ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଉପାଵୃତ୍ତସ୍ଯ ମେଽନଘ। ନୂନଂ ମତ୍ସରଭାଵେନ ମାଂ ଵଶୀକର୍ତୁମିଚ୍ଛତା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ତ୍ଵଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ବାହାରିଲି, ନିଶ୍ଚୟ, ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ, ମୋତେ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତୁମେ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲ।'

ତତୋ ମଯା ମହାଭାଗ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ୍ଵେନ ଚେତସା। ଲବ୍ଧୋ ନାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଵେଶତୁ ପଦ୍ମସୂତ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ଗମଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନାଭି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା, ଏବଂ ପଦ୍ମଡଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଲି।'

ମାଭୂତ୍ତେ ମନସୋଽଲ୍ପୋଽପି ଵ୍ଯାଘାତୋଽଯଂ କଥଞ୍ଚନ। ଇତ୍ଯେଷାନୁଗତିର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ କାର୍ଯାଣାମୌପସର୍ଗିକୀ ।। ୨୪.

'ମନରେ କେବେ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଅବରୋଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟର ସହାୟକ।'

ଯନ୍ମ ଯାନନ୍ତରଂ କାର୍ଯଂ ମଯାଧ୍ଯଵସିତଂ ତ୍ଵଯି। ତ୍ଵାଞ୍ଚାବାଧିତୁକାମେନ କ୍ରୀଡାପୂର୍ଵଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ମଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ପରେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି, ମଜା ଓ ଯେପରି ହେଉ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମକୁ ଅସୁବିଧା ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ରୁତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି।'

ନ ତେଽନ୍ଯଥାଵମନ୍ତଵ୍ଯୋ ମାନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଭଵାନ୍। ସର୍ଵଂ ମର୍ଷଯ କଲ୍ଯାଣ ଯନ୍ମଯାଽପକୃତନ୍ତଵ। ତସ୍ମାନ୍ମଯୋଚ୍ଯମାନସ୍ତ୍ଵଂ ପଝାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

'ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଅବମାନିତ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ ଯାହା ଭୁଲ କରିଛି, ତାହା ମାନ୍ୟ କର; ଏହିପରି, ମୁଁ କହୁଛି, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।'

ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ସୋଦୁନ୍ତେଜୋମଯଂ ଗୁରୁମ୍। ସ ଚୋଵାଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପଝାଦଵତରାମ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୪.

'ମୁଁ ତୁମର ଅସୀମ ତେଜ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ବହନ କରିପାରୁନି।' ସେ କହିଲେ, 'ବର ମାଗ, ମୁଁ ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କରିବି।'

ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମମାରିଘ୍ନ ମୁଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନମ୍। ସତ୍ଯଧନୋ ମହାଯୋଗୀ ତ୍ଵମୀଡ୍ଯଃ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକଃ ।। ୨୪.

'ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ। ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ, ମହାଯୋଗୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଓ ପ୍ରଣବର ସ୍ୱରୂପ।'

ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସର୍ଵେଶ ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷଵିଭୂଷଣଃ। ପଝଯୋନିରିତୀତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯସି। ପୁତ୍ରୋ ମେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଵଲୋକାଧିପ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ର ନାଥ, ତୁମେ ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ 'ପଜ୍ହଯୋନି' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅଧିପତି, ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ହେଉ।

ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଵରଂ ଗୃହ୍ଯ କିରୀଟିନଃ । ଏଵଂ ଭଵତୁ ଚେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ଗତମତ୍ସରଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଶେଷରେ ଚାଲିଗଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯାସନ୍ନମଥାଯାତଂ ବାଲାର୍କାଭଂ ମହାନନମ୍। ଭୂତମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜୀବ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଓ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ, ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ନାରାୟଣ କହିଲେ।

ଅପ୍ରମେଯୋ ମହାଵକ୍ରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୀ ଵ୍ଯସ୍ତଶିରୋ ରୁହଃ। ଦଶବାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କୋ ନଯନୈର୍ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ ।। ୨୪.

ସେ ଅପରିମିତ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଚିରାଉଁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ କେଶ, ଦଶଟି ବାହୁ, ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା।

ଲୋକପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିକୃତୋ ମୁଞ୍ଜମେଖଲୀ । ମେଢ୍ରେଣୋର୍ଧ୍ଵେନ ମହତା ନଦମାନୋଽତିଭୈରଵମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ସ୍ୱୟଂ ଲୋକପତି, ଦେହରେ ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ବେଲ୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମହାନ ଲିଙ୍ଗ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ।

କଃ ଖଲ୍ଵେଷ ପୁମାନ୍ ଵିଷ୍ଣୋ ତେଜୋରାଶିର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵା ଦିଶୋ ଦ୍ଯାଞ୍ଚ ଇତ ଏଵାଭିଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୨୪.

ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷ କିଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ? ଏହି ତେଜର ଗୁଛ, ମହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଏଠିକୁ ଆସୁଛନ୍ତି?

ତେନୈଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍। ପଦ୍ଭ୍ଯାନ୍ତଲନିପାତେନ ଯସ୍ଯ ଵିକ୍ରମତୋଽର୍ଣଵେ। ଵେଗେନ ମହତାକାଶେ ଵ୍ଯଥିତାଶ୍ଚ ଜଲାଶଯାଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପଡିବା ପରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ବଡ଼ ଚାଲି ଦେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ବେଗରେ ସମସ୍ତ ଜଳ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।'

ଛଟାଭିର୍ଵିଷ୍ଣୁତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ସିଚ୍ଯତେ ପଝସମ୍ଭଵଃ। ଘ୍ରାଣଜେନ ଚ ଵାତେନ କମ୍ପମାନଂ ତ୍ଵଯା ସହ। ଦୋଧୂଯତେ ମହାପଝଂ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ମମ ନାଭିଜମ୍ ।। ୨୪.

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଭାରେ ପଜ୍ହ ପୂରା ଭିଜିଯାଏ; ତାଙ୍କର ନାକରୁ ବାହାରୁଥିବା ପବନରେ, ତୁମେ ସହିତ ମିଶି, ମୋର ନାଭିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମହାପଜ୍ହ କମ୍ପିତ ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଉଳଟାଯାଏ।

ସ ଏଷ ଭଗଵାନୀଶୋ ହ୍ଯନାଦିଶ୍ଚାନ୍ତକୃଦ୍ଵିଭୁଃ। ଭଵାନହଞ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ହ୍ଯୁପତିଷ୍ଠାଵ ଗୋଧ୍ଵଜମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଭଗବାନ, ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା। ଚଳ, ଆମେ ଶିବଙ୍କୁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା।

ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽମ୍ବୁଜାଭାସ୍କଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵମ୍। ନ ଭଵାନ୍ ନ୍ଯୂନମାତ୍ମାନଂ ଲୋକାନାଂ ଯୋନିମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ନିଜକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବୁନାହଁ, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୂଳ।'

ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକକର୍ତ୍ତାରଂ ମାଞ୍ଚ ଵେତ୍ତି ସନାତନମ୍। କୋଽଯଂ ଭୋଃ ଶଙ୍କରୋ ନାମ ହ୍ଯାଵଯୋର୍ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ ।। ୨୪.

ସେ ମୋତେ, ବ୍ରହ୍ମାକୁ, ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଶାଶ୍ୱତକୁ ଜାଣେ। ଏହି 'ଶଙ୍କର' ନାମକ ଜଣେ କିଏ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ?

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ। ମା ମୈଵଂ ଵଦ କଲ୍ଯାଣ ପରିଵାଦଂ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୨୪.

ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜନିତ କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'

ମାଯାଯୋଗେଶ୍ଵରୋ ଧର୍ମୋ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ଵରପ୍ରଦଃ। ହେତୁରସ୍ଯାତ୍ର ଜଗତଃ ପୁରାଣଃ ପୁରୁଷୋଽଵ୍ଯଯଃ ।। ୨୪.

ସେ ମାୟା ଓ ଯୋଗର ନାଥ, ଧର୍ମ ନିଜେ, ଅପରାଜେୟ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାଳୁ, ଏହି ବିଶ୍ୱର ପୁରାତନ ଓ ଅବିନାଶୀ କାରଣ।

ଜୀଵଃ ଖଲ୍ଵେଷ ଜୀଵାନାଂ ଜ୍ଯୋତିରେକଂ ପ୍ରକାଶତେ। ବାଲକ୍ରୀଡନକୈର୍ଦ୍ଦେଵଃ କ୍ରୀଡତୋ ଶଙ୍କରଃ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବ, ଏକମାତ୍ର ଆଲୋକ ଯେଉଁଠାରୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ମିଳେ। ଦେବତା ଶଙ୍କର ନିଜେ ଶିଶୁ ଭାବେ ଖେଳନା ସହିତ ଖେଳନ୍ତି।

ପ୍ରଧାନମଵ୍ଯଯଂ ଜ୍ଯୋତିରଵ୍ଯକ୍ତଂ ପ୍ରକୃତିସ୍ତମଃ। ଅସ୍ଯ ଚୈତାନି ନାମାନି ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରସଵଧର୍ମିଣଃ। ଯଃ କଃ ସ ଇତି ଦୁଃଖାର୍ତ୍ତୈର୍ମୃଗ୍ଯତେ ଯତିଭିଃ ଶିଵଃ ।। ୨୪.

ଅବିନାଶୀ ପ୍ରକୃତି, ଆଲୋକ, ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି, ଅନ୍ଧକାର—ଏହି ସବୁ ତାଙ୍କର ନାମ, ସଦା ସୃଷ୍ଟିଶୀଳ। 'ସେ କିଏ?' ବୋଲି ଦୁଃଖିତ ଯତିମାନେ ଯାହାକୁ ଖୋଜନ୍ତି—ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଶିବ।

ଏଷ ବୀଜୀ ଭଵାନ୍ ବୀଜମହଂ ଯୋନିଃ ସନାତନଃ। ଏଵମୁକ୍ରୋଽଥ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ ।। ୨୪.

'ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବୀଜ, ମୁଁ ବୀଜ, ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ ଯୋନି।' ଏମିତି କହି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଵାନ୍ଯୋନିରହଂ ବୀଜଂ କଥଂ ବୀଜୀ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଏତନ୍ମେ ସୂକ୍ଷ୍ମମଵ୍ଯକ୍ତଂ ସଂଶଯଂ ଛେତ୍ତୁମର୍ହସି ।। ୨୪.

'ତୁମେ ଯୋନି, ମୁଁ ବୀଜ—ତେବେ କିପରି ମହେଶ୍ୱର ବୀଜଧାରୀ? ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅବ୍ୟକ୍ତ ସନ୍ଦେହ ମୋ ପାଇଁ ଦୂର କର।'

ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚୈଵଂ ସମୁତ୍ପତ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକତନ୍ତ୍ରିଣା। ଇଦଂ ପରମସାଦୃଶ୍ଯଂ ପ୍ରଶ୍ରମଭ୍ଯଵଦଦ୍ଧରିଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଠାରୁ ସୃଷ୍ଟିର ଉତ୍ପତ୍ତି ଜାଣି, ହରି ବଡ଼ ପ୍ରୟାସରେ ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସାଦୃଶ୍ୟ କଥା କହିଲେ।

ଅସ୍ମାନ୍ମହତ୍ତରଂ ଗୁହ୍ଯଂ ଭୂତମଵ୍ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ମହତଃ ପରମଂ ଧାମ ଶିଵମଧ୍ଯାତ୍ମିନାଂ ପଦମ୍ ।। ୨୪.

ଆମଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ଗୁପ୍ତ ଜିନିଷ କିମ୍ବା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ; ବଡ଼ମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ, ଆତ୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କର ଶୁଭ ପଦ ଏହିଠାରେ ଅଛି।

ଦ୍ଵୈଧୀଭାଵେନ ଚାତ୍ମାନଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ତୁ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ନିଷ୍କଲଃ ସୂକ୍ଷ୍ମମଵ୍ଯକ୍ତଃ ସକଲଶ୍ଚ ମହେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୪.

ଆତ୍ମା ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଦୁଇଭାବରେ ଅବସ୍ଥିତ ଅଛି; ଏହା ନିରଂଶ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଅଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୂପରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ଅସ୍ଯ ମାଯାଵିଧିଜ୍ଞସ୍ଯ ଅଗମ୍ଯଗହନସ୍ଯ ଚ। ପୁରା ଲିଙ୍ଗଂ ଭଵଦ୍ବୀଜଂ ପ୍ରଥମଂ ତ୍ଵାଦିସର୍ଗିକମ୍ ।। ୨୪.

ଯିଏ ମାୟାର କ୍ରିୟା ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯିଏ ଅଗମ୍ୟ ଓ ଗଭୀର, ସେଠାରେ ପ୍ରାକ୍ ଶୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଥମେ ଲିଙ୍ଗ ଅର୍ଥାତ୍ ଭବନ୍ତୁ ବୀଜ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲା।

ମଯି ଯୋନୌ ସମାଯୁକ୍ତଂ ତଦ୍ବୀଜଂ କାଲପର୍ଯଯାତ୍‌। ହିରଣ୍ମଯମପାରନ୍ତଦ୍ଯୋନ୍ଯାମଣ୍ଡମଜାଯତ ।। ୨୪.

ସେହି ବୀଜ ମୋର ଯୋନି ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସମୟ କ୍ରମରେ, ଅସୀମ ଯୋନି ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ରୂପୀ ଅଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।