ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଜପୋ ଜପ୍ଯୋ ମହାଯୋଗୀ ମହାଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ପୁରେଶଯୋ ଗୁହାଵାସୀ ଖେଚରୋ ରଜନୀଚରଃ ।। ୨୪.

ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଉପାସ୍ୟ, ମହାଯୋଗୀ, ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱର, ପୁରର ନାଥ, ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା।

ତପୋନିଧିର୍ଗୁହଗୁରୁର୍ନନ୍ଦନୋ ନନ୍ଦିଵର୍ଦ୍ଧନଃ। ହଯଶୀର୍ଷୋ ଧରାଧାତା ଵିଧାତା ଭୂତିଵାହନଃ ।। ୨୪.

ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର, ଗୁପ୍ତ ଗୁରୁ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଘୋଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଭୂମିର ଧାରକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତିର ବାହନ।

ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯୋ ବୋଧନୋ ନେତା ଧୂର୍ଵହୋ ଦୁଷ୍ପ୍ରକମ୍ପକଃ। ବୃହଦ୍ରଥୋ ଭୀମକର୍ମା ବୃହତ୍କୀର୍ତିର୍ଧନଞ୍ଜଯଃ ।। ୨୪.

ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍, ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା, ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଧ୍ରୁବକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅଚଳ, ବଡ଼ ରଥ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା, ଧନ ଜିତିଥିବା।

ଘଣ୍ଟାପ୍ରିଯୋ ଧ୍ଵଜୀଛତ୍ରୀ ପତାକାଧ୍ଵଜିନୀପତିଃ। କଵଚୀ ପଟ୍ଟିଶୀ ଶଙ୍ଖୀ ପାଶହସ୍ତଃ ପରଶ୍ଵଭୃତ୍ ।। ୨୪.

ଘଣ୍ଟା ପ୍ରିୟ, ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଛତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜ ଥିବା ସେନାର ନାଥ, କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଟ୍ଟିଶ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶଂଖ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପାଶ ହାତରେ ଧରିଥିବା, କୁଠାର ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଅଗମସ୍ତ୍ଵନଘଃ ଶୂରୋ ଦେଵରାଜାରିମର୍ଦନଃ। ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ପୁରାଽସ୍ମାଭିର୍ଦ୍ଵିଷନ୍ତୋ ନିହତା ଯୁଧି ।। ୨୪.

ତୁମେ ଅଗମ୍ୟ, ନିର୍ମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟବତ୍ ଶୂର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା। ପୂର୍ବେ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ବିନଶିଗଲେ।

ଅଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଂ ଚାର୍ଣଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପିଭନ୍ନୈଵ ନ ତୃପ୍ଯସେ। କ୍ରୋଧାଗାରଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା କାମହା କାମଦଃ ପ୍ରିଯଃ ।। ୨୪.

ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ। ତୁମେ କ୍ରୋଧର ଆଶ୍ରୟ, କିନ୍ତୁ ମନ ଶାନ୍ତ। ତୁମେ ଆସକ୍ତିକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଆସକ୍ତି ଦେଉଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ଗୋଘ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଶିଷ୍ଟପୂଜିତଃ। ଵେଦାନାମଵ୍ଯଯଃ କୋଶସ୍ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ ।। ୨୪.

ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଗୋହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିଷ୍ଟମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ବେଦର ଅକ୍ଷୟ ଧନାଗାର ତୁମେ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି।

ହଵ୍ଯଞ୍ଚ ଵେଦଂ ଵହତି ଵେଦୋକ୍ତଂ ହଵ୍ଯଵାହନଃ। ପ୍ରୀତେ ତ୍ଵଯି ମହାଦେଵ ଵଯଂ ପ୍ରୀତା ଭଵାମହେ ।। ୨୪.

ତୁମେ ବେଦ ଓ ହବିଷ୍ୟା ଉଠାଉଛ, ବେଦର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ହବିଷ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା। ମହାଦେବ, ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଉଛୁ।

ଭଵାନୀଶୋ ନାଦିମାନ୍ ଧାମରାଶିର୍ବ୍ରହ୍ମମ ଲୋକାନାନ୍ତ୍ଵଂ କର୍ତ୍ତା ତ୍ଵାଦିସର୍ଗଃ। ସାଙ୍ଖ୍ଯାଃ ପ୍ରକୃତିଭ୍ଯଃ ପରମଂ ତ୍ଵାଂ ଵିଦିତ୍ଵା କ୍ଷୀଣଧ୍ଯାନାସ୍ତେ ନ ମୃତ୍ଯୁଂ ଵିଶନ୍ତି ।। ୨୪.

ତୁମେ ଭବାନୀଙ୍କର ପତି, ଆଦିହୀନ, ତେଜର ଆଗାର, ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଯେମାନେ ସାଙ୍ଖ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମକୁ ପରମ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଶେଷ କରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯୋଗେନ ତ୍ଵାନ୍ଧ୍ଯାନିନୋ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତାଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜନ୍ତେ ପୁନସ୍ତାନ୍ । ଯେଽନ୍ଯେ ମର୍ତ୍ତ୍ଯାସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଵିଶୁଦ୍ଧାସ୍ତେ କର୍ମଭିର୍ଦିଵ୍ଯଭୋଗାନ୍ ଭଜନ୍ତେ ।। ୨୪.

ଯେମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣି ଆବାର ଆବାର ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଅପ୍ରମେଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଯଥା ଵିଝଃ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ। କୀର୍ତିତଂ ତଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯମପାରଂ ପରମାତ୍ମନଃ। ଶିଵୋ ନୋ ଭଵ ସର୍ଵତ୍ର ଯୋଽସି ସୋଽସି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। ୨୪.

ଅପରିମିତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଯେତେଦୂର ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିବା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଅସୀମ ମହିମା ଗାଇଯାଇଛି, ହେ ପରମାତ୍ମା। ହେ ଶିବ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ଅଛ, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସଂପିବନ୍ନିଵ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଧୁପିଙ୍ଗାଯତେକ୍ଷଣଃ । ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନୋଽତ୍ଯର୍ଥମଭଵଚ୍ଚ ସ୍ଵକୀର୍ତ୍ତନାତ୍ ।। ୨୫.

ମଧୁ ଓ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପିଇଉଥିବା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଖୁସି ହେଲେ।

ଉମାପତିର୍ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶନଃ। ପିନାକୀ ଖଣ୍ଡପରଶୁର୍ଭୂତପ୍ରାନ୍ତସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ ।। ୨୫.

ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରିଥିବା, ପିନାକ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଭଙ୍ଗା ପରଶୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।

ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯାମୃତଂ ତଯୋଃ। ଜାନନ୍ନପି ମହାଭାଗଃ ପ୍ରୀତପୂର୍ଵମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର ଅମୃତ ସଦୃଶ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦେବତା, ସବୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ ଭଲପାଇବା ସହିତ କହିଲେ।

କୌ ଭଵନ୍ତୌ ମହାତ୍ମାନୌ ପରସ୍ପରହିତୈଷିଣୌ। ସମେତାଵମ୍ବୁଜାଭାକ୍ଷୌ ତସ୍ମିନ୍ ଘୋରେ ଜଲପ୍ଲଵେ ।। ୨୫.

ତୁମେ କିଏ, ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା, ପଦ୍ମ ନୟନ ଏବଂ ପରସ୍ପର କଲ୍ୟାଣ ଉପରେ ମନ ଦେଇ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଳପ୍ରବାହରେ ଏକଠି ହୋଇଛ।

ତାଵୂଚତୂର୍ମହାତ୍ମାନୌ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପରସ୍ପରମ୍। ଭଗଵନ୍ କିଞ୍ଚ ତଥ୍ଯେନ ଵିଜ୍ଞାତେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। କୁତ୍ର ଵା ସୁଖମାନନ୍ତ୍ଯମିଚ୍ଛାଚାରମୃତେ ତ୍ଵଯା ।। ୨୫.

ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, କହିଲେ: 'ଭଗବାନ, ତୁମେ ଯେଉଁଠିକି ତଥ୍ୟ ଜାଣ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିନା କେଉଁଠି ସୁଖ କିମ୍ବା ଅନନ୍ତତା ରହିଛି?'

ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୋ ମଧୁରଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। ଭୋ ଭୋ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଵାଂ ଚ କୃଷ୍ଣ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ।। ୨୫.

ଭଗବାନ ମଧୁର ଓ କୋମଳ କଥାରେ କହିଲେ: 'ହେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହୁଛି।'

ପ୍ରୀତୋଽହମନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାଶ୍ଵତାକ୍ଷରଯୁକ୍ତଯା। ଭଵନ୍ତୌ ମାନନୀଯୌ ଵୈ ମମ ହ୍ଯର୍ହତରାଵୁଭୌ। ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କିଂ ଦଦାମ୍ଯଦ୍ଯ ଵରାଣାଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୨୫.

ଏହି ଅବିନାଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଖୁସି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋର ପାଖରୁ ସତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵର ଦେବି?

ତେନୈଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିଷ୍ଣୁରବ୍ରଵୀତ୍ । ବ୍ରୂହି ବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ଵରୋ ଯସ୍ତେ ଵିଵକ୍ଷିତଃ ।। ୨୫.

ଏହିପରି କଥା ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'କହ, କହ, ହେ ମହାଭାଗ, କେଉଁ ଵର ତୁମେ ଚାହୁଁଛ?'

ପ୍ରଜାକାମୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଵିଷ୍ଣୋ ପୁତ୍ରମିଚ୍ଛାମି ଧୂର୍ଵହମ୍। ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ଵେରପ୍ସୁଃ ପୁତ୍ରଲିପ୍ସଯା ।। ୨୫.

ମୁଁ ସନ୍ତାନ ଚାହୁଁଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ଏକ ଦୃଢ଼ ପୁଅ ଆଶା କରୁଛି। ଏହିପରି ଭାବେ, ସେ ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ପୁଅ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା କରି କହିଲେ।

ଅଥ ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚେଦଂ ପ୍ରଜାକାମଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍। ଵୀରମପ୍ରତିମଂ ପୁତ୍ରଂ ଯତ୍ତ୍ଵମିଚ୍ଛସି ଧୂର୍ଵହମ୍ ।। ୨୫.

ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ସନ୍ତାନ ଆଶା କରୁଥିବା ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପୁଅ ତୁମେ ଚାହୁଛ, ସେ ପୁଅ—'

ପୁତ୍ରତ୍ଵେନାଭିଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ସତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ସଂପୂଜ୍ଯ କେଶଵସ୍ଯ ପିତାମହଃ ।। ୨୫.

ପୁଅ ଭାବେ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କର। କେଶବଙ୍କର କଥାକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପିତାମହ ତାହା କଲେ।

ଈଶାନଂ ଵରଦଂ ରୁଦ୍ରମଭିଵାଦ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ । ଉଵାଚ ପୁତ୍ରକାମସ୍ତୁ ଵାକ୍ଯାନି ସହ ଵିଷ୍ଣୁନା ।। ୨୫.

ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି, ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମା, ବରଦାତା ଈଶାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ସହ କଥା କହିଲେ।

ଯଦି ମେ ଭଗଵାନ୍ ପ୍ରୀତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ନିତ୍ଯଶଃ। ପୁତ୍ରୋ ମେ ଭଵ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମନ୍ ସ୍ଵତୁଲ୍ଯୋ ଵାପି ଧୂର୍ଵ୍ଵହଃ। ନାନ୍ଯଂ ଵରମହଂ ଵଵ୍ରେ ପ୍ରୀତେ ତ୍ଵଯି ମହେଶ୍ଵର ।। ୨୫.

ହେ ଭଗବାନ, ଯଦି ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ ସଦା ପୁଅ ଆଶା କରେ, ତେବେ ମୋ ପାଖରେ ଏକ ପୁଅ ହେଉ, ବା ଆପଣଙ୍କ ସମାନ କିମ୍ବା ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ। ମୁଁ ଆଉ କୌଣସି ଦାନ ଚାହେଁନି, ମହେଶ୍ୱର, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରୀତ।

ତସ୍ଯ ତାଂ ପ୍ରାର୍ଥନାଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଭଗନେତ୍ରହା। ନିଷ୍କଲ୍ମଷମମାଯଞ୍ଚ ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ ।। ୨୫.

ସେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଭଗନେତ୍ର ନାଶକ ନିର୍ମଳ ଓ ନିଷ୍କପଟ ଭାବରେ କହିଲେ, 'ତଥା ହେଉ।'

ଯଦା କାର୍ଯସମାରମ୍ଭେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ତଵ ସୁଵ୍ରତ। ଅନିଷ୍ଣତ୍ତୌ ଚ କାର୍ଯସ୍ଯ କ୍ରୋଧସ୍ତ୍ଵାଂ ସମୁପେଷ୍ଯତି। ଆତ୍ମୈକାଦଶ ଯେ ରୁଦ୍ରା ଵିହିତାଃ ପ୍ରାଣ ହେତଵଃ ।। ୨୫.

ହେ ସୁବ୍ରତ, ଯେତେବେଳେ କୌଣସି କାମ କରିବାବେଳେ କାମ ଅଧୂରା ରହିଲେ ତୁମେ କ୍ରୋଧିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଣର କାରଣ ହେଉଥିବା ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଦେଖାଦେବେ।

ସୋଽହମେକାଦଶାତ୍ମା ଵୈ ଶୂଲହସ୍ତଃ ସହାନୁଗଃ। ଋଷିର୍ମ୍ମିତ୍ରୋ ମହାତ୍ମା ଵୈ ଲଲାଟାଦ୍ଭଵିତା ତଦା ।। ୨୫.

ମୁଁ ଏହି ଏକାଦଶ ଆତ୍ମା, ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ସହଚରମାନେ ସହିତ ଅଛି। ମହାତ୍ମା ମିତ୍ର ଋଷି ତାହାବେଳେ ମୋ ଲଳାଟରୁ ଜନ୍ମ ନେବେ।

ପ୍ରସାଦମତୁଲଂ କୃତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତାଦୃଶଂ ପୁରା। ଵିଷ୍ଣୁଂ ପୁନରୁଵାଚେଦଂ ଦଦାମି ଚ ଵରନ୍ତଵ ।। ୨୫.

ପୂର୍ବେ ଯେପରି ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କୃପା କରିଥିଲି, ସେପରି ଏବେ ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲି, 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦାନ ଦେଉଛି।'

ସ ହୋଵାଚ ମହାଭାଗୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଭଵମିଦଂ ଵଚଃ। ସର୍ଵ୍ଵମେତତ୍ କୃତଂ ଦେଵ ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସି ମେ ଯଦି। ତ୍ଵଯି ମେ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠାଽସ୍ତୁ ଭକ୍ତିରମ୍ବୁଦଵାହନ ।। ୨୫.

ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଭବଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଦେବ, ଏହା ସବୁ ହୋଇଯାଇଛି। ଯଦି ଆପଣ ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ମୋର ଭକ୍ତି ଆପଣଙ୍କୁ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ହେଉ। ହେ ସମୁଦ୍ରଧାରୀ।'