ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଜାତାଃ ସୁଭା ସ୍ଵରାଃ। ଵାରିଜା ହ୍ଯମୃତୋତ୍ପନ୍ନା ଅମୃତା ନାମତଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୮.

ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର କିରଣରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ୱର ଥିବା ଝିଅମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ଅମୃତରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଝିଅମାନେ 'ଅମୃତା' ନାମରେ ପରିଚିତ।

ଵାଯୂତ୍ପନ୍ନା ମୁଦା ନାମ ଭୂମିଜାତା ଭଵାସ୍ତୁ ଵୈ । ଵିଦ୍ଯୁତଶ୍ଚ ରୁଚୋ ନାମ ମୃତ୍ଯୋଃ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଭୈରଵାଃ ॥ ୮.

ବାୟୁଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଝିଅମାନେ 'ମୁଦା' ଭାବେ ଜଣାଶୁନ୍ତି; ଭୂମିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି 'ଭବା'; ବିଜୁଳିଠାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଝିଅମାନେ 'ରୁଚା', ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ 'ଭୈରବା' ଭାବେ ପରିଚିତ।

ଶୋଭଯନ୍ତ୍ଯଃ କାମଗୁଣା ଗଣାଃ ପ୍ରୋକ୍ତାଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ। ସେନ୍ଦ୍ରୋପେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସୁରଗଣୈଃ ରୂପାତିଶଯନିର୍ମିତାଃ ॥ ୮.

ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଝିଅମାନେ କାମଗୁଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଚୌଦ ଦଳର ଦେବୀମାନେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ସହ ଅତିଶୟ ସୁନ୍ଦର ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି।

ଶୁଭରୂପା ମହାଭାଗା ଦିଵ୍ଯା ନାରୀ ତିଲୋତ୍ତମା। ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚାଗ୍ନିକୁଣ୍ଡାଚ୍ଚ ଦେଵନାରୀ ପ୍ରଭାଵତୀ। ରୂପଯୌଵନସମ୍ପନ୍ନା ଉତ୍ପନ୍ନା ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା ॥ ୮.

ଶୁଭ ରୂପ, ମହାଭାଗ୍ୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଥିବା ତିଲୋତ୍ତମା ଏକ ଦେବୀ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ 'ପ୍ରଭାବତୀ' ରୂପରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ଯୌବନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ଵେ ଦୀତଲସମୁତ୍ପନ୍ନା ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ। ନାମ୍ନା ଵେଦଵତୀ ନାମ ସୁରନାରୀ ମହାପ୍ରଭା ॥ ୮.

ଚାରିମୁହଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବେଦୀରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଦେବୀ 'ବେଦବତୀ' ନାମରେ ମହାପ୍ରଭା ଭାବେ ପରିଚିତ।

ତଥା ଯମସ୍ଯ ଦୁହିତା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ। ଵରହେମଵିଭା ହେମା ଦେଵନାରୀ ସୁଲୋଚନା ॥ ୮.

ଏହିପରି, ଯମଙ୍କର ଝିଅ 'ହେମା' ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଶୋଭିତ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁନାରେ ଶୁଭିତ ଏବଂ ଦେବୀ ମଧୁର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା।

ଇତ୍ଯେତେ ବହୁସାହସ୍ରଂ ଭାସ୍ଵରା ହ୍ଯପ୍ସରୋଗଣାଃ। ଦେଵତାନାମୃଷୀଣାଞ୍ଚ ପତ୍ନ୍ଯସ୍ତା ମାତରଶ୍ଚ ହ ॥ ୮.

ଏହିପରି, ହଜାର ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଘରଣୀ ଓ ମାଆ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।

ସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚମ୍ପଵର୍ଣାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଶ୍ଚାପ୍ସରସଃ ସମାଃ। ସମ୍ପ୍ରଯୋଗେ ତୁ କାନ୍ତେନ ମାଦ୍ଯନ୍ତି ମଦିରାଂ ଵିନା। ତାସାମାପ୍ଯାଯତେ ସ୍ପର୍ଶାଦାନନ୍ଦଶ୍ଚ ଵିଵର୍ଦ୍ଧତେ ॥ ୮.

ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର; ସେମାନେ ପରସ୍ପର ସମାନ। ପ୍ରିୟଜନ ସହ ମିଶିଲେ, ମଦିରା ବିନା ମଧୁର ମଦରେ ମତ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶରେ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ିଯାଏ।

ପର୍ଵତେ ନାରଦେ ପୂର୍ଵଂ ରେତଃ ସ୍କନ୍ନଂ ପ୍ରଜାପତେଃ। ପର୍ଵତସ୍ତତ୍ର ସଂଭୂତୋ ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ତାଵୁଭୌ॥ ତଯୋର୍ଯଵୀଯସୀ ଚୈଵ ତୃତୀଯାରନ୍ଧତୀ ସ୍ମୃତା। ଦେଵରୁଖ୍ଯୋ ସୂର୍ଯଜନ୍ମ ତସ୍ମିନ୍ନାରଦପର୍ଵତୌ॥(ପାଠଭେଦଃ) ଵିନତାଯାସ୍ତୁ ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵାଵରୁଣୋ ଗରୁଡଶ୍ଚ ହ। ଷଟ୍‌ତ୍ରିଂଶତ୍ତୁ ସ୍ଵସାରଶ୍ଚ ଯଵୀଯସ୍ଯସ୍ତୁ ତାଃ ସ୍ମୃତାଃ ॥ ୮.

ପାହାଡ଼ରେ ପୂର୍ବେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ବୀର୍ୟ ପତିଥିଲା; ସେଠାରୁ ପର୍ବତ ଓ ନାରଦ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଅରୁନ୍ଧତୀ ଭାବେ ପରିଚିତ। ଯବୀୟସୀଙ୍କର ଛତିଶ ଝିଅ ସହୋଦରୀ ଭାବେ ପରିଚିତ। ବିନତାଙ୍କର ଦୁଇ ପୁଅ ଅରୁଣ ଓ ଗରୁଡ଼; ସେହି ସହୋଦରୀମାନେ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଭାବେ ଜଣାଶୁନ୍ତି।

ଗାଯତ୍ର୍ଯାଦୀନି ଚ୍ଛନ୍ଦାଂସି ସୌପର୍ଣେଯାଶ୍ଚ ପକ୍ଷିଣଃ। ଇତ୍ଯେଵାହାନି ସର୍ଵାଣି ଦିକ୍ଷୁ ସନ୍ନିହିତାନି ଚ ॥ ୮.

ଗାୟତ୍ରୀ ଆଦି ଛନ୍ଦମାନେ, ସୁପର୍ଣ୍ଣୀୟ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛନ୍ତି।

କଦ୍ରୂର୍ନାଗସହସ୍ରଂ ଵୈ ଚରା ଚରମଜୀଜନତ୍ । ଅନେକଶିରସାଂ ତେଷାଂ ଖେଚରାଣାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ବହୁଧାନାମଧେଯାନାଂ ପ୍ରାଯଶସ୍ତୁ ନିବୋଧତ ॥ ୮.

କଦ୍ରୁ ହଜାର ନାଗକୁ ଜନ୍ମିଲେ, କେହି ଚଳନଶୀଳ, କେହି ଅଚଳ; ସେମାନେ ଅନେକ ମୁଣ୍ଡ ଓ ମହାତ୍ମା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ଏବଂ ବହୁ ନାମରେ ପରିଚିତ। ଏବେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।

ତେଷାଂ ପ୍ରଧାନନାଗାଶ୍ଚ ଶେଷଵାସୁକିତକ୍ଷକାଃ। ସକଣୀରଶ୍ଚ ଜମ୍ଭଶ୍ଚ ଅଞ୍ଜନୋ ଵାମନସ୍ତଥା ॥ ୮.

ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ନାଗମାନେ ହେଲେ: ଶେଷ, ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ, ସକଣୀର, ଜମ୍ଭ, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଭଳି ଭଳି ବାମନ।

ଐରାଵତମହାପଝୌ କମ୍ବଲାଶ୍ଵତରାଵୁଭୌ। ଐଲପତ୍ରଶ୍ଚ ଶଙ୍ଖଶ୍ଚ କର୍କୋଟକଧନଞ୍ଜଯୌ ॥ ୮.

ଏଇରାବତ, ମହାପଜ୍ହ, କମ୍ବଳ, ଅଶ୍ୱତର, ଐଲପତ୍ର, ଶଂଖ, କର୍କୋଟକ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ।

ମହାକର୍ଣୋ ମହାନୀଲୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରବଲାହକୌ। କୁମାରଃ ପୁଷ୍ପଦନ୍ତଶ୍ଚ ସୁମୁଖୋ ଦୁର୍ମୁଖସ୍ତଥା ॥ ୮.

ମହାକର୍ଣ୍ଣ, ମହାନୀଳ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ବଳାହକ, କୁମାର, ପୁଷ୍ପଦନ୍ତ, ସୁମୁଖ ଓ ଦୁର୍ମୁଖ।

ଶିଲୀମୁଖୋ ଦଧିମୁଖଃ କାଲୀଯଃ ଶାଲିପିଣ୍ଡକଃ । ବିନ୍ଦୁପାଦଃ ପୁଣ୍ଡରୀକୋ ନାଗଶ୍ଚାପୂରଣସ୍ତଥା ॥ ୮.

ଶିଳୀମୁଖ, ଦଧିମୁଖ, କାଳିୟ, ଶାଳିପିଣ୍ଡକ, ବିନ୍ଦୁପାଦ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ନାଗ ଆପୂରଣ।

କପିଲଶ୍ଚାମ୍ବରୀଷଶ୍ଚ ଧୃତପାଦଶ୍ଚ କଚ୍ଛପଃ । ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପଝଚିତ୍ରଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୋଽଥ ନମସ୍ଵିକଃ ॥ ୮.

କପିଳ, ଅମ୍ବରୀଷ, ଧୃତପାଦ, କଚ୍ଛପ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ପଜ୍ହଚିତ୍ର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନମସ୍ୱିକ।

ନହୁଷଃ ଖରରୋମା ଚ ମଣିରିତ୍ଯେଵମାଦଯଃ। କାଦ୍ରଵେଯା ମଯା ଖ୍ଯାତାଃ ଖଶାଯାଂସ୍ତୁ ନିବୋଧତ ॥ ୮.

ନହୁଷ, ଖରରୋମା ଓ ମଣି—ଏମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କାଦ୍ରବେୟ; ଏବେ ଖଶମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣ।

ଖଶା ଵିଜଜ୍ଞେ ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ଵିଶ୍ରୁତୌ ପୁରୁଷାଦକୌ। ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ପଶ୍ଚିମସଙ୍ଖ୍ଯାଯାଂ ପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ମନୁଜାସ୍ତଥା ॥ ୮.

ଖଶାଙ୍କରୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ବଡ଼ ପୁଅ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଓ ଛୋଟ ପୁଅ ପୂର୍ବ ଦିଗର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ।

ଵିଲୋହିତଂ ଵିକର୍ଣଞ୍ଚ ପୂର୍ଵଂ ସାଽଜନଯତ୍ ସୁତମ୍। ଚତୁର୍ଭୁଜଂ ଚତୁଷ୍ପାଦଂ ଦ୍ଵିମୂର୍ଦ୍ଧାନଂ ଦ୍ଵିଧାଗତିମ୍ ॥ ୮.

ସେ ପ୍ରଥମେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ବିଲୋହିତ ବିକର୍ଣ୍ଣ। ସେ ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଦୁଇଟି ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଚଳନ ଥିଲା।

ସର୍ଵାଙ୍ଗକେଶଂ ସ୍ଥୂଲାଙ୍ଗଂ ତୁଙ୍ଗନାସଂ ମହୋଦରମ୍। ସ୍ଥୂଲଶୀର୍ଷଂ ମହାକର୍ଣଂ ମୁଞ୍ଜାକେଶଂ ମନୋରଥମ୍ ॥ ୮.

ତାଙ୍କ ଶରୀରର ସମସ୍ତ ଅଂଶରେ କେଶ ଥିଲା, ଦେହ ମୋଟା, ନାକ ଉଚ୍ଚ, ପେଟ ବଡ଼, ମୁଣ୍ଡ ମୋଟା, କାନ ବଡ଼, କେଶ ମୁଞ୍ଜ ଘାସ ଭଳି ଏବଂ ମନେ ଅନେକ ଆକାଂକ୍ଷା ଥିଲା।

ହସ୍ତ୍ଯୋଷ୍ଠଂ ଦୀର୍ଘଜଙ୍ଘଞ୍ଚ ଅଶ୍ଵଦଂଷ୍ଠ୍ରଂ ମହାହନୁମ୍। ରକ୍ତଜିହ୍ଵଂ ଜଟାକ୍ଷଞ୍ଚ ସ୍ଥୂଲାସ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘନାସିକମ୍ ॥ ୮.

ତାଙ୍କ ଠୋଠ ହାତୀ ଭଳି, ଗୋଡ଼ ଲମ୍ବା, ଦାନ୍ତ ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ମୁହଁ ବଡ଼, ଜିଭ ଲାଲ, ଚକ୍ଷୁ ଜଟିତ, ମୁହଁ ଚଉଡ଼ା, ନାକ ଲମ୍ବା ଥିଲା।

ଗୁହ୍ଯକଂ ଶିତିକର୍ଣଞ୍ଚ ମହାନନ୍ଦଂ ମହାମୁଖମ୍। ଏଵଂଵିଧଂ ଖଶାପୁତ୍ରଂ ଵିଜଜ୍ଞେ ସାଽତିଭୀଷଣମ୍ ॥ ୮.

ସେ ଗୁହ୍ୟକ ଥିଲେ, କାନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଅତି ଆନନ୍ଦିତ, ବଡ଼ ମୁହଁ ଥିଲା। ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ପୁଅ ଖଶାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେଲା।

ତସ୍ଯାନୁଜଂ ଦ୍ଵିତୀଯନ୍ତୁ ଖଶା ଚୈଵ ଵ୍ଯଜାଯତ। ତ୍ରିଶୀର୍ଷଞ୍ଚ ତ୍ରିପାଦଞ୍ଚ ତ୍ରିହସ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଲୋଚନମ୍ ॥ ୮.

ଏହା ପରେ ଖଶା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ। ତାଙ୍କର ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ତିନିଟି ପାଉଁ, ତିନିଟି ହାତ ଓ କଳା ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା।

ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵକେଶଂ ହରିଚ୍ଛ୍ମଶ୍ରୁଂ ଶିଲାସଂହନନଂ ଦୃଢମ୍ । ହ୍ରସ୍ଵ କାଯଂ ସୁବାହୁଞ୍ଚ ମହାକାଯଂ ମହାବଲମ୍ ॥ ୮.

ତାଙ୍କ କେଶ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା, ଦାଢ଼ି ହଳଦିଆ, ଜହ୍ନ ଶିଳା ଭଳି ଦୃଢ଼, ଦେହ ଛୋଟ, ହାତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେହ ବଡ଼ ଓ ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଥିଲା।

ଆକର୍ଣଦାରିତାସ୍ଯଞ୍ଚ ଲମ୍ବଭ୍ରୂଂ ସ୍ଥୂଲନାସିକମ୍। ସ୍ଥୂଲୋଷ୍ଠମଷ୍ଟଦଂଷ୍ଟ୍ରଞ୍ଚ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵଂ ଶଙ୍କୁକର୍ଣକମ୍ ॥ ୮.

ତାଙ୍କର ମୁହଁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଫାଟିଥିଲା, ଭୂଉଁ ଲଟକୁଥିଲା, ନାକ ଚଉଡ଼ା, ଠୋଠ ମୋଟା, ଆଠଟି ଦାନ୍ତ, ଦୁଇଟି ଜିଭ ଓ ଶଂଖ ଭଳି କାନ ଥିଲା।

ପିଙ୍ଗଲୋଦ୍ଵୃତ୍ତନଯନଂ ଜଟିଲଂ ପିଙ୍ଗଲଂ ତଥା। ମହାକର୍ଣଂ ମହୋରସ୍କଂ କଟିହୀନଂ କୃଶୋଦରମ୍। ନଖିନଂ ଲୋହିତଗ୍ରୀଵଂ ସା କନିଷ୍ଠଂ ପ୍ରସୂଯତେ ॥ ୮.

ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ପିଙ୍ଗଳ ଓ ବାହାରକୁ ଉଠିଥିଲା, କେଶ ଜଟିତ ଓ ପିଙ୍ଗଳ, କାନ ବଡ଼, ଛାତି ଚଉଡ଼ା, କମର ନଥିଲା, ପେଟ ଦୁର୍ବଳ, ନଖ ଥିଲା, ଗଳା ଲାଲ—ଏଭଳି ଛୋଟ ପୁଅ ତିନିଯିଏ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରସୂଯମାତ୍ରୌ ତୁ ଵିଵୃଦ୍ଧୌ ଚ ପ୍ରମାଣତଃ। ଉପଭୋଗସମର୍ଥାଭ୍ଯାଂ ଶରୀରାଭ୍ଯାମୁପସ୍ଥିତୌ। ସଦ୍ଯୋଜାତଵିଵୃଦ୍ଧାଙ୍ଗୌ ମାତରଂ ପର୍ଯଭୂଷ୍ଯତାମ୍ ॥ ୮.

ସେମାନେ ଜନ୍ମ ହେବା ସହିତ ସହିତ ବଡ଼ ହେଲେ, ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଶରୀର ନେଇ ଦଢ଼ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଅଂଗ ତୁରନ୍ତ ବିକଶିତ ହେଲା ଏବଂ ସେମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।

ଜ୍ଯାଯାଂସ୍ତଯୋସ୍ତୁ ଯଃ କ୍ରୂରୋ ମାତରଂ ସୋଽଭ୍ଯକର୍ଷତ। ଅବ୍ରଵୀନ୍ମାତରାଯାହି ଭକ୍ଷାର୍ଥେ କ୍ଷୁଧଯାର୍ଦ୍ଦିତଃ ॥ ୮.

ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼, ଯିଏ ଅତି କ୍ରୂର ଥିଲେ, ସେ ମାଆଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ, 'ମା, ମୁଁ ଖୁଦାରେ ପୀଡ଼ିତ, ତୁମକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।'

ନ୍ଯଷେଧଯତ୍ ପୁନର୍ହ୍ଯେନଂ ଜ୍ଯାଯାଂସନ୍ତୁ କନିଷ୍ଠକଃ। ଅବ୍ରଵୀତ୍ ସୋଽସକୃତ୍ତଂ ଵୈ ରକ୍ଷେମାଂ ମାତରଂ ଖଶାମ୍। ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପରିଗୃହ୍ଯୈନଂ ମାତରଂ ତାଂ ଵ୍ଯମୋଚଯତ୍ ॥ ୮.

କିନ୍ତୁ ଛୋଟ ଭାଇ ବଡ଼କୁ ପୁନିପୁନି ରୋକିଲେ, କହିଲେ, 'ଆମେ ମାଆ ଖଶାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।' ତାଙ୍କୁ ବାହୁ ଦେଇ ଧରି, ମାଆଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।