ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତୌ ତୁ ତଂ ପିତରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲଵନ୍ତୌ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତୌ । ମାତୁରେଵ ପୁନସ୍ଵାଙ୍କେ ପ୍ରଲପେତାଂ ସ୍ଵମାଯଯା ॥ ୮.

ବାପାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ପୁଣି ମାଆଙ୍କ ଆଂକୁରେ ଲଗିଗଲେ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ କାନ୍ଦିଲେ।

ଅଥୋଽବ୍ରଵୀଦୃଷିର୍ଭାର୍ଯାମାଵାଭ୍ଯାମୁକ୍ତଵତ୍ଯସି । ପୂର୍ଵମାଚକ୍ଷ୍ଵ ତତ୍ତ୍ଵେନ ତଥୈଵାଭ୍ଯାଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମମ୍ ॥ ୮.

ତାପରେ ଋଷି ତାଙ୍କ ଜନ୍ମଦାତ୍ରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଆମ ସହିତ ପୂର୍ବରୁ କଥା ହୋଇଛ, ଏବେ ସତ୍ୟ କଥା କହ, ପୂର୍ବଭଳି ଏହି ଅପରାଧ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ।'

ମାତୁଲଂ ଭଜତେ ପୁତ୍ରଃ ପିତୄନ୍ ଭଜତି କନ୍ଯକା। ଯଥାଶୀଲା ଭଵେନ୍ମାତା ତଥାଶୀଲୋ ଭଵେତ୍ ସୁତଃ ॥ ୮.

ପୁଅ ମାମାଙ୍କୁ ଅନୁସରେ, ଝିଅ ବାପାଙ୍କୁ ଅନୁସରେ; ମାଆଙ୍କର ଯେମିତି ଚରିତ୍ର, ପୁଅର ଚରିତ୍ର ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହୁଏ।

ଯଦ୍ଵର୍ଣା ତୁ ଭଵେଦ୍ଭୂମିସ୍ତଦ୍ଵର୍ଣଂ ସଲିଲଂ ଧ୍ରୁଵମ୍। ମାତୄଣାଂ ଶୀଲଦୋଷେଣ ତଥା ଶୀଲଗୁଣୈଃ ପୁନଃ। ଵିଭିନ୍ନାସ୍ତୁ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାସ୍ତଥା ଖ୍ଯାତିଵଶେନ ଚ ॥ ୮.

ମାଟିର ଯେମିତି ରଙ୍ଗ, ଜଳର ମଧ୍ୟ ସେଇ ରଙ୍ଗ ଥାଏ; ମାଆମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ଖ୍ୟାତି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।

ବଲଶୀଲାଦିଭିସ୍ତାସାମଦିତିର୍ଧର୍ମତତ୍ପରା। ଧର୍ମଶୀଲାଦିଭିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରବୋଧବଲଶାଲିନୀ ॥ ୮.

ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଦିତି ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶକ୍ତି, ଚରିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ; ଧର୍ମ, ଚରିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

(ଗନ୍ଧଶୀଲା ଦିତିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଵାର୍ଧ୍ଯଯନଶାଲିନୀ।) ଗୀତଶୀଲା ତଥାଽରିଷ୍ଟା ମାଯାଶୀଲା ଦନୁଃ ସ୍ମୃତା। ଵିନତା ତୁ ପୁନର୍ଦ୍ଦେଵୀ ଵୈହାଯସଗତିପ୍ରିଯା ॥ ୮.

ଗନ୍ଧଶୀଳା, ଦିତି ଏବଂ ପ୍ରବାର୍ଧ୍ୟୟନା ନିଜ ନିଜ ଚରିତ୍ରରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଗୀତଶୀଳା ଓ ଅରିଷ୍ଟା, ମାୟାଶୀଳା ଯାହାକୁ ଦନୁ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ । ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଭିନତା ଏକ ଦେବୀ, ଯିଏ ଆକାଶରେ ଉଡିବାକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି ।

ତପୋମଯେନ ଶୀଲେନ ସୁରଭିଃ ସମଲଂକୃତା। କ୍ରୋଧଶୀଲା ତଥା କଦ୍ରୂଃ କ୍ରୋଧେନାସୁଖଶୀଲକା ॥ ୮.

ସୁରଭି ତାଙ୍କର ତପସ୍ଵୀ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ । କଦ୍ରୁ ଦେଖିବାକୁ କ୍ରୋଧୀ ଏବଂ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଅସୁଖଦାୟକ ହୋଇଯାଇଛି ।

ଦନାଯୁଷାଯାଃ ଶୀଲଂ ଵୈ ଵୈରନୁଗ୍ରହ ଲକ୍ଷଣମ୍। ତ୍ଵଞ୍ଚ ଦେଵି ମହାଭାଗେ କ୍ରୋଧଶୀଲା ମତାସି ମେ ॥ ୮.

ଦନୁଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ ସଦା ବିରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ପ୍ରତି ଝୁକିଥାଏ । ଏ ଦେବୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କ୍ରୋଧୀ ସ୍ଵଭାବର ବୋଲି ଭାବେ ।

ଇତ୍ଯେତାନି ସଶୀଲାନି ସ୍ଵଭାଵାଲ୍ଲୋକନାନ୍ନୃଣାମ୍। କର୍ମତୋ ଯତ୍ନତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ରୂପତୋ ବଲତସ୍ତଥା। କ୍ଷମାତଶ୍ଚୈଵ ଭିନ୍ନାନି ଭାଵିତାର୍ଥବଲେନ ଚ ॥ ୮.

ଏହି ସମସ୍ତ ଚରିତ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କର ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଗୁଣ, ଚର୍ଯ୍ୟା, କାର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରୟାସ, ବୁଦ୍ଧି, ରୂପ, ଶକ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଭାବନା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ ।

ରଜଃସତ୍ତ୍ଵତମୋଵୃତ୍ତେର୍ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ସ୍ଵଭାଵତଃ। ମାତୁଲନ୍ତ୍ଵନୁଯାତାସ୍ତେ ପୁତ୍ରକା ଗୁଣଵୃତ୍ତିଭିଃ ॥ ୮.

ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ତମ ଗୁଣର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି । ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ମାଆଙ୍କର ଗୁଣ ଓ ଚରିତ୍ରକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି ।

ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଖଶାମପ୍ରତିମାଂ ତଦା। ପୁତ୍ରାଵାହୂଯ ସାମ୍ନା ଵୈ ଚକ୍ରେ ସୋମମଭୀତଯଃ ॥ ୮.

ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଇ ସମୟରେ ଅପୂର୍ବ ଖଶାମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ସୋମଙ୍କୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ ।

ତାଭ୍ଯାଞ୍ଚ ଯତ୍ କୃତଂ ତସ୍ଯାସ୍ତଦାଚଷ୍ଟ ତଦା ଖଶା। ମାତ୍ରା ଯଥା ସମାଖ୍ଯାତଂ କର୍ମ ତାଭ୍ଯାଂ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍। ତେନ ଧାତ୍ଵର୍ଥଯୋଗେନ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶୀ ଚକାର ହ ॥ ୮.

ଖଶା ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ କାମ କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବରେ ମାଆଁଠାରୁ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ । ଏପରି ଭାବେ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ସେଥିରେ ଅର୍ଥ ଅନୁଯାୟୀ ବିଚାର କଲେ ।

ଯକ୍ଷ ଇତ୍ଯେଷ ଧାତୁର୍ଵୈ ଖାଦନେ କୃଷଣେ ଚ ସଃ। ଯକ୍ଷଯେତ୍ଯୁକ୍ତଵାନ୍ ଯସ୍ମାତ୍ ତସ୍ମାଦ୍ଯକ୍ଷୋ ଭଵତ୍ଯଯମ୍ ॥ ୮.

ଯକ୍ଷ ଶବ୍ଦର ମୂଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଖାଇବା ଓ କ୍ଷୀଣ କରିବା । ଯେହেতୁ ସେ 'ଯକ୍ଷ' କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଯକ୍ଷ ବୋଲି ଡାକାଯାଏ ।

ରକ୍ଷ ଇତ୍ଯେଷ ଧାତୁର୍ଯଃ ପାଲନେ ସ ଵିଭାଵ୍ଯତେ। ଉକ୍ତଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଯସ୍ମାତ୍ତୁ ରକ୍ଷ ମେ ମାତରଂ ଖଶାମ୍। ନାମ୍ନାଽଯଂ ରାକ୍ଷସସ୍ତସ୍ମାତ୍ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵାତ୍ମଜଃ ॥ ୮.

ରକ୍ଷ ଶବ୍ଦର ମୂଳ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ରକ୍ଷା କରିବା । ଯେହেতୁ ସେ 'ମୋର ମାଆଁ ଖଶାକୁ ରକ୍ଷା କର' କହିଥିଲେ, ତେଣୁ ତୁମର ପୁଅ 'ରାକ୍ଷସ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବେ ।

ସ ତଦା ତଦ୍ଵିଧାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତଃ ପରିମୃଗ୍ଯ ଚ। ତଯୋଃ ପ୍ରାଦିଶଦାହାରଂ ପ୍ରଜାପତିରସୃଗ୍ଵସେ ॥ ୮.

ସେ ସମୟରେ ସେଠି ଯେଉଁ ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ଦେଖି, ପ୍ରଜାପତି ସବୁ ଭଲଭାବେ ଖୋଜି ଦେଖିଲେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ ।

ପିତା ତୌ କ୍ଷୁଧିତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵରଞ୍ଚେମଂ ତଯୋର୍ଦଦୌ। ଯୁଵଯୋର୍ହସ୍ତସଂସ୍ପର୍ଶୋ ନକ୍ତମେନ ତୁ ସର୍ଵଶଃ ॥ ୮.

ତାଙ୍କ ପିତା, ସେମାନେ ଭୁକା ଦେଖି, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ — ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ରାତିରେ ମାତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ କରିପାରିବେ, ସେଠି ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ।

ନକ୍ତାହାରଵିହାରୌ ଚ ଦିଵା ସ୍ଵପ୍ନୋପଭୋଗିନୌ। ନକ୍ତଞ୍ଚୈଵ ବଲୀଯାଂସୌ ଦିଵା ସୁପ୍ତାଵୁଭୌ ଯୁଵାମ୍ ॥ ୮.

ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ରାତିରେ ଖାଇବା ଓ ଘୁଞ୍ଚିବା ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା, ଦିନେ ଶୁଏଇବା ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣ ରାତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା, ଦିନେ ଶୁଏଇବା — ଏହିପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା ।

ମାତରଂ ରକ୍ଷତଞ୍ଚୈଵ ଧର୍ମଶ୍ଚୈଵାନୁଶିଷ୍ଯତାମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଶ୍ଯପଃ ପୁତ୍ରୌ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ॥ ୮.

ମାଆଁକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ।

ଗତେ ପିତରି ତୌ ଵୀରୌ ନିସର୍ଗାଦେଵ ଦାରୁଣୌ। ଵିପର୍ଯଯେଣ ଵର୍ତ୍ତନ୍ତୌ କିମ୍ଭକ୍ଷୌ ପ୍ରାଣିହିଂସକୌ ॥ ୮.

ପିତା ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେଇ ଦୁଇଁଜଣ ସାହସୀ, ଜନ୍ମସିଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ, ବିପରୀତ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବା ଓ ପ୍ରାଣୀମାନୋକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ।

ମହାବଲୌ ମହାସତ୍ତ୍ଵୌ ମହାକାଯୌ ଦୁରାସଦୌ। ମାଯାଵିନୌ ଚ ଦୃଶ୍ଯୌ ତାଵନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଗତାଵୁଭୌ ॥ ୮.

ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତ ଓ ବଡ଼ ଦେହ ଥିଲେ, ସହଜରେ ପହଞ୍ଚିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଇଚ୍ଛା କଲେ ମାନେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ନହେଲେ ଲୁଚିଯାଉଥିଲେ ।

ତୌ କାମରୂପିଣୌ ଘୋରୌ ଵିକୃତାଜ୍ଞୌ ସ୍ଵଭାଵତଃ। ରୂପାନୁରୂପୈରାହାରୈଃ ପ୍ରଭଵେତାମୁଭାଵପି ॥ ୮.

ସେଇ ଦୁଇଁଜଣ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଇଚ୍ଛା କଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ସ୍ଵଭାବରେ ବିକୃତ ମନ ଥିଲେ, ନିଜ ରୂପ ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଅଧିକ କରିପାରନ୍ତି ।

ଦେଵା ସୁରାନୃଷୀଂଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵାନ୍ କିନ୍ନରାନପି। ପିଶାଚାଂଶ୍ଚ ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ପନ୍ନଗାନ୍ ପକ୍ଷିଣଃ ପଶୂନ୍ ॥ ୮.

ଦେବତା, ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର, ପିଶାଚ, ମଣିଷ, ସର୍ପ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁମାନେ—

ଭକ୍ଷାର୍ଥମପି ଲିପ୍ସନ୍ତୌ ସର୍ଵତସ୍ତୌ ନିଶାଚରୌ। ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ତୁ ଵରୌ ଚୈଵ ଧୃତୌ ଦତ୍ତ୍ଵା ସୁଵଧ୍ଯତାମ୍ ॥ ୮.

ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଲାଗି ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ନିଶାରେ ଚାଲିଯାନ୍ତି । କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ ଏବଂ ସହଜରେ ବଧ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେଲେ ।

ଯକ୍ଷସ୍ତୁ ନ କଦାଚିଦ୍ଵୈ ନିଶୀଥୈ ହ୍ଯେକକଶ୍ଚିରମ୍। ଆହାରଂ ସ ପରୀପ୍ସନ୍ ଵୈ ଶବ୍ଦେନାନୁଚଚାର ହ ॥ ୮.

ଯକ୍ଷଟିଏ କେବେ ମଧ୍ୟ ରାତିରେ ଏକାକି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଘୁରିବାକୁ ଯାଏନି; ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜି ଚାଲିବା ସମୟରେ ସେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା।

ଆସସାଦ ପିଶାଚୌ ଦ୍ଵୌ ଜନ୍ତୁଚଣ୍ଡୌ ଚ ତାଵୁଭୌ। ପିଙ୍ଗାକ୍ଷାଵୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵରୋମାଣୌ ଵୃତ୍ତାକ୍ଷୌ ତୁ ସୁଦାରୂଣୌ ॥ ୮.

ସେଠାରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଭୟଙ୍କର ପିଶାଚ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲା; ସେମାନେ ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ଉଠିଯାଇଥିବା କେଶ, ଗୋଲାକାର ଆଖି ଓ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ଅସୃଙ୍ମାଂସଵସାହାରୌ ପୁରୁଷାଦୌ ମହାବଲୌ। କନ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତୌ ତୌ ତୁ ତାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା ॥ ୮.

ସେମାନେ ରକ୍ତ, ମାଂସ ଓ ଚର୍ବି ଖାଉଥିବା, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନବ ଖାଦ୍ୟକ, ଦୁଇଜଣ କନ୍ୟା ସହିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

ଦ୍ଵେ କନ୍ଯେ କାମରୂପିଣ୍ଯୌ ତଦାଚାରେ ଚ ତେ ଶୁଭେ। ଆହାରାର୍ଥମଟନ୍ତୌ ତୌ କନ୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତାଵୁଭୌ ॥ ୮.

ସେ ଦୁଇଜଣ କନ୍ୟା ଯେଉଁମାନେ ଚାହିଲେ ସେମିତି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି, ଭଲ ଆଚରଣରେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜିବାକୁ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁରୁଥିଲେ।

ତେଽପଶ୍ଯନ୍ ରାକ୍ଷସଂ ତତ୍ର କାମରୂପଂ ମହାବଲମ୍। ସହସା ସନ୍ନିପାତେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵ ପରସ୍ପରମ୍ ॥ ୮.

ସେଠାରେ ସେମାନେ ଏକ ରାକ୍ଷସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଇଚ୍ଛାମତେ ରୂପ ବଦଳାଇପାରେ ଓ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ହଠାତ୍ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଲେ।

ରକ୍ଷମାଣୌ ତତୋଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ପରସ୍ପରଜିଘୃକ୍ଷଵଃ। ପିତରାଵୂଚତୁଃ କନ୍ଯେ ଯୁଵାମାନଯତ ଦ୍ରୁତମ୍ ॥ ୮.

ପରସ୍ପରକୁ ଧରିବା ଓ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ବାପା କନ୍ୟାମାନେକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।'