ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୂଦରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵ୍ଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାଯଶାଃ। ଅହୋଽସ୍ଯ ତପସୋ ଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନରଭାଷତ ।। ୨୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଦର ଭିତରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖି, ମହାଯଶସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ହାଁ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!”

ପର୍ଯ୍ଯଟନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ଲୋକାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନାଵିଧାଶ୍ରମାନ୍। ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ନାନ୍ତଂ ହି ଦଦୃଶେ ତଦା ।। ୨୪.

ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି, ବିଷ୍ଣୁ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦାଽସ୍ଯ ଵକ୍ରାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରାରିକେତନଃ। ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଭଗଵାନ୍ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବକ୍ର ମୁଖରୁ ବାହାରି, ନାଗରାଜଙ୍କ ନିବାସ ଭଗବାନ, ଶତ୍ରୁହୀନ ପ୍ରଭୁ, ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଗଵନ୍ ଆଦି ମଧ୍ଯଞ୍ଚ ଅନ୍ତଂ କାଲଦିଶୋର୍ନ ଚ। ନାହମନ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ହ୍ଯୁଦରସ୍ଯ ତଵାନଘ ।। ୨୪.

“ଭଗବନ୍, ମୁଁ କାଳର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ କିମ୍ବା ତୁମ ଉଦରର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି, ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ହେ ନିର୍ମଳ।”

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଭୂଯଃ ପିତାମହମିଦଂ ହରିଃ। ଭଵାନପ୍ଯେଵମେଵାଦ୍ଯ ହ୍ଯୁଦରଂ ମମ ଶାଶ୍ଵତମ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପଶ୍ଯୈତାନନୌପମ୍ଯାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୨୪.

ଏପରି କହି, ହରି ପୁଣି କହିଲେ, “ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ।”

ମନଃପ୍ରହ୍ଲାଦନୀଂ ଵାଣୀଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ। ଶ୍ରୀପତେରୁଦରଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପିତାମହଃ ।। ୨୪.

ସେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସମ୍ମାନ କରି, ପିତାମହ ପୁଣି ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତାନେଵ ଲୋକାନ୍ ଗର୍ଭସ୍ଥଃ ପଶ୍ଯନ୍ ସୋଽଚିନ୍ତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ପର୍ଯଟିତ୍ଵାଦିଦେଵସ୍ଯ ଦଦର୍ଶାନ୍ତଂ ନ ଵୈ ହରେଃ ।। ୨୪.

ଗର୍ଭରେ ରହି, ସେଇ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଘୁରି ଘୁରି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାଗମନ୍ତସ୍ଯ ପିତାମହସ୍ଯ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିଧାଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ। ଵିଭୁର୍ମନଃ କର୍ତ୍ତୁମିଯେଷ ଚାଶୁ ସୁଖଂ ପ୍ରସୁପ୍ତୋଽସ୍ମି ମହାଜଲୌଘେ ।। ୨୪.

ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ବାହାରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମହାଜଳର ଭିତରେ ସୁଖରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ।

ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିହିତାନ୍ଯୁପଲକ୍ଷ୍ଯତେ। ସୂକ୍ଷ୍ମଂ କୃତ୍ଵାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ନାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରମଵିନ୍ଦତ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ କରି, ନାଭିରେ ଏକ ଦ୍ୱାର ମିଳିଲା।

ପଝସୂତ୍ରାନୁମାର୍ଗେଣ ହ୍ଯନୁଗମ୍ଯ ପିତାମହଃ। ଉଜ୍ଜହାରାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ପୁଷ୍କରାଚ୍ଚତୁରାନନଃ। ଵିରରାଜାରଵିନ୍ଦସ୍ଥଃ ପଝଗର୍ଭସମଦ୍ଯୁତିଃ ।। ୨୪.

ପଦ୍ମଡଣ୍ଡର ରାସ୍ତା ଅନୁସରି, ଚାରିମୁହଁ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପିତାମହ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପଦ୍ମରୁ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେ ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମର ଗର୍ଭର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତାଭ୍ଯାମେକୈକସ୍ଯ ତୁ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯତଃ। ପ୍ରଵର୍ତ୍ତମାନେ ସଂହର୍ଷେ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ଯ ତୁ ।। ୨୪.

ଏହି ସମୟରେ, ଦୁହେଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ସେଇ ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ—

ତତୋ ହ୍ଯପରିମେଯାତ୍ମା ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭୁରୀଶ୍ଵରଃ। ଶୂଲପାଣିର୍ମହାଦେଵୋ ହୈମଚୀରାମ୍ବରଚ୍ଛଦଃ। ଆଗଚ୍ଛଦ୍ ଯତ୍ର ସୋଽନନ୍ତୋ ନାଗଭୋଗପତିର୍ହରିଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଛତାପିନ୍ଧି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନନ୍ତ ନାଗମଣ୍ଡଳର ମାଲିକ ଏବଂ ହରି ଥିଲେ।

ଶୀଘ୍ରଂ ଵିକ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯ ପଦ୍ଭ୍ଯାମତ୍ଯନ୍ତପୀଡିତାଃ। ଉଦ୍ଧୂତାସ୍ତୂର୍ଣମାକାଶେ ପୃଥୁଲାସ୍ତୋଯବିନ୍ଦଵଃ। ଅତ୍ଯୁଷ୍ଣାଶ୍ଚାତିଶୀତାଶ୍ଚ ଵାଯୁସ୍ତତ୍ର ଵଵୌ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା; ମୋଟା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ରୁତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା; ଏଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଥଣ୍ଡା ପବନ ଜୋରରେ ବହୁଥିଲା।

ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ। ଅବ୍ବିନ୍ଦଵୋ ହି ସ୍ଥୂଲୋଷ୍ଣାଃ କମ୍ପତେ ଚାମ୍ବୁଜଂ ଭୃଶମ୍। ଏତଂ ମେ ସଂଶଯଂ ବ୍ରୂହି କିଞ୍ଚାନ୍ଯତ୍ ତ୍ଵଞ୍ଚିକୀର୍ଷସି ।। ୨୪.

ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଜଳବିନ୍ଦୁ ବଡ଼ ଓ ଗରମ, ପଦ୍ମଟି ବହୁତ କମ୍ପିଉଛି; ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋର ଦୂର କର, ଏବଂ ଆଉ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।'

ଏତଦେଵଂଵିଧଂ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହମୁଖୋଦ୍ଭଵମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵାପ୍ରତିମକର୍ମାହ ଭଗଵାନସୁରାନ୍ତକୃତ୍ ।। ୨୪.

ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ, ପିତାମହଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭଗବାନ କହିଲେ।

କିନ୍ନୁ ଖଲ୍ଵତ୍ର ମେ ନାଭ୍ଯାଂ ଭୂତମନ୍ଯତ୍କୃତାଲଯମ୍ । ଵଦନ୍ତି ପ୍ରିଯମତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିପ୍ରିଯେପି ଚ ତେ ମଯା ।। ୨୪.

'ମୋ ନାଭିରେ ଆଉ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ଘର ବନାଇଛି କି? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛି।'

ଇତ୍ଯେଵଂ ମନସା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦମୁତ୍ତରମ୍। କିନ୍ନ୍ଵତ୍ର ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ ପୁଷ୍କରେ ଜାତସମ୍ଭ୍ରମଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଭାବି, ସେ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରେ ଏହି ଅସ୍ଥିରତା କାହିଁକି ହେଲା?'

କିଂ ମଯା ଯତ୍ କୃତଂ ଦେଵ ଯନ୍ମାଂ ପ୍ରିଯମନୁତ୍ତମମ୍। ଭାଷସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମର୍ଥଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। ୨୪.

'ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କଣ ଏମିତି କରିଛି, ହେ ଦେବ, ଯାହାପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏପରି କଥା କହୁଛ? ନିଜରେ କହ, କାହିଁକି?'

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ଦେଵେଶଂ ଲୋକଯା ତ୍ରାନ୍ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଗାମ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାମ୍ବୁଜାଭାସ୍କୋ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦନିଧିଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଓ ବେଦର ଭଣ୍ଡାର ମହାପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଯୋଽସୌ ତଵୋଦରଂ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽହଂ ତ୍ଵଦିଚ୍ଛଯା। ଯଥା ମମୋଦରେ ଲୋକାଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରଭୋ। ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟାଃ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ମଯା ଲୋକାସ୍ତଵୋଦରେ ।। ୨୪.

'ପୂର୍ବେ, ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ, ମୁଁ ତୁମ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି; ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ଉଦରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିଥିଲ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଉଦରରେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଦେଖିଥିଲି।'

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଉପାଵୃତ୍ତସ୍ଯ ମେଽନଘ। ନୂନଂ ମତ୍ସରଭାଵେନ ମାଂ ଵଶୀକର୍ତୁମିଚ୍ଛତା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ତ୍ଵଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ବାହାରିଲି, ନିଶ୍ଚୟ, ଇର୍ଷ୍ୟାବଶତଃ, ମୋତେ ବଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତୁମେ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲ।'

ତତୋ ମଯା ମହାଭାଗ ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ସ୍ଵେନ ଚେତସା। ଲବ୍ଧୋ ନାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରଵେଶତୁ ପଦ୍ମସୂତ୍ରାଦ୍ଵିନିର୍ଗମଃ ।। ୨୪.

'ତାପରେ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନାଭି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବେଶ ମିଳିଲା, ଏବଂ ପଦ୍ମଡଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ବାହାରିଲି।'

ମାଭୂତ୍ତେ ମନସୋଽଲ୍ପୋଽପି ଵ୍ଯାଘାତୋଽଯଂ କଥଞ୍ଚନ। ଇତ୍ଯେଷାନୁଗତିର୍ଵିଷ୍ଣୋଃ କାର୍ଯାଣାମୌପସର୍ଗିକୀ ।। ୨୪.

'ମନରେ କେବେ ଅଳ୍ପମାତ୍ର ଅବରୋଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହିପରି ଭାବେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା କାର୍ଯ୍ୟର ସହାୟକ।'

ଯନ୍ମ ଯାନନ୍ତରଂ କାର୍ଯଂ ମଯାଧ୍ଯଵସିତଂ ତ୍ଵଯି। ତ୍ଵାଞ୍ଚାବାଧିତୁକାମେନ କ୍ରୀଡାପୂର୍ଵଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଆଶୁ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ଘଟିତାନି ମଯା ପୁନଃ ।। ୨୪.

'ପରେ ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲି, ମଜା ଓ ଯେପରି ହେଉ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ତୁମକୁ ଅସୁବିଧା ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ମୁଁ ପୁଣି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ରୁତ ବନ୍ଦ କରିଦେଲି।'

ନ ତେଽନ୍ଯଥାଵମନ୍ତଵ୍ଯୋ ମାନ୍ଯଃ ପୂଜ୍ଯଶ୍ଚ ମେ ଭଵାନ୍। ସର୍ଵଂ ମର୍ଷଯ କଲ୍ଯାଣ ଯନ୍ମଯାଽପକୃତନ୍ତଵ। ତସ୍ମାନ୍ମଯୋଚ୍ଯମାନସ୍ତ୍ଵଂ ପଝାଦଵତର ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

'ମୁଁ କେବେ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟଭାବେ ଅବମାନିତ କରିପାରିବି ନାହିଁ; ତୁମେ ମୋ ପାଖରେ ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜ୍ୟ। ମୁଁ ଯାହା ଭୁଲ କରିଛି, ତାହା ମାନ୍ୟ କର; ଏହିପରି, ମୁଁ କହୁଛି, ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ।'

ନାହଂ ଭଵନ୍ତଂ ଶକ୍ନୋମି ସୋଦୁନ୍ତେଜୋମଯଂ ଗୁରୁମ୍। ସ ଚୋଵାଚ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପଝାଦଵତରାମ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୪.

'ମୁଁ ତୁମର ଅସୀମ ତେଜ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱକୁ ବହନ କରିପାରୁନି।' ସେ କହିଲେ, 'ବର ମାଗ, ମୁଁ ପଦ୍ମରୁ ଅବତରଣ କରିବି।'

ପୁତ୍ରୋ ଭଵ ମମାରିଘ୍ନ ମୁଦଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନମ୍। ସତ୍ଯଧନୋ ମହାଯୋଗୀ ତ୍ଵମୀଡ୍ଯଃ ପ୍ରଣଵାତ୍ମକଃ ।। ୨୪.

'ମୋର ପୁଅ ହେଉ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ। ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ, ମହାଯୋଗୀ, ପୂଜ୍ୟ, ଓ ପ୍ରଣବର ସ୍ୱରୂପ।'

ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସର୍ଵେଶ ଶ୍ଵେତୋଷ୍ଣୀଷଵିଭୂଷଣଃ। ପଝଯୋନିରିତୀତ୍ଯେଵଂ ଖ୍ଯାତୋ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯସି। ପୁତ୍ରୋ ମେ ତ୍ଵଂ ଭଵ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଵଲୋକାଧିପ ପ୍ରଭୋ ।। ୨୪.

ଏହି ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍‌ର ନାଥ, ତୁମେ ଧଳା ପଗଡି ପିନ୍ଧିଥିବା ଭାବେ 'ପଜ୍ହଯୋନି' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଅଧିପତି, ତୁମେ ମୋର ପୁଅ ହେଉ।

ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ଵରଂ ଗୃହ୍ଯ କିରୀଟିନଃ । ଏଵଂ ଭଵତୁ ଚେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ଗତମତ୍ସରଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଗ୍ରହଣ କରି, 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇ, ଶେଷରେ ଚାଲିଗଲେ।