ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତସ୍ଯୈଵଂ କ୍ରୀଡମାନସ୍ଯ ସମୀପଂ ଦେଵମୀଢୁଷଃ। ହେମବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ରୁକ୍ମଵର୍ଣୋହ୍ଯତୀନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ଚତୁର୍ମୁଖୋ ଵିଶାଲାକ୍ଷଃ ସମାଗମ୍ଯ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ।। ୨୪.

ଏଭଳି ଖେଳୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରେ, ସୁନା ଡିଂଗାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅତିତ, ଚାରିମୁହଁ ଏବଂ ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଶ୍ରିଯା ଯୁକ୍ତେନ ନଵ୍ଯେନ ସୁପ୍ରଭେଣ ସୁଗନ୍ଧିନା। ତଂ କ୍ରୀଡମାନଂ ପଝେନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ତୁ ଭେଜିଵାନ୍ ।। ୨୪.

ନୂତନ ଶୋଭା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଶୃଙ୍ଗାରିତ ତାଙ୍କୁ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।

ସ ଵିସ୍ମଯମଥାଗମ୍ଯ ଶସ୍ଯ ସଂପୂର୍ଣଯା ଗିରା। ପ୍ରୋଵାଚ କୋ ଭଵାନ୍ ଶେତେ ଆକ୍ଷିତୋ ମ୍ଧ୍ଯମମ୍ଭସାମ୍ ।। ୨୪.

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଣ୍ଠରେ ସେ କହିଲେ, “ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଅରକ୍ଷିତ ଭାବେ ପଡ଼ି ଅଛ?”

ଅଥ ତସ୍ଯାଚ୍ଯୁତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁ ଶୁଭଂ ଵଚଃ। ଉଦତିଷ୍ଠତ ପର୍ଯ୍ଯଙ୍କାଦ୍ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ ।। ୨୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ଶୁଣି, ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କର ଶଯ୍ୟାରୁ ଉଠିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟି ହେଲା।

ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚୋତ୍ତରଂ ଚୈଵ କ୍ରିଯତେ ଯଚ୍ଚ କିଞ୍ଚନ। ଦ୍ଯୌରନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଭୂତଞ୍ଚ ପରଂ ପଦମହଂ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୪.

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଦ୍ୟୁଲୋକ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ଯେ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ, ତାହାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ ମୁଁ।”

ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁନରଥାଵ୍ରଵୀତ୍ । କସ୍ତ୍ଵଂ ଖଲୁ ସମାଯାତଃ ସମୀପଂ ଭଗଵାନ୍ କୁତଃ । କୁତସ୍ଵ ଭୂଯୋ ଗନ୍ତଵ୍ଯଂ କୁତ୍ର ଵା ତେ ପ୍ରତିଶ୍ରଯଃ ।। ୨୪.

ଏପରି କହି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, “ଭଗବନ୍, ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ, ଏଠାରେ କାହିଁକି ଆସିଛ? ପୁଣି କେଉଁଠି ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ତୁମର ଆଶ୍ରୟ କେଉଁଠି?”

କୋ ଭଵାନ୍ ଵିଶ୍ଵମୂର୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କିଞ୍ଚ ତେ ମଯା। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପିତାମହଃ ।। ୨୪.

“ତୁମେ କିଏ, ଯାହାର ରୂପ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପିଛି? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ କଣ କରିପାରିବି?” ଏପରି କହି, ପିତାମହ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।

ଯଥା ଭଵାଂସ୍ତଥା ଚାହମାଦିକର୍ତ୍ତ ପ୍ରଜାପତିଃ। ନାରାଯଣସମାଖ୍ଯାତଃ ସର୍ଵ୍ଵଂ ଵୈ ମଯି ତିଷ୍ଠତି ।। ୨୪.

“ତୁମେ ଯେପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି—ମୁଁ ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରଜାପତି, ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ। ସମସ୍ତ କିଛି ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।”

ସଵିସ୍ମଯଂ ପରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକକର୍ତୃଣା। ସୋଽନୁଜ୍ଞାତୋ ଭଗଵତା ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଵିଶ୍ଵସମ୍ଭଵଃ ।। ୨୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରୀ ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କୁ ଭଗବାନ ଅନୁମତି ଦେଲେ।

କୌତୂହଲାନ୍ମହାଯୋଗୀ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମୁଖମ୍। ଇମାନଷ୍ଟାଦଶଦ୍ଵୀପାନ୍ ସସମୁଦ୍ରାନ୍ ସପର୍ଵ୍ଵତାନ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ସ ମହାତେଜାଶ୍ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସମାକୁଲାନ୍। ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତାନ୍ ସପ୍ତଲୋକାନ୍ ସନାତନାନ୍ ।। ୨୪.

କୌତୁହଳରୁ, ମହାଯୋଗୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରୁ ଅଠାରୋଟି ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଷ୍ଟମ୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସପ୍ତ ସନାତନ ଲୋକ ଦେଖିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୂଦରେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵ୍ଵାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାଯଶାଃ। ଅହୋଽସ୍ଯ ତପସୋ ଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନରଭାଷତ ।। ୨୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଦର ଭିତରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଖି, ମହାଯଶସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, “ହାଁ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି କେତେ ଅଦ୍ଭୁତ!”

ପର୍ଯ୍ଯଟନ୍ ଵିଵିଧାନ୍ ଲୋକାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାନାଵିଧାଶ୍ରମାନ୍। ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ନାନ୍ତଂ ହି ଦଦୃଶେ ତଦା ।। ୨୪.

ବିଭିନ୍ନ ଲୋକ ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି, ବିଷ୍ଣୁ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଦାଽସ୍ଯ ଵକ୍ରାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରାରିକେତନଃ। ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଭଗଵାନ୍ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବକ୍ର ମୁଖରୁ ବାହାରି, ନାଗରାଜଙ୍କ ନିବାସ ଭଗବାନ, ଶତ୍ରୁହୀନ ପ୍ରଭୁ, ପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଭଗଵନ୍ ଆଦି ମଧ୍ଯଞ୍ଚ ଅନ୍ତଂ କାଲଦିଶୋର୍ନ ଚ। ନାହମନ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯାମି ହ୍ଯୁଦରସ୍ଯ ତଵାନଘ ।। ୨୪.

“ଭଗବନ୍, ମୁଁ କାଳର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ କିମ୍ବା ତୁମ ଉଦରର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି, ଦେଖିପାରୁନାହିଁ, ହେ ନିର୍ମଳ।”

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଭୂଯଃ ପିତାମହମିଦଂ ହରିଃ। ଭଵାନପ୍ଯେଵମେଵାଦ୍ଯ ହ୍ଯୁଦରଂ ମମ ଶାଶ୍ଵତମ୍। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଲୋକାନ୍ ପଶ୍ଯୈତାନନୌପମ୍ଯାନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ ।। ୨୪.

ଏପରି କହି, ହରି ପୁଣି କହିଲେ, “ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଅପୂର୍ବ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ।”

ମନଃପ୍ରହ୍ଲାଦନୀଂ ଵାଣୀଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାଭିନନ୍ଦ୍ଯ ଚ। ଶ୍ରୀପତେରୁଦରଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ପିତାମହଃ ।। ୨୪.

ସେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସମ୍ମାନ କରି, ପିତାମହ ପୁଣି ଶ୍ରୀପତିଙ୍କ ଉଦରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ତାନେଵ ଲୋକାନ୍ ଗର୍ଭସ୍ଥଃ ପଶ୍ଯନ୍ ସୋଽଚିନ୍ତ୍ଯଵିକ୍ରମଃ। ପର୍ଯଟିତ୍ଵାଦିଦେଵସ୍ଯ ଦଦର୍ଶାନ୍ତଂ ନ ଵୈ ହରେଃ ।। ୨୪.

ଗର୍ଭରେ ରହି, ସେଇ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଙ୍କୁ ଘୁରି ଘୁରି ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଜ୍ଞାତ୍ଵାଗମନ୍ତସ୍ଯ ପିତାମହସ୍ଯ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିଧାଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ। ଵିଭୁର୍ମନଃ କର୍ତ୍ତୁମିଯେଷ ଚାଶୁ ସୁଖଂ ପ୍ରସୁପ୍ତୋଽସ୍ମି ମହାଜଲୌଘେ ।। ୨୪.

ପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ବାହାରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ମହାଜଳର ଭିତରେ ସୁଖରେ ଶୋଇ ପଡ଼ିଲେ।

ତତୋ ଦ୍ଵାରାଣି ସର୍ଵାଣି ପିହିତାନ୍ଯୁପଲକ୍ଷ୍ଯତେ। ସୂକ୍ଷ୍ମଂ କୃତ୍ଵାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ନାଭ୍ଯାଂ ଦ୍ଵାରମଵିନ୍ଦତ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ଦେଖି, ସେ ନିଜ ରୂପକୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ କରି, ନାଭିରେ ଏକ ଦ୍ୱାର ମିଳିଲା।

ପଝସୂତ୍ରାନୁମାର୍ଗେଣ ହ୍ଯନୁଗମ୍ଯ ପିତାମହଃ। ଉଜ୍ଜହାରାତ୍ମନୋ ରୂପଂ ପୁଷ୍କରାଚ୍ଚତୁରାନନଃ। ଵିରରାଜାରଵିନ୍ଦସ୍ଥଃ ପଝଗର୍ଭସମଦ୍ଯୁତିଃ ।। ୨୪.

ପଦ୍ମଡଣ୍ଡର ରାସ୍ତା ଅନୁସରି, ଚାରିମୁହଁ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପିତାମହ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ପଦ୍ମରୁ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଉଠାଇଲେ। ସେ ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମର ଗର୍ଭର ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।

ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତାଭ୍ଯାମେକୈକସ୍ଯ ତୁ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯତଃ। ପ୍ରଵର୍ତ୍ତମାନେ ସଂହର୍ଷେ ମଧ୍ଯେ ତସ୍ଯାର୍ଣଵସ୍ଯ ତୁ ।। ୨୪.

ଏହି ସମୟରେ, ଦୁହେଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବାବେଳେ, ସେଇ ସମୁଦ୍ରର ମଧ୍ୟଭାଗରେ—

ତତୋ ହ୍ଯପରିମେଯାତ୍ମା ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଭୁରୀଶ୍ଵରଃ। ଶୂଲପାଣିର୍ମହାଦେଵୋ ହୈମଚୀରାମ୍ବରଚ୍ଛଦଃ। ଆଗଚ୍ଛଦ୍ ଯତ୍ର ସୋଽନନ୍ତୋ ନାଗଭୋଗପତିର୍ହରିଃ ।। ୨୪.

ତାପରେ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଛତାପିନ୍ଧି, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନନ୍ତ ନାଗମଣ୍ଡଳର ମାଲିକ ଏବଂ ହରି ଥିଲେ।

ଶୀଘ୍ରଂ ଵିକ୍ରମତସ୍ତସ୍ଯ ପଦ୍ଭ୍ଯାମତ୍ଯନ୍ତପୀଡିତାଃ। ଉଦ୍ଧୂତାସ୍ତୂର୍ଣମାକାଶେ ପୃଥୁଲାସ୍ତୋଯବିନ୍ଦଵଃ। ଅତ୍ଯୁଷ୍ଣାଶ୍ଚାତିଶୀତାଶ୍ଚ ଵାଯୁସ୍ତତ୍ର ଵଵୌ ଭୃଶମ୍ ।। ୨୪.

ସେ ତ୍ୱରିତ ଚାଲିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ପାଦରେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ହେଲା; ମୋଟା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ରୁତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା; ଏଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗରମ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଥଣ୍ଡା ପବନ ଜୋରରେ ବହୁଥିଲା।

ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ। ଅବ୍ବିନ୍ଦଵୋ ହି ସ୍ଥୂଲୋଷ୍ଣାଃ କମ୍ପତେ ଚାମ୍ବୁଜଂ ଭୃଶମ୍। ଏତଂ ମେ ସଂଶଯଂ ବ୍ରୂହି କିଞ୍ଚାନ୍ଯତ୍ ତ୍ଵଞ୍ଚିକୀର୍ଷସି ।। ୨୪.

ଏହି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଜଳବିନ୍ଦୁ ବଡ଼ ଓ ଗରମ, ପଦ୍ମଟି ବହୁତ କମ୍ପିଉଛି; ଏହି ସନ୍ଦେହ ମୋର ଦୂର କର, ଏବଂ ଆଉ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ।'

ଏତଦେଵଂଵିଧଂ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହମୁଖୋଦ୍ଭଵମ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵାପ୍ରତିମକର୍ମାହ ଭଗଵାନସୁରାନ୍ତକୃତ୍ ।। ୨୪.

ଏପରି ଉଚ୍ଚାରିତ ବାକ୍ୟ, ପିତାମହଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣି, ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଭଗବାନ କହିଲେ।

କିନ୍ନୁ ଖଲ୍ଵତ୍ର ମେ ନାଭ୍ଯାଂ ଭୂତମନ୍ଯତ୍କୃତାଲଯମ୍ । ଵଦନ୍ତି ପ୍ରିଯମତ୍ଯର୍ଥଂ ଵିପ୍ରିଯେପି ଚ ତେ ମଯା ।। ୨୪.

'ମୋ ନାଭିରେ ଆଉ କିଛି ପ୍ରାଣୀ ନିଜ ଘର ବନାଇଛି କି? ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛି।'

ଇତ୍ଯେଵଂ ମନସା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦମୁତ୍ତରମ୍। କିନ୍ନ୍ଵତ୍ର ଭଗଵାଂସ୍ତସ୍ମିନ୍ ପୁଷ୍କରେ ଜାତସମ୍ଭ୍ରମଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଭାବି, ସେ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମରେ ଏହି ଅସ୍ଥିରତା କାହିଁକି ହେଲା?'

କିଂ ମଯା ଯତ୍ କୃତଂ ଦେଵ ଯନ୍ମାଂ ପ୍ରିଯମନୁତ୍ତମମ୍। ଭାଷସେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ କିମର୍ଥଂ ବ୍ରୂହି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ।। ୨୪.

'ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ କଣ ଏମିତି କରିଛି, ହେ ଦେବ, ଯାହାପାଇଁ ତୁମେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏପରି କଥା କହୁଛ? ନିଜରେ କହ, କାହିଁକି?'

ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣଂ ଦେଵେଶଂ ଲୋକଯା ତ୍ରାନ୍ତୁ ତତ୍ତ୍ଵଗାମ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାମ୍ବୁଜାଭାସ୍କୋ ବ୍ରହ୍ମ ଵେଦନିଧିଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୪.

ଏପରି ଦେବତାଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମପ୍ରଭା ଓ ବେଦର ଭଣ୍ଡାର ମହାପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।