ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତତସ୍ତୌ ଜଲମାଵିଶ୍ଯ ସଂସ୍ତମ୍ଭ୍ଯାପଃ ସ୍ଵମାଯଯା । ଚକ୍ରତୁସ୍ତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଯସ୍ଯ ଯେନେପ୍ସିତଂ ତଦା ।। ୨୫.

ତାପରେ ସେମାନେ ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ନିଜ ମାୟାରେ ଜଳକୁ ଅଟକାଇ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ତେଷାନ୍ତୁ ଯୁଧ୍ଯମାନାନାଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଙ୍ଗତମ୍। ନ ଚ ଯୁଦ୍ଧମଦୋତ୍ସେକୋ ହ୍ଯନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସଂନ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ ।। ୨୫.

ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେହି ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ପଛକୁ ହଟିଲେ ନାହିଁ।

ଲକ୍ଷଣଦ୍ଵଯସଂସ୍ଥାନାଦ୍ରୂପଵନ୍ତୌ ସ୍ଥିତେଙ୍ଗିତୌ। ସାଦୃଶ୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯାକୁଲମନା ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ଯାନମୁପାଗମତ୍ ।। ୨୫.

ସେମାନଙ୍କ ରୂପ ଓ ଚଳନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଭଳି ଥିଲା, ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା ଏବଂ ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ସ ତଯୋରନ୍ତରଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଦିଵ୍ଯେନ ଚକ୍ଷୁଷା। ପଦ୍ମକେସରଜଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ବବନ୍ଧ କଵଚନ୍ତଯୋଃ। ଆମେଖଲଞ୍ଚ ଗାତ୍ରଞ୍ଚ ତତୋ ମନ୍ତ୍ରମୁଦାହରତ୍ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମା ପଦ୍ମର ରେଣୁରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ କବଚ ତିଆରି କରି, ସେମାନଙ୍କ ଦେହକୁ ମେଖଳା ପିନ୍ଧାଇ, ପରେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଜପତସ୍ତ୍ଵଭଵତ୍କନ୍ଯା ଵିଶ୍ଵରୂପସମୁତ୍ଥିତା। ପଦ୍ମେନ୍ଦୁଵଦନପ୍ରଖ୍ଯା ପଦ୍ମହସ୍ତା ଶୁଭା ସତୀ। ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵ୍ଯଥିତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ଭଯାଦ୍ଵର୍ଣଵିଵର୍ଜ୍ଜିତୌ ।। ୨୫.

ସେ ଜପ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଏକ କନ୍ୟା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ, ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧରି, ଶୁଭ୍ର ଓ ସଦ୍ବ୍ରତା; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ଭୟରେ ରଙ୍ଗ ହରାଇଦେଲେ।

ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁରଯା ଗିରା। କାଽତ୍ର ତ୍ଵମଵଗନ୍ତଵ୍ଯା ବ୍ରୂହି ସତ୍ଯମନିନ୍ଦିତେ ।। ୨୫.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ମଧୁର କଥାରେ ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ପଚାରିଲେ— 'ତୁମେ କିଏ? ଏଠାରେ କିଏ ଅଛ? ସତ୍ୟ କହ, ନିର୍ମଳା।'

ସାମ୍ନା ସଂପୂଜ୍ଯ ସା କନ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିସ୍ତଦା । ମୋହିନୀଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ ମାଯାଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସନ୍ଦେଶକାରିଣୀମ୍ ।। ୨୫.

ସେ କନ୍ୟା ନମ୍ର ଭାବେ ହାତ ଜୋଡି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି କହିଲେ— 'ମୋତେ ମୋହିନୀ ବୋଲି ଜାଣ, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଓ ସନ୍ଦେଶବାହିନୀ।'

ତ୍ଵଯା ସଙ୍କୀର୍ତ୍ତ୍ଯମାନାଽହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ପ୍ରାପ୍ତା ତ୍ଵରାଯୁତା। ଅସ୍ଯାଃ ପ୍ରୀତମନା ବ୍ରହ୍ମା ଗୌଣଂ ନାମ ଚକାର ହ ।। ୨୫.

'ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ମୋତେ ଡାକିଥିଲ, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଆସିଛି; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ଅନ୍ୟ ନାମ ଦେଲେ।'

ମଯା ଚ ଵ୍ଯାହୃତା ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଞ୍ଚୈଵ ସମୁପସ୍ଥିତା। ମହାଵ୍ଯାହୃତିରିତ୍ଯେଵ ନାମ ତେ ଵିଚରିଷ୍ଯତି ।। ୨୫.

'ମୁଁ ତୁମେ ଡାକିଥିଲାରୁ ଏବଂ ମୁଁ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ତେଣୁ ତୁମେ ମହାବ୍ୟାହୃତି ନାମରେ ପରିଚିତ ହେବ।'

ଉତ୍ଥିତା ଚ ଶିରୋ ଭିତ୍ତ୍ଵା ସାଵିତ୍ରୀ ତେନ ଚୋଚ୍ଯତେ। ଏକାନଂଶାତ୍ତୁ ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମନେକାଂଶା ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଉଠି ଯିବାବେଳେ, ସେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଭେଦି ଚାଲିଗଲା, ତେଣୁ ସେଉଁଠି ସାବିତ୍ରୀ ବୋଲି ଡାକାଯାଇଲେ। ଏବଂ, ତୁମେ ଏକ ଅଂଶରେ ନୁହଁନ୍ତି, ଏହିପରି ଅନେକ ଅଂଶରେ ବିଭାଜିତ ହେବୁ।

ଗୌଣାନି ତାଵଦେତାନି କର୍ମଜାନ୍ଯପରାଣି ଚ। ନାମାନି ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ମତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ ଶୁଭାନନେ ।। ୨୫.

ତୁମ ନିଜ କର୍ମଫଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର କୃପାରେ ତୁମର ନାମ ହେବ, ହେ ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା।

ତତସ୍ତୌ ପୀଡ୍ଯମାନୌ ତୁ ଵରମେନମଯାଚତାମ୍। ଅନାଵୃତଂ ନୌ ମରଣଂ ପୁତ୍ରତ୍ଵଞ୍ଚ ଭଵେତ୍ତଵ ।। ୨୫.

ତାପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଦୁଇଜଣେ ଏକ ଦାନ ମାଗିଲେ: 'ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ଲୁଚି ରହିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ତୁମେ ଆମର ପୁଅ ହେଉ।'

ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତତସ୍ତୂର୍ଣମନଯତ୍ ଯମସାଦନମ୍। ଅନଯତ୍ କୈଟଭଂ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଜିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାପ୍ଯନଯନ୍ମଧୁମ୍ ।। ୨୫.

‘ଠିକ ଅଛି’ ବୋଲି କହି, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଯମଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କୈଟଭକୁ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁକୁ ନେଇଗଲେ।

ଏଵନ୍ତୌ ନିହତୌ ଦୈତ୍ଯୌ ଵିଷ୍ଣୁନା ଜିଷ୍ଣୁନା ସହ। ପ୍ରୀତେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଚାଥ ଲୋକାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା ।। ୨୫.

ଏଭଳି, ସେଇ ଦୁଇ ଦାନବକୁ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମିଶି ହତ୍ୟା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।

ପୁତ୍ରତ୍ଵମୀଶେନ ଯଥା ହ୍ଯାତ୍ମା ଦତ୍ତୋ ନିବୋଧତ। ଵିଷ୍ଣୁନା ଜିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମଧୁକୈଟଭଯୋସ୍ତଥା। ସମ୍ପରାଯେ ଵ୍ଯତିକ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ ।। ୨୫.

କିପରି ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଆତ୍ମାରୁ ପୁଅତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ। ଏଭଳି ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ପୁଅତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଅଦ୍ଯ ଵର୍ଷଶତଂ ପୂର୍ଣଂ ସମଯଃ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତଃ। ସଂକ୍ଷେପସଂପ୍ଲଵଙ୍ଘୋରଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଯାମି ଚାପ୍ଯହମ୍ ।। ୨୫.

ଏବେ ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଛି। ଏହି ଛୋଟ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଳୟ ପରେ, ମୁଁ ମୋ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବି।

ସ ତସ୍ଯ ଵଚସା ଦେଵଃ ସଂହାରମକରୋତ୍ତଦା। ମହୀଂ ନିସ୍ଥାଵରାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରକୃତିସ୍ଥାଂଶ୍ଚ ଜଙ୍ଗମାନ୍ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା ସେଇ ସମୟରେ ସଂହାର କଲେ; ପୃଥିବୀକୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରିଦେଲେ, ଚଳିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ପୁନି ପ୍ରକୃତିରେ ଲିନ ହେଲେ।

ଯଦି ଗୋଵିନ୍ଦ ଭଦ୍ରନ୍ତେ କ୍ଷିପ୍ତସ୍ତେ ଯାଦସାଂ ପତିଃ। ବ୍ରୂହି ଯତ୍ କରଣୀଯଂ ସ୍ଯାନ୍ମଯା ତେ ଲକ୍ଷ୍ମିଵର୍ଦ୍ଧନ ।। ୨୫.

ଯଦି ତୁମେ ଭଲ ଅଛ, ହେ ଗୋବିନ୍ଦ, ଜଳର ମାଲିକ ତଳେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି। ମୋତେ କହ, ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଥିବା, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିବି?

ବାଢଂ ଶ୍ରୃଣୁ ହେମାଭ ପଦ୍ମଯୋନେ ଵଚୋ ମମ । ପ୍ରସାଦୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଲବ୍ଧ ଈଶ୍ଵରାତ୍ ପୁତ୍ରଲିପ୍ସଯା ।। ୨୫.

ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ସୁନା ରଙ୍ଗର, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ପୁଅ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାରୁ ଯେ କୃପା ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ତୁମେ ପାଇଥିଲେ—

ତନ୍ତଥା ସଫଲଂ କୃତ୍ଵା ମତ୍ତୋଽଭୂଦନୃଣୋ ଭଵାନ୍। ଚତୁର୍ଵିଧାନି ଭୂତାନି ସୃଜ ତ୍ଵଂ ଵିସୃଜସ୍ଵ ଵା ।। ୨୫.

ଏହିପରି ଫଳବତ୍ତା କରି, ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଋଣମୁକ୍ତ ହେଲ। ଏବେ ଚାରି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କର, କିମ୍ବା ପ୍ରେରଣ କର।

ଅଵାପ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଙ୍ଗୋଵିନ୍ଦାତ୍ ପଦ୍ମଯୋନିଃ ପିତାମହଃ। ପ୍ରଜାଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁମନାସ୍ତେପେ ତପ ଉଗ୍ରଂ ତତୋ ମହତ୍ ।। ୨୫.

ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କଠାରୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ପାଇ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିତାମହ, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କଲେ।

ତସ୍ଯୈଵନ୍ତପ୍ଯମାନସ୍ଯ ନ କିଞ୍ଚିତ୍ସମଵର୍ତ୍ତତ। ତତୋ ଦୀର୍ଘେଣ କାଲେନ ଦୁଃଖାତ୍ କ୍ରୋଧୋ ଵ୍ଯଵର୍ଦ୍ଧତ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସମୟରେ କିଛି ହେଲା ନାହିଁ। ବହୁ ସମୟ ପରେ, ଦୁଃଖରୁ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ବଢ଼ିଗଲା।

ସକ୍ରୋଧାଵିଷ୍ଟନେତ୍ରଭ୍ଯାମପତନ୍ନଶ୍ରୁବିନ୍ଦଵଃ । ତତସ୍ତେଭ୍ଯୋଽଶ୍ରୁବିନ୍ଦୁଭ୍ଯୋ ଵାତପିତ୍ତକଫାତ୍ମକାଃ ।। ୨୫.

କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁଠାରୁ ଅଶ୍ରୁ ବିନ୍ଦୁ ଝରିଲା। ସେଠାରୁ ବାୟୁ, ପିତ୍ତ ଓ କଫ ମିଶିଥିବା ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ମହାଭାଗା ମହାସତ୍ତ୍ଵାଃ ସ୍ଵସ୍ତିକୈରଭ୍ଯଲଙ୍କୃତାଃ। ପ୍ରକୀର୍ଣକେଶାଃ ସର୍ପାସ୍ତେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାଵିଷାଃ ।। ୨୫.

ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କେଶ ଥିବା—ସେଇ ସର୍ପମାନେ, ଭୟଙ୍କର ବିଷ ଥିବା, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ସର୍ପାଂସ୍ତଥାଗ୍ରଜାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମାନମନିନ୍ଦତ। ଅହୋ ଧିକ୍ ତପସା ମହ୍ଯଂ ଫଲମୀଦୃଶକଂ ଯଦି। ଲୋକଵୈନାଶିକୀ ଜଜ୍ଞେ ଆଦାଵେଵ ପ୍ରଜା ମମ ।। ୨୫.

ସେଇ ପ୍ରଧାନ ସର୍ପମାନେକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜକୁ ଦୋଷାରୋପ କଲେ: 'ହାଁ, ମୋର ତପସ୍ୟାକୁ ଲଜ୍ଜା, ଯଦି ଏହିପରି ଫଳ ମିଳେ! ମୋ ପ୍ରଥମ ପ୍ରଜା ସମସ୍ତ ଲୋକ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଜନ୍ମିଛି।'

ତସ୍ଯ ତୀଵ୍ରାଭଵନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛା କ୍ରୋଧାମର୍ଷସମୁଦ୍ଭଵା। ମୂର୍ଚ୍ଛାଭିତାପେନ ତଦା ଜହୌ ପ୍ରାଣାନ୍ ପ୍ରଜାପତିଃ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଅସହିଷ୍ଣୁତାରୁ ଭୟଙ୍କର ମୂର୍ଛା ହେଲା। ସେଇ ମୂର୍ଛାର ତାପରେ, ପ୍ରଜାପତି ତାଙ୍କ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କଲେ।

ତସ୍ଯାପ୍ରତିମଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଦେହାତ୍ କାରୁଣ୍ଯପୂର୍ଵକମ୍। ଆତ୍ମୈକାଦଶ ତେ ରୁଦ୍ରାଃ ପ୍ରୋଦ୍ଭୂତା ରୁଦତସ୍ତଥା। ରୋଦନାତ୍ ଖଲୁ ରୁଦ୍ରାସ୍ତେ ରୁଦ୍ରତ୍ଵଂ ତେନ ତେଷୁ ତତ୍ ।। ୨୫.

ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ, କରୁଣାରେ ଭରି, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର କାନ୍ଦିବା ସହିତ। ସେଇ କାନ୍ଦିବାରୁ ସେମାନେ 'ରୁଦ୍ର' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ ହେଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କର ରୁଦ୍ର ସ୍ୱଭାବ।

ଯେ ରୁଦ୍ରାଃ ଖଲୁ ତେ ପ୍ରାଣା ଯେ ପ୍ରାଣାସ୍ତେ ତଦାତ୍ମକାଃ। ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରାଣଭୃତାଂ ଜ୍ଞେଯାଃ ସର୍ଵଭୂତେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୨୫.

ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ର, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜୀବନଶକ୍ତି। ଏହି ଜୀବନଶକ୍ତି ସେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଜୀବନଶକ୍ତି ବିଦ୍ୟମାନ ବୋଲି ବୁଝିବା ଉଚିତ।

ଅତ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ଯ ମହତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସାଧୁନା ଚରିତସ୍ଯ ଚ। ତସ୍ଯ ପ୍ରାଣାନ୍ ଦଦୌ ଭୂଯସ୍ତ୍ରିଶୂଲୀ ନୀଲଲୋହିତଃ। ଲଲାଟାତ୍ ପଦ୍ମଯୋନେସ୍ତୁ ପ୍ରଭୁରେକାଦଶାତ୍ମକଃ ।। ୨୫.

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର, ମହାନ ଓ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଭଗବାନ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲଳାଟରୁ, ଏକାଦଶ ରୂପରେ ନିଜ ଜୀବନଶକ୍ତି ପୁନିପୁନି ଦେଇଥିଲେ।