରହୃଷ୍ଟେ ଚ ଶଚୀପତୌ। ଅଥାଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରଭୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ।। ୫୫.

ଯେତେବେଳେ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଓ ଶଚୀପତି ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।

ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵରୂପାତ୍ମା କ୍ଷୀରୋଦସ୍ଯ ସମୀ ପତଃ। ସିଦ୍ଧବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଯକ୍ଷା ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଙ୍ଗଣାଃ ।। ୫୫.

ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ରୂପର ମାଲିକ କ୍ଷୀରସାଗର ପାଖରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ସିଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଏକଠି ହେଲେ।

ନାଗା ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ନଦ୍ଯଃ ସର୍ଵେ ଚ ପର୍ଵତାଃ। ଅଭିଗମ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ପୁରୁଷଂ ହରିମ୍ ।। ୫୫.

ନାଗ, ଦେବ ଋଷି, ନଦୀ ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେହି ପରମ ପୁରୁଷ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।

ତ୍ଵଂ ଧାତା ତ୍ଵଞ୍ଚ କର୍ତ୍ତାଽସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ଲୋକାନ୍ ସୃଜସି ପ୍ରଭୋ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍। ଅସୁରାଶ୍ଚ ଜିତାଃ ସର୍ଵେ ବଲିର୍ବଦ୍ଧଶ୍ଚ ଵୈ ତ୍ଵଯା ।। ୫୫.

ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ହିଁ ରକ୍ଷକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ଆପଣ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ତିନି ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିଛି। ସମସ୍ତ ଅସୁର ଜିତାଯାଇଛନ୍ତି, ବଳିକୁ ଆପଣ ବାନ୍ଧିଛନ୍ତି।

ଏଵ ମୁକ୍ତଃ ସୁରୈର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ପରମର୍ଷିଭିଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତୋ ଦେଵାନ୍ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।। ୫୫.

ଏଭଳି ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଶ୍ରୂଯତାମଭିଧାସ୍ଯାମି କାରଣଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ। ଯଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କାଲଃ କାଲକରଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୫୫.

ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଶୁଣ, ମୁଁ କାରଣ କହିବି: ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମୟ ଓ ସମୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ।

ଯେନ ହି ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୃଷ୍ଟା ଲୋକାଶ୍ଚ ମାଯଯା। ତସ୍ଯୈଵ ଚ ପ୍ରସାଦେନ ଆଦୌ ସିଦ୍ଧତ୍ଵମାଗତମ୍ ।। ୫୫.

ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମିଶି, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଆରମ୍ଭରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳିଥିଲା।

ପୁରା ତମସି ଚାଵ୍ଯକ୍ତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଗ୍ରାସିତେ ମଯା। ଉଦରସ୍ଥେଷୁ ଭୂତେଷୁ ଲୋକେଽହଂ ଶଯିତସ୍ତଦା ।। ୫୫.

ପୂର୍ବେ, ତିନି ଲୋକ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତରେ ଢାକିଯାଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମୋ ଉଦର ଭିତରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ସହିତ ସେଇ ଲୋକରେ ଶୁଇଥିଲି।

ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ଭୂତ୍ଵା ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍। ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦା ପାଣିଃ ଶଯିତୋ ଵିମଲେଽମ୍ଭସି ।। ୫୫.

ସେତେବେଳେ ମୁଁ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ପାଦ ଧାରଣ କରି, ହାତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦା ନେଇ, ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ଶୁଇଥିଲି।