ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଘୋର ରୂପେଣ ଦୀପ୍ଯନ୍ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧକୃତଭୂଷଣମ୍। ଵସାନଂ ଚର୍ମ ଵୈଯାଘ୍ରଂ ମହାରୁଧିରନିଃସ୍ରଵମ୍ ।। ୩୦.

ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିବା, ମାଥାରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ଦେହରୁ ବହୁତ ରକ୍ତ ବହୁଁଥିଲା।

ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଂ ଵିଭ୍ରାନ୍ତଂ ମହାଵକ୍ତ୍ରଂ ମହୋଦରମ୍। ଵିଦ୍ଯୁଜ୍ଜିହ୍ଵଂ ପ୍ରଲମ୍ବୋଷ୍ଠଂ ଲମ୍ବକର୍ଣଂ ଦୁରାସଦମ୍ ।। ୩୦.

ତିକ୍ତ ଦାଢ଼ି ଓ ବଡ଼ ମୁହଁ, ବିଶାଳ ଜଠର ଓ ମହାନ ମୁଖ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଜିହ୍ବା, ଲମ୍ବା ଓଠ, ଲମ୍ବା କାନ ଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

କୁଲିଶୋଦ୍ଯୋତିତକରମ୍ଭାଭିର୍ଜ୍ଵଲିତମୂର୍ଦ୍ଧଜମ୍। ଜ୍ଵାଲାମାଲାପରିକ୍ଷିପ୍ତଂ ମୁକ୍ତାଦାମଵିଭୂଷିତମ୍ ।। ୩୦.

ତାଙ୍କର କେଶ ବିଜୁଳି ଆଘାତ ପାଇଁ ଜ୍ୱଳିଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନିର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ମୁକ୍ତାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।

ତେଜସା ଚୈଵ ଦୀପ୍ଯନ୍ତଂ ଯୁଗାନ୍ତମିଵ ପାଵକମ୍। ଆକର୍ଣଦାରିତାସ୍ଯାନ୍ତଞ୍ଚତୁର୍ଦିକ୍ଷୁ ଭଯାନକମ୍ ।। ୩୦.

ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳେ, ମୁହଁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖୋଲା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।

ମହାବଲଂ ମହାତେଜଂ ମହାପୁରୁଷମୀଶ୍ଵରମ୍। ଵିଶ୍ଵହର୍ତୃମହା କାଯଂ ମହାନ୍ଯଗ୍ରୋଧମଣ୍ଡଲମ୍। ଯୁଗପଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶତଵଦ୍ଦୀପ୍ଯନ୍ତଂ ମନ୍ମଥାଗ୍ନିଵତ୍ ।। ୩୦.

ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜର ଧାରୀ, ମହାପୁରୁଷ ଏବଂ ନାୟକ; ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ନଶ୍ୱର କରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ବଡ଼ ବଟବୃକ୍ଷ ପରି ଆକୃତି; ଏକାସାଥିରେ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ, ମନୋବାସ୍ନା ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲେ।

ଚତୁର୍ମହାସ୍ଯଂ ସିତତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ମହୋଗ୍ରତେଜୋବଲକୌତୁକାଢଯମ୍। ଯୁଗାନ୍ତସୂର୍ଯ୍ଯାଗ୍ନିସହସ୍ରଭାସଂ ସହସ୍ରଚନ୍ଦ୍ରାମଲକାନ୍ତିକାନ୍ତମ୍। ପ୍ରଦୀପ୍ତସର୍ଵୌଷଧିମନ୍ଦରାଭଂ ସୁମେରୁକୈଲାସହିମାଦ୍ରିତୁଲ୍ଯମ୍ ।। ୩୦.

ଚାରିଟି ବଡ଼ ମୁହଁ, ସ୍ୱେତ ଏବଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାଢ଼ି, ଅପାର ତେଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଧାରୀ; ଯୁଗାନ୍ତର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର ହଜାର ଉଜ୍ୱଳତା, ହଜାର ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶୁଭ୍ର ଚାଁଦିନି; ସମସ୍ତ ଔଷଧି ଓ ମନ୍ଦାର ଗଛର ଭଳି ଉଜ୍ୱଳ, ସୁମେରୁ, କୈଳାସ ଓ ହିମାଳୟ ସମାନ।

ଯୁଗାର୍କାଭଂ ମହାଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ଚାରୁନାସଂ ମହାନନମ୍। ପ୍ରଚଣ୍ଡଗଣ୍ଡଂ ଦୀପ୍ତାକ୍ଷମଗ୍ନିଜ୍ଵାଲାଵିଲାନନମ୍ ।। ୩୦.

ଯୁଗାନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଶୁଭ୍ର ନାକ ଓ ବଡ଼ ମୁହଁ, ଭୟଙ୍କର ଗାଳ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାରେ ଭରିଥିବା ମୁହଁ।

ମୃଗେନ୍ଦ୍ରକୃତ୍ତିଵସନଂ ମହାଭୁଜଗଵେଷ୍ଟିତମ୍। ଉଷ୍ଣୀଷିଣଂ ଚନ୍ଦ୍ରଧରଂ ଵ୍କଚିଦୁଗ୍ରଂ ଵ୍କଚିତ୍ସମମ୍ ।। ୩୦.

ସିଂହ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଡ଼ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଧାରଣ କରିଥିବା, କେବେ ଭୟଙ୍କର ଓ କେବେ ଶାନ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ।

ନାନାକୁସୁମମୂର୍ଦ୍ଧାନଂ ନାନାଗନ୍ଦାନୁଲେପନମ୍ । ନାନାରତ୍ନଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗଂ ନାନାଭରଣଭୂଷିତମ୍ ।। ୩୦.

ମୁଣ୍ଡରେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଲାଗିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ ଲେପନ କରାଯାଇଥିଲା; ଦେହର ଅଙ୍ଗ ନାନା ପ୍ରକାର ମଣି ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।

କର୍ଣିକାରସ୍ରଜଂ ଦୀପ୍ତଂ କ୍ରୋଧାଦୁଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତଲୋଚନମ୍। ଵ୍କଚିନ୍ନୃତ୍ଯତି ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଂ ଵ୍କଚିଦ୍ଵଦତି ସୁସ୍ଵରମ୍ ।। ୩୦.

କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲର ଉଜ୍ୱଳ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଉତ୍କଳିତ; କେବେ ଶରୀର ଶୋଭା ଦେଖାଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ କଥା କହୁଥିଲେ।

ଵ୍କଚିଦ୍ଧ୍ଯାଯତି ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଵ୍କଚିତ୍ସ୍ତୂଲଂ ପ୍ରମାର୍ଜତି। ଵ୍କଚିଦ୍ଗାଯତି ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵ୍କଚିଦ୍ରୌତି ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ।। ୩୦.

କେବେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ମନ ନିୟମିତ; କେବେ ବେଦି ମୁଛୁଥିଲେ; କେବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, କେବେ ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।

ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଂ ତପଃ ସତ୍ଯଂ କ୍ଷମା ଧୃତିଃ। ପ୍ରଭୁତ୍ଵମାତ୍ମସଂବୋଧୋ ହ୍ଯଧିଷ୍ଠାନଗୁଣୈର୍ଯୁତଃ ।। ୩୦.

ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଶାସନଶକ୍ତି, ତପସ୍ୟା, ସତ୍ୟ, କ୍ଷମା, ଧୃତି, ପ୍ରଭୁତ୍ୱ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସକ ଗୁଣ ତାଙ୍କରେ ବିଦ୍ୟମାନ।

ଜାନୁଭ୍ଯାମଵନିଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣତଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ସ୍ଥିତଃ। ଆଜ୍ଞାପଯ ତ୍ଵଂ ଦେଵେଶ କିଂ କାର୍ଯ୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ ।। ୩୦.

ଘୁଞ୍ଚି ଦେହ ମାଟିରେ ଗଲା, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କଲା; 'ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, କଣ କାମ କରିବି?' ବୋଲି କହିଲେ।

ତମୁଵାଚାକ୍ଷିପ ମଖଂ ଦକ୍ଷସ୍ଯେହ ମହେଶ୍ଵରଃ। ଦେଵସ୍ଯାନୁମତିଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରଭଦ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ପାଦୌ ଦେଵେଶସ୍ଯ ଉମାପତେଃ ।। ୩୦.

ତାଙ୍କୁ ମହାଦେବ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ଦକ୍ଷଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କର।' ଦେବୀଙ୍କ ଅନୁମତି ଶୁଣି, ବଳବାନ ବୀରଭଦ୍ର ଶିର ନମାଇ ଉମାପତିଙ୍କ ପାଦରେ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ତତୋ ବନ୍ଧାତ୍ ପ୍ରମୁକ୍ତେନ ସିଂହେନେଵେହ ଲୀଲଯା। ଦେଵ୍ଯା ମନ୍ଯୁକୃତଂ ମତ୍ଵା ହତୋ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ସ କ୍ରତୁଃ ।। ୩୦.

ତାପରେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସିଂହ ଭଳି ଖେଳ କରୁଥିବା ପରି, ଦେବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ମନେ କରି, ସେ ଦକ୍ଷଙ୍କର ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କଲେ।

ମନ୍ଯୁନା ଚ ମହାଭୀମା ଭଦ୍ରକାଲୀ ମହେଶ୍ଵରୀ। ଆତ୍ମନଃ ସର୍ଵସାକ୍ଷିତ୍ଵେ ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧ ସହାନୁଗା ।। ୩୦.

ମହାଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧ ସହିତ, ଭଦ୍ରକାଳୀ ମହେଶ୍ୱରୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ, ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ।

ସ ଏଷ ଭଗଵାନ୍ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରେତାଵାସକୃତାଲଯଃ। ଵୀରଭଦ୍ର ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ଦେଵ୍ଯା ମନ୍ଯୁପ୍ରମାର୍ଜକଃ ।। ୩୦.

ଏହିପରି, ଏହି ପବିତ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପିଶାଚମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟରେ ବସିଥାନ୍ତି; ଦେବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା ବୀରଭଦ୍ର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ସୋଽସୃଜଦ୍ରୋମକୂପେଭ୍ଯୋ ରୌଦ୍ରାନ୍ନାମ ଗଣେଶ୍ଵରାନ୍। ରୁଦ୍ରାନୁଗା ମହାଵୀର୍ଯ୍ଯା ରୁଦ୍ରଵୀର୍ଯପରାକ୍ରମାଃ ।। ୩୦.

ତାଙ୍କର ଚର୍ମର ରୋମକୁପରୁ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣନାୟକମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଅନୁଗାମୀ ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ରୁଦ୍ରସ୍ଯାନୁଚରାଃ ସର୍ଵେ ସର୍ଵେ ରୁଦ୍ରସମପ୍ରଭାଃ। ତେ ନିପେତୁସ୍ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ।। ୩୦.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଚେଲା ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ଏହାପରେ ସେମାନେ ଶତେ ଶତେ, ହଜାରେ ହଜାରେ ବେଗରେ ତଳକୁ ଅବତରିଲେ।

ତତଃ କିଲକିଲାଶବ୍ଦ ଆକାଶଂ ପୂରଯନ୍ନିଵ। ତେନ ଶବ୍ଦେନ ମହତା ତ୍ରସ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ଦିଵୌକସଃ।। ୩୦.

ତାପରେ ଏମିତି ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଯାହା ଆକାଶକୁ ପୂରିଦେଲା। ସେଇ ବଡ଼ ଶବ୍ଦକୁ ଶୁଣି ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଭୟଭୀତ ହେଇଗଲେ।

ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତ କମ୍ପତେ ଚ ଵସୁନ୍ଧରା। ମେରୁଶ୍ଚ ଘୂର୍ଣତେ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଷୁଭ୍ଯନ୍ତେ ଵରୁଣାଲଯାଃ ।। ୩୦.

ପାହାଡ଼ମାନେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ, ଭୂମି ଉପ୍ରେ କମ୍ପନ ଆସିଲା, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଡାହାଡ଼ିଲା, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସମାନେ ବି ଅସ୍ଥିର ହେଇଯାଇଲେ।

ଅଗ୍ନଯୋ ନୈଵ ଦୀପ୍ଯନ୍ତେ ନ ଚ ଦୀପ୍ଯନ୍ତି ଭାସ୍କରାଃ। ଗ୍ରହା ନୈଵ ପ୍ରକାଶନ୍ତେ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ନ ତାରକାଃ ।। ୩୦.

ଅଗ୍ନିମାନେ ଜ୍ୱଳିଲେ ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ଆଲୋକ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଗ୍ରହମାନେ ଚମକିଲେ ନାହିଁ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ତାରାମାନେ ବି ଆଲୋକିତ ହେଲେ ନାହିଁ।

ଋଷଯୋ ନାଭ୍ଯଭାଷନ୍ତ ନ ଦେଵା ନ ଚ ଦାନଵାଃ। ଏଵଂ ହି ତିମିରୀଭୂତଂ ନିର୍ଦ୍ଦହନ୍ତି ଵିମାନିତାଃ ।। ୩୦.

ଋଷିମାନେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ବି ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ସମସ୍ତ ଅଂଧାରରେ ଢାକିଗଲା, ଅପମାନିତମାନେ ତାହାକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେଲେ।

ସିଂହନାଦଂ ପ୍ରମୁଞ୍ଚନ୍ତେ ଘୋରରୂପା ମହାବଲାଃ। ପ୍ରଭଞ୍ଜନ୍ତେ ପରେ ଘୋରା ଯୂପାନୁତ୍ପାଟଯନ୍ତି ଚ ।। ୩୦.

ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଓ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେମାନେ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଯଜ୍ଞ ଖୁଟି ଭାଙ୍ଗି ଉଖାଡ଼ି ଦେଲେ।

ପ୍ରମର୍ଦ୍ଦନ୍ତି ତଥା ଚାନ୍ଯେ ଵିନୃତ୍ଯନ୍ତି ତତାଽପରେ। ଆଧାଵନ୍ତି ପ୍ରଧାଵନ୍ତି ଵାଯୁଵେଗା ମନୋଜଵାଃ ।। ୩୦.

କେହି ଚକ୍କି ଦେଲେ, କେହି ନାଚିଲେ, ଆଉ କେହି ବାୟୁ ଓ ମନର ବେଗରେ ଦୌଡ଼ିବା ଲାଗିଲେ।

ଚୂର୍ଣନ୍ତେ ଯଜ୍ଞପାତ୍ରାଣି ଯାଗସ୍ଯାଯତନାନି ଚ। ଶୀର୍ଯମାଣାନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତାରା ଇଵ ନଭସ୍ତଲାତ୍ ।। ୩୦.

ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର ଓ ଯାଗ୍ୟ ସ୍ଥଳ ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିବା ଜିନିଷମାନେ ଆକାଶରୁ ତାରା ପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଦିଵ୍ଯାନ୍ନପାନଭକ୍ଷାଣାଂ ରାଶଯଃ ପର୍ଵତୋପମାଃ। କ୍ଷୀର ନଦ୍ଯସ୍ତଥା ଚାନ୍ଯା ଘୃତପାଯସକର୍ଦମାଃ. ମଧୁମଣ୍ଡୋଦକା ଦିଵ୍ଯାଃ ଖଣ୍ଡଶର୍କରଵାଲୁକାଃ ।। ୩୦.

ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟର ପାହାଡ଼ ପରି ଢେର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୁଧର ନଦୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀ, ଘିଅ ଓ ପାୟସର କାଦ ଥିଲା। ମଧୁ ଓ ପାଣିର ଦିବ୍ୟ ଧାରା, ଚିନି ଦାଣାର ବାଲି ଥିଲା।

ଷଡ୍ରସାନ୍ନିଵହନ୍ତ୍ଯନ୍ଯା ଗୁଡକୁଲ୍ଯା ମନୋରମାଃ। ଉଚ୍ଚାଵଚାନି ମାଂସାନି ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ ।। ୩୦.

ଅନ୍ୟ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ନଦୀମାନେ ଛଅ ରସ ବହାଉଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା।

ଯାନି କାନି ଚ ଦିଵ୍ଯାନି ଲେହ୍ଯଞ୍ଚୋଷ୍ଯଂ ତଥାପରେ। ଭୁଞ୍ଜତେ ଵିଵିଧୈର୍ଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଵିଲୁଣ୍ଠନ୍ତି ଚ ସର୍ଵସଃ। କ୍ରୀଡନ୍ତି ଵିଵିଧାକାରାଶ୍ଚିକ୍ଷିପୁଃ ସୁରଯୋଷିତଃ ।। ୩୦.

ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଚାଟିବା କିମ୍ବା ଚୁଷିବା ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲା, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ମୁହଁରେ ଖାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଲୁଟିନେଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଖେଳିଲେ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗନାରୀମାନେକୁ ଛିଁଡ଼ି ଦେଲେ।