ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଗୌଣାନି ତାଵଦେତାନି କର୍ମଜାନ୍ଯପରାଣି ଚ। ନାମାନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ ଶୁଭାନନେ ।। ୨୫.

ତୁମ ନିଜ କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର କୃପାରେ ତୁମର ନାମ ହେବ, ହେ ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା।

ତତସ୍ତୌ ପୀଡ୍ଯମାନୌ ତୁ ଵରମେନମଯାଚତାମ୍। ଅନାଵୃତଂ ନୌ ମରଣଂ ପୁତ୍ରତ୍ଵଞ୍ଚ ଭଵେତ୍ତଵ ।। ୨୫.

ତାପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଦାନ ମାଗିଲେ: 'ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ଲୁଚି ରହିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମେ ଆମର ପୁଅ ହେଉ।'

ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତସ୍ତୂର୍ଣମନଯତ୍ ଯମସାଦନମ୍। ଅନଯତ୍ କୈଟଭଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାପ୍ଯନଯନ୍ମଧୁମ୍ ।। ୨୫.

‘ଠିକ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କୈଟଭକୁ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁକୁ ନେଇଗଲେ।

ଏଵନ୍ତୌ ନିହତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ଵିଷ୍ଣୁନା ଜିଷ୍ଣୁନା ସହ। ପ୍ରୀତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚାଥ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ।। ୨୫.

ଏଭଳି, ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମିଶି ହତ୍ୟା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।

ପୁତ୍ରତ୍ଵମୀଶେନ ଯଥା ହ୍ଯାତ୍ମା ଦତ୍ତୋ ନିବୋଧତ। ଵିଷ୍ଣୁନା ଜିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମଧୁକୈଟଭଯୋସ୍ତଥା। ସମ୍ପରାଯେ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ ।। ୨୫.

କିପରି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ପୁଅତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ପୁଅତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଦ୍ଯ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ସମଯଃ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ। ସଂକ୍ଷେପସଂପ୍ଲଵଙ୍ଘୋରଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଯାମି ଚାପ୍ଯହମ୍ ।। ୨୫.

ଏବେ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ଛୋଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ପରେ, ମୁଁ ମୋ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବି।

ସ ତସ୍ଯ ଵଚସା ଦେଵଃ ସଂହାରମକରୋତ୍ତଦା। ମହୀଂ ନିସ୍ଥାଵରାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରକୃତିସ୍ଥାଂଶ୍ଚ ଜଙ୍ଗମାନ୍ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା ସେଇ ସମୟରେ ସଂହାର କଲେ; ପୃଥିବୀକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିଦେଲେ, ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁନି ପ୍ରକୃତିରେ ଲିନ ହେଲେ।

ଯଦି ଗୋଵିନ୍ଦ ଭଦ୍ରନ୍ତେ କ୍ଷିପ୍ତସ୍ତେ ଯାଦସାଂ ପତିଃ। ବ୍ରୂହି ଯତ୍ କରଣୀଯଂ ସ୍ଯାନ୍ମଯା ତେ ଲକ୍ଷ୍ମିଵର୍ଦ୍ଧନ ।। ୨୫.

ଯଦି ତୁମେ ଭଲ ଅଛ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଳର ମାଲିକ ତଳେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ମୋତେ କହ, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ବାଢଂ ଶ୍ରୃଣୁ ହେମାଭ ପଦ୍ମଯୋନେ ଵଚୋ ମମ । ପ୍ରସାଦୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଲବ୍ଧ ଈଶ୍ଵରାତ୍ ପୁତ୍ରଲିପ୍ସଯା ।। ୨୫.

ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାରୁ ଯେ କୃପା ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ପାଇଥିଲେ—

ତନ୍ତଥା ସଫଲଂ କୃତ୍ଵା ମତ୍ତୋଽଭୂଦନୃଣୋ ଭଵାନ୍। ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଭୂତାନି ସୃଜ ତ୍ଵଂ ଵିସୃଜସ୍ଵ ଵା ।। ୨୫.

ଏହିପରି ଫଳବତ୍ତା କରି, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଋଣମୁକ୍ତ ହେଲ। ଏବେ ଚାରି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କର, କିମ୍ବା ପ୍ରେରଣ କର।

ଅଵାପ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଙ୍ଗୋଵିନ୍ଦାତ୍ ପଦ୍ମଯୋନିଃ ପିତାମହଃ। ପ୍ରଜାଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁମନାସ୍ତେପେ ତପ ଉଗ୍ରଂ ତତୋ ମହତ୍ ।। ୨୫.

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କଠାରୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିତାମହ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ତସ୍ଯୈଵନ୍ତପ୍ଯମାନସ୍ଯ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ସମଵର୍ତ୍ତତ। ତତୋ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଦୁଃଖାତ୍ କ୍ରୋଧୋ ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ କିଛି ହେଲା ନାହିଁ। ବହୁ ସମୟ ପରେ, ଦୁଃଖରୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ବଢ଼ିଗଲା।

ସକ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟନେତ୍ରଭ୍ଯାମପତନ୍ନଶ୍ରୁବିନ୍ଦଵଃ । ତତସ୍ତେଭ୍ଯୋଽଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁଭ୍ଯୋ ଵାତପିତ୍ତକଫାତ୍ମକାଃ ।। ୨୫.

କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁଠାରୁ ଅଶ୍ରୁ ବିନ୍ଦୁ ଝରିଲା। ସେଠାରୁ ବାୟୁ, ପିତ୍ତ ଓ କଫ ମିଶିଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ମହାଭାଗା ମହାସତ୍ତ୍ଵାଃ ସ୍ଵସ୍ତିକୈରଭ୍ଯଲଙ୍କୃତାଃ। ପ୍ରକୀର୍ଣକେଶାଃ ସର୍ପାସ୍ତେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାଵିଷାଃ ।। ୨୫.

ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କେଶ ଥିବା—ସେଇ ସର୍ପମାନେ, ଭୟଙ୍କର ବିଷ ଥିବା, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସର୍ପାଂସ୍ତଥାଗ୍ରଜାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମାନମନିନ୍ଦତ। ଅହୋ ଧିକ୍ ତପସା ମହ୍ଯଂ ଫଲମୀଦୃଶକଂ ଯଦି। ଲୋକଵୈନାଶିକୀ ଜଜ୍ଞେ ଆଦାଵେଵ ପ୍ରଜା ମମ ।। ୨୫.

ସେଇ ପ୍ରଧାନ ସର୍ପମାନେକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ: 'ହାଁ, ମୋର ତପସ୍ୟାକୁ ଲଜ୍ଜା, ଯଦି ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ! ମୋ ପ୍ରଥମ ପ୍ରଜା ସମସ୍ତ ଲୋକ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମିଛି।'

ତସ୍ଯ ତୀଵ୍ରାଭଵନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛା କ୍ରୋଧାମର୍ଷସମୁଦ୍ଭଵା। ମୂର୍ଚ୍ଛାଭିତାପେନ ତଦା ଜହୌ ପ୍ରାଣାନ୍ ପ୍ରଜାପତିଃ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରୁ ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ଛା ହେଲା। ସେଇ ମୂର୍ଛାର ତାପରେ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ତସ୍ଯାପ୍ରତିମଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଦେହାତ୍ କାରୁଣ୍ଯପୂର୍ଵକମ୍। ଆତ୍ମୈକାଦଶ ତେ ରୁଦ୍ରାଃ ପ୍ରୋଦ୍ଭୂତା ରୁଦତସ୍ତଥା। ରୋଦନାତ୍ ଖଲୁ ରୁଦ୍ରାସ୍ତେ ରୁଦ୍ରତ୍ଵଂ ତେନ ତେଷୁ ତତ୍ ।। ୨୫.

ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ, କରୁଣାରେ ଭରି, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର କାନ୍ଦିବା ସହିତ। ସେଇ କାନ୍ଦିବାରୁ ସେମାନେ 'ରୁଦ୍ର' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କର ରୁଦ୍ର ସ୍ୱଭାବ।

ଯେ ରୁଦ୍ରାଃ ଖଲୁ ତେ ପ୍ରାଣା ଯେ ପ୍ରାଣାସ୍ତେ ତଦାତ୍ମକାଃ। ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରାଣଭୃତାଂ ଜ୍ଞେଯାଃ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୨୫.

ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ର, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନଶକ୍ତି। ଏହି ଜୀବନଶକ୍ତି ସେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜୀବନଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।

ଅତ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ଯ ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସାଧୁନା ଚରିତସ୍ଯ ଚ। ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାନ୍ ଦଦୌ ଭୂଯସ୍ତ୍ରିଶୂଲୀ ନୀଲଲୋହିତଃ। ଲଲାଟାତ୍ ପଦ୍ମଯୋନେସ୍ତୁ ପ୍ରଭୁରେକାଦଶାତ୍ମକଃ ।। ୨୫.

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ମହାନ ଓ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭଗବାନ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲଳାଟରୁ, ଏକାଦଶ ରୂପରେ ନିଜ ଜୀବନଶକ୍ତି ପୁନିପୁନି ଦେଇଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସୋଽଦଦାତ୍ ପ୍ରାଣାନାତ୍ମଜଃ ସ ତଦା ପ୍ରଭୁଃ। ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନୋ ରୁଦ୍ରଃ କିଂଚିତ୍ ପ୍ରତ୍ଯାଗତାସଵମ୍। ଅଭ୍ଯଭାଷତ୍ତଦା ଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମଂ ଵଚଃ ।। ୨୫.

ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଏହି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଜୀବନଶକ୍ତି ଦେଇଦେଲେ। ଖୁସି ମୁହଁରେ ରୁଦ୍ର କିଛି ଶକ୍ତି ପୁନଃ ପାଇ, ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ।

ଉପଯାଚସ୍ଵ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସ୍ମର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି ଚାତ୍ମନଃ। ମାଂ ଚ ଵେତ୍ଥାତ୍ମଜଂ ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମେ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୫.

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୋତେ ନିକଟରେ ଆସ। ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କର। ମୋତେ, ତୁମର ପୁଅ ରୁଦ୍ର ବୋଲି ଜାଣ; ମୋତେ ଦୟା କର, ପ୍ରଭୁ।

ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵିଦଂ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭୂତଞ୍ଚ ମନୋଗତମ୍। ପିତାମହଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ନେତ୍ରେ ଫୁଲ୍ଲାମ୍ବୁଜପ୍ରଭୈଃ ।। ୨୫.

ଏହି କଥା ଓ ମନର ଅନେକ ଭାବ ଶୁଣି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପରି ଚମକୁଥିଲା।

ତତଃ ପ୍ରତ୍ଯାଗତପ୍ରାଣଃ ସ୍ନିଗ୍ଧଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଦ୍ଧଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଭଃ ।। ୨୫.

ତାପରେ, ନିଜ ଜୀବନଶକ୍ତି ପୁନଃ ପାଇ, ମୃଦୁ ଓ ଗଭୀର କଥାରେ, ଶୁଭ୍ର ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ।

ଭୋ ଭୋ ଵଦ ମହାଭାଗ ଆନନ୍ଦଯସି ମେ ମନଃ। କୋ ଭଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵଭୂତିସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତ ଏକାଦଶାତ୍ମକଃ ।। ୨୫.

ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କହ। ତୁମେ ମୋର ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ। କିଏ ତୁମେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମୂଳ, ଏକାଦଶ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ?

ଏଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵତା ବ୍ରହ୍ମଣାଽନନ୍ତତେଜସା। ତତଃ ପ୍ରତ୍ଯଵଦଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ହ୍ଯଭିଵାଦ୍ଯାତ୍ମଜୈଃ ସହ ।। ୨୫.

ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନଙ୍କ ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଯତ୍ତେ ଵରମହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଯାଚିତୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ। ପୁତ୍ରୋ ମେ ଭଵ ଦେଵେତି ତ୍ଵତ୍ତୁଲ୍ଯୋ ଵାପି ଧୂର୍ଵହଃ ।। ୨୫.

ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଯେଉଁ ଦାନ ଚାହିଁଥିଲି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ, ସେହି ଥିଲା: 'ମୋର ପୁଅ ଦେବତା ହେଉ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେପରି ହେଉ।'

ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତୈଃ କାର୍ଯଂ ସର୍ଵୈର୍ଵିଶ୍ଵାତ୍ମସମ୍ଭଵୈଃ। ଵିଷାଦନ୍ତ୍ଯଜ ଦେଵେଶ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି ।। ୨୫.

ସମସ୍ତ ଜଣେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଶ୍ୱସ୍ୱରୂପରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିର କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶେଷରେ, ତୁମେ ଏହି ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କର।

ଏଵଂ ସ ଭଗଵାନୁକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୀତମନାଭଵତ୍ । ରୁଦ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵଦଦ୍ଭୂଯୋ ଲୋକାନ୍ତେ ନୀଲଲୋହିତମ୍ ।। ୨୫.

ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୃଦୟରେ ହେଲେ ଓ ପୁନି ଲୋକର ଶେଷରେ ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।

ସାହାଯ୍ଯଂ ମମ କାର୍ଯାର୍ଥଂ ପ୍ରଜାଃ ସୃଜ ମଯା ସହ। ବୀଜୀ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତତ୍ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତଥା ଭଵ। ବାଢମିତ୍ଯେଵ ତାଂ ଵାଣୀଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଶଙ୍କରଃ ।। ୨୫.

ମୋର କାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କର; ମୋ ସହିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କର। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ମୂଳ; ଏହି ଭାବରେ ନିଜକୁ ନିଶ୍ଚିତ କର। 'ଠିକ୍ ଅଛି,' ବୋଲି ଶଙ୍କର ଏହି କଥା ମାନିଲେ।