ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତାଭ୍ଯାମେକୈକସ୍ଯ ତୁ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯତଃ। ପ୍ରଵର୍ତ୍ତମାନେ ସଂହର୍ଷେ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ଯ ତୁ ।। ୨୪.

ଏହି ସମୟରେ, ଦୁହେଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ସେଇ ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ—

ତତୋ ହ୍ଯପରିମେଯାତ୍ମା ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭୁରୀଶ୍ଵରଃ। ଶୂଲପାଣିର୍ମହାଦେଵୋ ହୈମଚୀରାମ୍ବରଚ୍ଛଦଃ। ଆଗଚ୍ଛଦ୍ ଯତ୍ର ସୋଽନନ୍ତୋ ନାଗଭୋଗପତିର୍ହରିଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଛତାପିନ୍ଧି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନନ୍ତ ନାଗମଣ୍ଡଳର ମାଲିକ ଏବଂ ହରି ଥିଲେ।

ଶୀଘ୍ରଂ ଵିକ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯ ପଦ୍ଭ୍ଯାମତ୍ଯନ୍ତପୀଡିତାଃ। ଉଦ୍ଧୂତାସ୍ତୂର୍ଣମାକାଶେ ପୃଥୁଲାସ୍ତୋଯବିନ୍ଦଵଃ। ଅତ୍ଯୁଷ୍ଣାଶ୍ଚାତିଶୀତାଶ୍ଚ ଵାଯୁସ୍ତତ୍ର ଵଵୌ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା; ମୋଟା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ରୁତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା; ଏଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଥଣ୍ଡା ପବନ ଜୋରରେ ବହୁଥିଲା।

ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ। ଅବ୍ବିନ୍ଦଵୋ ହି ସ୍ଥୂଲୋଷ୍ଣାଃ କମ୍ପତେ ଚାମ୍ବୁଜଂ ଭୃଶମ୍। ଏତଂ ମେ ସଂଶଯଂ ବ୍ରୂହି କିଞ୍ଚାନ୍ଯତ୍ ତ୍ଵଞ୍ଚିକୀର୍ଷସି ।। ୨୪.

ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଜଳବିନ୍ଦୁ ବଡ଼ ଓ ଗରମ, ପଦ୍ମଟି ବହୁତ କମ୍ପିଉଛି; ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋର ଦୂର କର, ଏବଂ ଆଉ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।'

ଏତଦେଵଂଵିଧଂ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହମୁଖୋଦ୍ଭଵମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵାପ୍ରତିମକର୍ମାହ ଭଗଵାନସୁରାନ୍ତକୃତ୍ ।। ୨୪.

ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ, ପିତାମହଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭଗବାନ କହିଲେ।

କିନ୍ନୁ ଖଲ୍ଵତ୍ର ମେ ନାଭ୍ଯାଂ ଭୂତମନ୍ଯତ୍କୃତାଲଯମ୍ । ଵଦନ୍ତି ପ୍ରିଯମତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିପ୍ରିଯେପି ଚ ତେ ମଯା ।। ୨୪.

'ମୋ ନାଭିରେ ଆଉ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ଘର ବନାଇଛି କି? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛି।'

ଇତ୍ଯେଵଂ ମନସା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦମୁତ୍ତରମ୍। କିନ୍ନ୍ଵତ୍ର ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ ପୁଷ୍କରେ ଜାତସମ୍ଭ୍ରମଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଭାବି, ସେ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରେ ଏହି ଅସ୍ଥିରତା କାହିଁକି ହେଲା?'

କିଂ ମଯା ଯତ୍ କୃତଂ ଦେଵ ଯନ୍ମାଂ ପ୍ରିଯମନୁତ୍ତମମ୍। ଭାଷସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମର୍ଥଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। ୨୪.

'ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କଣ ଏମିତି କରିଛି, ହେ ଦେବ, ଯାହାପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏପରି କଥା କହୁଛ? ନିଜରେ କହ, କାହିଁକି?'

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ଦେଵେଶଂ ଲୋକଯା ତ୍ରାନ୍ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଗାମ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାମ୍ବୁଜାଭାସ୍କୋ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦନିଧିଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଓ ବେଦର ଭଣ୍ଡାର ମହାପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଯୋଽସୌ ତଵୋଦରଂ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽହଂ ତ୍ଵଦିଚ୍ଛଯା। ଯଥା ମମୋଦରେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ। ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟାଃ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ମଯା ଲୋକାସ୍ତଵୋଦରେ ।। ୨୪.

'ପୂର୍ବେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ମୁଁ ତୁମ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ଉଦରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିଥିଲ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଉଦରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିଥିଲି।'

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଉପାଵୃତ୍ତସ୍ଯ ମେଽନଘ। ନୂନଂ ମତ୍ସରଭାଵେନ ମାଂ ଵଶୀକର୍ତୁମିଚ୍ଛତା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ତ୍ଵଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ବାହାରିଲି, ନିଶ୍ଚୟ, ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ, ମୋତେ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତୁମେ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲ।'

ତତୋ ମଯା ମହାଭାଗ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ୍ଵେନ ଚେତସା। ଲବ୍ଧୋ ନାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଵେଶତୁ ପଦ୍ମସୂତ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ଗମଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନାଭି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା, ଏବଂ ପଦ୍ମଡଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଲି।'

ମାଭୂତ୍ତେ ମନସୋଽଲ୍ପୋଽପି ଵ୍ଯାଘାତୋଽଯଂ କଥଞ୍ଚନ। ଇତ୍ଯେଷାନୁଗତିର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ କାର୍ଯାଣାମୌପସର୍ଗିକୀ ।। ୨୪.

'ମନରେ କେବେ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଅବରୋଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟର ସହାୟକ।'

ଯନ୍ମ ଯାନନ୍ତରଂ କାର୍ଯଂ ମଯାଧ୍ଯଵସିତଂ ତ୍ଵଯି। ତ୍ଵାଞ୍ଚାବାଧିତୁକାମେନ କ୍ରୀଡାପୂର୍ଵଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ମଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ପରେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି, ମଜା ଓ ଯେପରି ହେଉ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମକୁ ଅସୁବିଧା ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ରୁତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି।'

ନ ତେଽନ୍ଯଥାଵମନ୍ତଵ୍ଯୋ ମାନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଭଵାନ୍। ସର୍ଵଂ ମର୍ଷଯ କଲ୍ଯାଣ ଯନ୍ମଯାଽପକୃତନ୍ତଵ। ତସ୍ମାନ୍ମଯୋଚ୍ଯମାନସ୍ତ୍ଵଂ ପଝାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

'ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଅବମାନିତ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ ଯାହା ଭୁଲ କରିଛି, ତାହା ମାନ୍ୟ କର; ଏହିପରି, ମୁଁ କହୁଛି, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।'

ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ସୋଦୁନ୍ତେଜୋମଯଂ ଗୁରୁମ୍। ସ ଚୋଵାଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପଝାଦଵତରାମ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୪.

'ମୁଁ ତୁମର ଅସୀମ ତେଜ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ବହନ କରିପାରୁନି।' ସେ କହିଲେ, 'ବର ମାଗ, ମୁଁ ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କରିବି।'

ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମମାରିଘ୍ନ ମୁଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନମ୍। ସତ୍ଯଧନୋ ମହାଯୋଗୀ ତ୍ଵମୀଡ୍ଯଃ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକଃ ।। ୨୪.

'ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ। ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ, ମହାଯୋଗୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଓ ପ୍ରଣବର ସ୍ୱରୂପ।'

ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସର୍ଵେଶ ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷଵିଭୂଷଣଃ। ପଝଯୋନିରିତୀତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯସି। ପୁତ୍ରୋ ମେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଵଲୋକାଧିପ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ର ନାଥ, ତୁମେ ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ 'ପଜ୍ହଯୋନି' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅଧିପତି, ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ହେଉ।

ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଵରଂ ଗୃହ୍ଯ କିରୀଟିନଃ । ଏଵଂ ଭଵତୁ ଚେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ଗତମତ୍ସରଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଶେଷରେ ଚାଲିଗଲେ।

ପ୍ରତ୍ଯାସନ୍ନମଥାଯାତଂ ବାଲାର୍କାଭଂ ମହାନନମ୍। ଭୂତମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରାଯଣମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଜୀବ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ଓ ବଡ଼ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ, ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ନାରାୟଣ କହିଲେ।

ଅପ୍ରମେଯୋ ମହାଵକ୍ରୋ ଦଂଷ୍ଟ୍ରୀ ଵ୍ଯସ୍ତଶିରୋ ରୁହଃ। ଦଶବାହୁସ୍ତ୍ରିଶୂଲାଙ୍କୋ ନଯନୈର୍ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ ।। ୨୪.

ସେ ଅପରିମିତ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଚିରାଉଁଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ କେଶ, ଦଶଟି ବାହୁ, ତ୍ରିଶୂଳ ଚିହ୍ନ, ଅନେକ ଚକ୍ଷୁ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହଁ ଥିବା।

ଲୋକପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଵଯଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିକୃତୋ ମୁଞ୍ଜମେଖଲୀ । ମେଢ୍ରେଣୋର୍ଧ୍ଵେନ ମହତା ନଦମାନୋଽତିଭୈରଵମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ସ୍ୱୟଂ ଲୋକପତି, ଦେହରେ ମୁଞ୍ଜ ଘାସର ବେଲ୍ଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମହାନ ଲିଙ୍ଗ ଉପରକୁ ଉଠିଥିବା, ଅତି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ।

କଃ ଖଲ୍ଵେଷ ପୁମାନ୍ ଵିଷ୍ଣୋ ତେଜୋରାଶିର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ। ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵା ଦିଶୋ ଦ୍ଯାଞ୍ଚ ଇତ ଏଵାଭିଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୨୪.

ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ପୁରୁଷ କିଏ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ? ଏହି ତେଜର ଗୁଛ, ମହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଭରି ଏଠିକୁ ଆସୁଛନ୍ତି?

ତେନୈଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ବ୍ରହ୍ମାଣମବ୍ରଵୀତ୍। ପଦ୍ଭ୍ଯାନ୍ତଲନିପାତେନ ଯସ୍ଯ ଵିକ୍ରମତୋଽର୍ଣଵେ। ଵେଗେନ ମହତାକାଶେ ଵ୍ଯଥିତାଶ୍ଚ ଜଲାଶଯାଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ପଡିବା ପରେ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ବଡ଼ ଚାଲି ଦେଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ବେଗରେ ସମସ୍ତ ଜଳ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।'

ଛଟାଭିର୍ଵିଷ୍ଣୁତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ସିଚ୍ଯତେ ପଝସମ୍ଭଵଃ। ଘ୍ରାଣଜେନ ଚ ଵାତେନ କମ୍ପମାନଂ ତ୍ଵଯା ସହ। ଦୋଧୂଯତେ ମହାପଝଂ ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ମମ ନାଭିଜମ୍ ।। ୨୪.

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରଭାରେ ପଜ୍ହ ପୂରା ଭିଜିଯାଏ; ତାଙ୍କର ନାକରୁ ବାହାରୁଥିବା ପବନରେ, ତୁମେ ସହିତ ମିଶି, ମୋର ନାଭିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ମହାପଜ୍ହ କମ୍ପିତ ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ଉଳଟାଯାଏ।

ସ ଏଷ ଭଗଵାନୀଶୋ ହ୍ଯନାଦିଶ୍ଚାନ୍ତକୃଦ୍ଵିଭୁଃ। ଭଵାନହଞ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ହ୍ଯୁପତିଷ୍ଠାଵ ଗୋଧ୍ଵଜମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଭଗବାନ, ଆଦି ନାହିଁ, ଶେଷ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିଥିବା। ଚଳ, ଆମେ ଶିବଙ୍କୁ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେବା।

ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽମ୍ବୁଜାଭାସ୍କଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚ କେଶଵମ୍। ନ ଭଵାନ୍ ନ୍ଯୂନମାତ୍ମାନଂ ଲୋକାନାଂ ଯୋନିମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ନିଜକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବୁନାହଁ, ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ମୂଳ।'

ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକକର୍ତ୍ତାରଂ ମାଞ୍ଚ ଵେତ୍ତି ସନାତନମ୍। କୋଽଯଂ ଭୋଃ ଶଙ୍କରୋ ନାମ ହ୍ଯାଵଯୋର୍ଵ୍ଯତିରିଚ୍ଯତେ ।। ୨୪.

ସେ ମୋତେ, ବ୍ରହ୍ମାକୁ, ଲୋକର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଶାଶ୍ୱତକୁ ଜାଣେ। ଏହି 'ଶଙ୍କର' ନାମକ ଜଣେ କିଏ, ଯିଏ ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ?

ତସ୍ଯ ତତ୍ କ୍ରୋଧଜଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁରଭାଷତ। ମା ମୈଵଂ ଵଦ କଲ୍ଯାଣ ପରିଵାଦଂ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୨୪.

ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଜନିତ କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: 'ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ମଙ୍ଗଳମୟ, ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'