ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଚଲତେ କ୍ରୀଡତେ ଚୈଵ ଲମ୍ବୋଦରଶରୀରିଣେ। ନମଃ କୃତାଯ କମ୍ପାଯ ମୁଣ୍ଡାଯ ଵିକରାଯ ଚ ।। ୨୪.

ଚଳିଥିବା, ଖେଳୁଥିବା, ବଡ଼ ପେଟ ଥିବା ଶରୀର ଯିଏ, ସେଠାରେ ନମସ୍କାର। ସଫଳ କରିଥିବା, କମ୍ପିଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡା କରିଥିବା, ବିକୃତ ଆକୃତି ଥିବା ଯିଏ, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମ ଉନ୍ମତ୍ତଵେଷାଯ କିଙ୍କିଣୀକାଯ ଵୈ ନମଃ। ନମୋ ଵିକୃତଵେଷାଯ କ୍ରୂରୋଗ୍ରାମର୍ଷଣାଯ ଚ ।। ୨୪.

ପାଗଳ ଭାବରେ ଥିବା, ଘଣ୍ଟି ଲାଗିଥିବା, ବିକୃତ ଭାବରେ ଥିବା, କ୍ରୁର ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଯିଏ, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଅପ୍ରମେଯାଯ ଦୀପ୍ତାଯ ଦୀପ୍ତଯେ ନିର୍ଗୁଣାଯ ଚ। ନମଃ ପ୍ରିଯାଯ ଵାଦାଯ ମୁଦ୍ରାମଣିଧରାଯ ଚ ।। ୨୪.

ଅପରିମାପ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଦୀପ୍ତିର ମୂଳ, ଗୁଣ ଛାଡ଼ିଥିବା, ପ୍ରିୟ, କଥା କହୁଥିବା, ମୁଦ୍ରା ଓ ମଣି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯିଏ, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।

ନମସ୍ତୋକାଯ ତନଵେ ଗୁଣୈରପ୍ରତିମାଯ ଚ। ନମୋ ଗଣାଯ ଗୁହ୍ଯାଯ ଅଗମ୍ଯାଗମନାଯ ଚ ।। ୨୪.

ନବୀନ, ସୁକୁମାର, ଗୁଣରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଗଣ, ଗୁପ୍ତ, ଯେଉଁଠି କେହି ଯିବା ନାହିଁ ସେଠି ଯିଅଛନ୍ତି ଏବଂ ଆସନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।

ଲୋକ ଧାତ୍ରୀ ତ୍ଵିଯଂ ଭୂମିଃ ପାଦୌ ସଜ୍ଜନସେଵିତୌ। ସର୍ଵ୍ଵେଷାଂ ସିଦ୍ଧଯୋଗାନାମଧିଷ୍ଠାନନ୍ତଵୋଦରମ୍ ।। ୨୪.

ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରଣକାରୀ ଭୂମି, ତୁମ ଚରଣକୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ସେବନ୍ତି, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ତୁମେ ଆଧାର ଏବଂ ଅନନ୍ତ ବିସ୍ତାର।

ମଧ୍ଯେଽନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣନ୍ତାରାଗଣଵିଭୂଷିତମ୍। ତାରାପଥ ଇଵା ଭାତି ଶ୍ରୀମାନ୍ ହାରସ୍ତଵୋରସି ।। ୨୪.

ମଧ୍ୟରେ ବିଶାଳ ଆକାଶ ତାରାମାନେ ସଜାଇଛନ୍ତି, ତାରାପଥ ଭଳି ତୁମ ଛାତିରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ହାର ଭଳି ଚମକୁଛି।

ଦିଶୋ ଦଶ ଭୁଜାସ୍ତେ ଵୈ କେଯୂରାଙ୍ଗଦଭୂଷିତାଃ। ଵିସ୍ତୀର୍ଣପରିଣାହଶ୍ଚ ନୀଲାମ୍ବୁଦଚଯୋପମଃ ।। ୨୪.

ତୁମର ଦଶଟି ବାହୁ ଦିଗମାନେ, କଙ୍କଣ ଓ ବାହୁବନ୍ଧ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ବିଶାଳତା ଗାଢ଼ ମେଘ ଭଳି।

କଣ୍ଠସ୍ତେ ଶୋଭତେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହେମସୂତ୍ରଵିଭୂଷିତଃ । ଦଂଷ୍ଟ୍ରାକରାଲଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷମନୌପମ୍ଯଂ ମୁଖଂ ତଵ ।। ୨୪.

ତୁମର କଣ୍ଠ ହେମ ଦୋରି ଲଗାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଛି, ତୁମର ମୁହଁ ଦାଢ଼ି ଦେଖି ଅପରାଜୟ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ।

ପଝମାଲାକୃତୋଷ୍ଣୀଷଂ ଶୀର୍ଷଣ୍ଯଂ ଶୋଭତେ କଥମ୍। ଦୀପ୍ତିଃ ସୂର୍ଯେ ଵପୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରେ ସ୍ଥୈର୍ଯେ ଭୂର୍ହ୍ଯନିଲୋ ବଲେ ।। ୨୪.

ମଣ୍ଡମାଳା ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ତୁମ ମୁଣ୍ଡ ଯେତେ ଶୋଭାମୟ! ତୁମର ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ଆକୃତି ଚନ୍ଦ୍ରରେ, ଦୃଢତା ଭୂମିରେ, ଶକ୍ତି ପବନରେ।

ତୈକ୍ଷ୍ଣ୍ଯମଗ୍ନୌ ପ୍ରଭା ଚନ୍ଦ୍ରେ ଖେ ଶବ୍ଦଃ ଶୈତ୍ଯମପ୍ସୁ ଚ। ଅକ୍ଷରୋତ୍ତମନିଷ୍ପନ୍ଦାନ୍ ଗୁଣାନେତାନ୍ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ ।। ୨୪.

ଅଗ୍ନିରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣତା, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଆଭା, ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ, ପାଣିରେ ଶୀତଳତା—ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଏହି ଗୁଣମାନେକୁ ଅଚଳ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।

ଜପୋ ଜପ୍ଯୋ ମହାଯୋଗୀ ମହାଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ। ପୁରେଶଯୋ ଗୁହାଵାସୀ ଖେଚରୋ ରଜନୀଚରଃ ।। ୨୪.

ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞର ଉପାସ୍ୟ, ମହାଯୋଗୀ, ମହାଦେବ, ମହେଶ୍ୱର, ପୁରର ନାଥ, ଗୁହାରେ ବସୁଥିବା, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା, ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା।

ତପୋନିଧିର୍ଗୁହଗୁରୁର୍ନନ୍ଦନୋ ନନ୍ଦିଵର୍ଦ୍ଧନଃ। ହଯଶୀର୍ଷୋ ଧରାଧାତା ଵିଧାତା ଭୂତିଵାହନଃ ।। ୨୪.

ତପସ୍ୟାର ଭଣ୍ଡାର, ଗୁପ୍ତ ଗୁରୁ, ଆନନ୍ଦ ଦାତା, ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଘୋଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଭୂମିର ଧାରକ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଭୂତିର ବାହନ।

ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯୋ ବୋଧନୋ ନେତା ଧୂର୍ଵହୋ ଦୁଷ୍ପ୍ରକମ୍ପକଃ। ବୃହଦ୍ରଥୋ ଭୀମକର୍ମା ବୃହତ୍କୀର୍ତିର୍ଧନଞ୍ଜଯଃ ।। ୨୪.

ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍, ଜାଗ୍ରତ କରୁଥିବା, ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଧ୍ରୁବକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଅଚଳ, ବଡ଼ ରଥ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ଥିବା, ଧନ ଜିତିଥିବା।

ଘଣ୍ଟାପ୍ରିଯୋ ଧ୍ଵଜୀଛତ୍ରୀ ପତାକାଧ୍ଵଜିନୀପତିଃ। କଵଚୀ ପଟ୍ଟିଶୀ ଶଙ୍ଖୀ ପାଶହସ୍ତଃ ପରଶ୍ଵଭୃତ୍ ।। ୨୪.

ଘଣ୍ଟା ପ୍ରିୟ, ଧ୍ୱଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଛତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜ ଥିବା ସେନାର ନାଥ, କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା, ପଟ୍ଟିଶ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶଂଖ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ପାଶ ହାତରେ ଧରିଥିବା, କୁଠାର ଧାରଣ କରୁଥିବା।

ଅଗମସ୍ତ୍ଵନଘଃ ଶୂରୋ ଦେଵରାଜାରିମର୍ଦନଃ। ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯ ପୁରାଽସ୍ମାଭିର୍ଦ୍ଵିଷନ୍ତୋ ନିହତା ଯୁଧି ।। ୨୪.

ତୁମେ ଅଗମ୍ୟ, ନିର୍ମଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟବତ୍ ଶୂର, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା। ପୂର୍ବେ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ବିନଶିଗଲେ।

ଅଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଂ ଚାର୍ଣଵାନ୍ ସର୍ଵାନ୍ ପିଭନ୍ନୈଵ ନ ତୃପ୍ଯସେ। କ୍ରୋଧାଗାରଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା କାମହା କାମଦଃ ପ୍ରିଯଃ ।। ୨୪.

ତୁମେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଇଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନାହାଁ। ତୁମେ କ୍ରୋଧର ଆଶ୍ରୟ, କିନ୍ତୁ ମନ ଶାନ୍ତ। ତୁମେ ଆସକ୍ତିକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଆସକ୍ତି ଦେଉଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ।

ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଚ ଗୋଘ୍ନସ୍ତ୍ଵଂ ଶିଷ୍ଟପୂଜିତଃ। ଵେଦାନାମଵ୍ଯଯଃ କୋଶସ୍ତ୍ଵଯା ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ ।। ୨୪.

ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଗୋହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶିଷ୍ଟମାନେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ବେଦର ଅକ୍ଷୟ ଧନାଗାର ତୁମେ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ହେଉଛି।

ହଵ୍ଯଞ୍ଚ ଵେଦଂ ଵହତି ଵେଦୋକ୍ତଂ ହଵ୍ଯଵାହନଃ। ପ୍ରୀତେ ତ୍ଵଯି ମହାଦେଵ ଵଯଂ ପ୍ରୀତା ଭଵାମହେ ।। ୨୪.

ତୁମେ ବେଦ ଓ ହବିଷ୍ୟା ଉଠାଉଛ, ବେଦର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ, ହବିଷ୍ୟ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା। ମହାଦେବ, ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଉଛୁ।

ଭଵାନୀଶୋ ନାଦିମାନ୍ ଧାମରାଶିର୍ବ୍ରହ୍ମମ ଲୋକାନାନ୍ତ୍ଵଂ କର୍ତ୍ତା ତ୍ଵାଦିସର୍ଗଃ। ସାଙ୍ଖ୍ଯାଃ ପ୍ରକୃତିଭ୍ଯଃ ପରମଂ ତ୍ଵାଂ ଵିଦିତ୍ଵା କ୍ଷୀଣଧ୍ଯାନାସ୍ତେ ନ ମୃତ୍ଯୁଂ ଵିଶନ୍ତି ।। ୨୪.

ତୁମେ ଭବାନୀଙ୍କର ପତି, ଆଦିହୀନ, ତେଜର ଆଗାର, ବ୍ରହ୍ମ, ସମସ୍ତ ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ଯେମାନେ ସାଙ୍ଖ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମକୁ ପରମ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଧ୍ୟାନ ଶେଷ କରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯୋଗେନ ତ୍ଵାନ୍ଧ୍ଯାନିନୋ ନିତ୍ଯଯୁକ୍ତାଃ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭୋଗାନ୍ ସନ୍ତ୍ଯଜନ୍ତେ ପୁନସ୍ତାନ୍ । ଯେଽନ୍ଯେ ମର୍ତ୍ତ୍ଯାସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରପନ୍ନା ଵିଶୁଦ୍ଧାସ୍ତେ କର୍ମଭିର୍ଦିଵ୍ଯଭୋଗାନ୍ ଭଜନ୍ତେ ।। ୨୪.

ଯେମାନେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଜାଣି ଆବାର ଆବାର ଭୋଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ମାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗର ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି।

ଅପ୍ରମେଯସ୍ଯ ତତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ଯଥା ଵିଝଃ ସ୍ଵଶକ୍ତିତଃ। କୀର୍ତିତଂ ତଵ ମାହାତ୍ମ୍ଯମପାରଂ ପରମାତ୍ମନଃ। ଶିଵୋ ନୋ ଭଵ ସର୍ଵତ୍ର ଯୋଽସି ସୋଽସି ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ ।। ୨୪.

ଅପରିମିତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଯେତେଦୂର ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବୁଝିପାରିବା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ଅସୀମ ମହିମା ଗାଇଯାଇଛି, ହେ ପରମାତ୍ମା। ହେ ଶିବ, ତୁମେ ସବୁଠାରେ ଅଛ, ଆମ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ ହେଉ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସଂପିବନ୍ନିଵ ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଧୁପିଙ୍ଗାଯତେକ୍ଷଣଃ । ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନୋଽତ୍ଯର୍ଥମଭଵଚ୍ଚ ସ୍ଵକୀର୍ତ୍ତନାତ୍ ।। ୨୫.

ମଧୁ ଓ ତାମ୍ର ରଙ୍ଗର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପିଇଉଥିବା ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଖୁସି ହେଲେ।

ଉମାପତିର୍ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶନଃ। ପିନାକୀ ଖଣ୍ଡପରଶୁର୍ଭୂତପ୍ରାନ୍ତସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ ।। ୨୫.

ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦକ୍ଷର ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରିଥିବା, ପିନାକ ଧନୁର୍ଧାରୀ, ଭଙ୍ଗା ପରଶୁ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭୂତମାନଙ୍କର ନାଥ, ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ।

ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯାମୃତଂ ତଯୋଃ। ଜାନନ୍ନପି ମହାଭାଗଃ ପ୍ରୀତପୂର୍ଵମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୫.

ତାଙ୍କର ଅମୃତ ସଦୃଶ କଥା ଶୁଣି, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଦେବତା, ସବୁ ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ବଡ ଭଲପାଇବା ସହିତ କହିଲେ।

କୌ ଭଵନ୍ତୌ ମହାତ୍ମାନୌ ପରସ୍ପରହିତୈଷିଣୌ। ସମେତାଵମ୍ବୁଜାଭାକ୍ଷୌ ତସ୍ମିନ୍ ଘୋରେ ଜଲପ୍ଲଵେ ।। ୨୫.

ତୁମେ କିଏ, ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା, ପଦ୍ମ ନୟନ ଏବଂ ପରସ୍ପର କଲ୍ୟାଣ ଉପରେ ମନ ଦେଇ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜଳପ୍ରବାହରେ ଏକଠି ହୋଇଛ।

ତାଵୂଚତୂର୍ମହାତ୍ମାନୌ ସନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପରସ୍ପରମ୍। ଭଗଵନ୍ କିଞ୍ଚ ତଥ୍ଯେନ ଵିଜ୍ଞାତେନ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। କୁତ୍ର ଵା ସୁଖମାନନ୍ତ୍ଯମିଚ୍ଛାଚାରମୃତେ ତ୍ଵଯା ।। ୨୫.

ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାତ୍ମା ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖି, କହିଲେ: 'ଭଗବାନ, ତୁମେ ଯେଉଁଠିକି ତଥ୍ୟ ଜାଣ, ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ବିନା କେଉଁଠି ସୁଖ କିମ୍ବା ଅନନ୍ତତା ରହିଛି?'

ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ଦେଵୋ ମଧୁରଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା। ଭୋ ଭୋ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭ ତ୍ଵାଂ ତ୍ଵାଂ ଚ କୃଷ୍ଣ ଵଦାମ୍ଯହମ୍ ।। ୨୫.

ଭଗବାନ ମଧୁର ଓ କୋମଳ କଥାରେ କହିଲେ: 'ହେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ତୁମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହୁଛି।'

ପ୍ରୀତୋଽହମନଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଶାଶ୍ଵତାକ୍ଷରଯୁକ୍ତଯା। ଭଵନ୍ତୌ ମାନନୀଯୌ ଵୈ ମମ ହ୍ଯର୍ହତରାଵୁଭୌ। ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ କିଂ ଦଦାମ୍ଯଦ୍ଯ ଵରାଣାଂ ଵରମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୨୫.

ଏହି ଅବିନାଶୀ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଖୁସି। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋର ପାଖରୁ ସତ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କେଉଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵର ଦେବି?

ତେନୈଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିଷ୍ଣୁରବ୍ରଵୀତ୍ । ବ୍ରୂହି ବ୍ରୂହି ମହାଭାଗ ଵରୋ ଯସ୍ତେ ଵିଵକ୍ଷିତଃ ।। ୨୫.

ଏହିପରି କଥା ହେବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'କହ, କହ, ହେ ମହାଭାଗ, କେଉଁ ଵର ତୁମେ ଚାହୁଁଛ?'