ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତସ୍ମାଚ୍ଚତୁର୍ଯୁଗାଵସ୍ଥଂ ଜଗଦ୍ଵୈ ସଚରାଚରମ୍। ଚତୁର୍ଦ୍ଧାଽଵସ୍ଥିତଂ ଚୈଵ ଚତୁଷ୍ପାଦଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୨୩.

ଏହିପରି, ଚାରିଯୁଗ ଅବସ୍ଥାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଅଛି, ଏବଂ ଏହା ଚାରିପଦୀ ରୂପେ ବିଭକ୍ତ।

ଭୂର୍ଲୋକୋଽଥ ଭୁଵର୍ଲୋକଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକୋଽଥ ମହସ୍ତଥା। ଜନସ୍ତପଶ୍ଚ ଶାଂତଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଲୋକସ୍ତତଃ ପରମ୍ ।। ୨୩.

ଭୂଲୋକ, ତାପରେ ଭୁବର୍ଲୋକ, ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ମହଲୋକ; ଜନଲୋକ, ତପୋଲୋକ, ଶାନ୍ତିଲୋକ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଉପରେ ରୁଦ୍ରଲୋକ।

ସ୍ଵର୍ଲୋକୋ ହି ତୃତୀଯସ୍ତୁ ଚତୁର୍ଥସ୍ତୁ ମହଃ ସ୍ମୃତଃ। ତତ୍ର ଲୋକଃ ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ପରନ୍ତଦ୍ଯୋଗିନାଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୨୩.

ସ୍ୱର୍ଗ ତୃତୀୟ ଲୋକ, ଚତୁର୍ଥ ହେଉଛି ମହଲୋକ; ସେଠାରେ ଲୋକ ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ, ଯାହାକୁ ଯୋଗୀମାନେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।

ନିର୍ମମା ନିରହଂକାରାଃ କାମକ୍ରୋଧଵିଵର୍ଜ୍ଜିତାଃ। ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ତଦ୍ଵିଦୋ ଯୁକ୍ତା ଧ୍ଯାନତତ୍ପରଯୁଞ୍ଜକାଃ ।। ୨୩.

ଯେଉଁମାନେ ମମତା ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ିଛନ୍ତି, କାମ ଓ କ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ସେମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଜାଣିଥିବା, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଏବଂ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିବା, ସେମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିପାରିବେ।

ଯସ୍ମାଚ୍ଚତୁଷ୍ପଦା ହ୍ଯେଷା ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟା ସରସ୍ଵତୀ। ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପଶଵଃ ସର୍ଵେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଚତୁଷ୍ପଦାଃ। ତସ୍ମାଚ୍ଚୈଷାଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଚତ୍ଵାରୋ ଵୈ ପଯୋଧରାଃ ।। ୨୩.

ଯେହେତୁ ତୁମେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଚାରିପଦୀ ଦେଖିଛ, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ପଶୁ ଚାରିପଦୀ ହେବେ; ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଚାରିଟି ଦୁଧର ଥନ ହେବ।

ସୋମଶ୍ଚ ମନ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତୋ ଯସ୍ମାନ୍ମମ ମୁଖାଚ୍ଚ୍ଯୁତଃ। ଜୀଵଃ ପ୍ରାଣଭୃତାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସର୍ଵଃ ପୀତ୍ଵା ସ୍ତନୈର୍ଘୃତମ୍ ।। ୨୩.

ଯେହେତୁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ସୋମ ମୋର ମୁଖରୁ ବହିଛି, ହେ ବ୍ରହ୍ମଣ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ତାଙ୍କର ଥନରୁ ଘୃତ ପିଇଥାଏ।

ତସ୍ମାତ୍ ସୋମମଯଂ ଚୈତଦମୃତଂ ଚୈଵ ସଂଜ୍ଞିତମ୍। ଚତୁଷ୍ପାଦା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଶ୍ଵେତତ୍ଵଂ ଚାସ୍ଯ ତେନ ତତ୍ ।। ୨୩.

ସେହିପରି, ଏହାକୁ ସୋମମୟ ଅମୃତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେମାନେ ଚାରିପଦୀ ହେବେ, ଏବଂ ଏହାର ଧଳା ରଙ୍ଗ ସେହିଠାରୁ ହେଉଛି।

ଯସ୍ମାଚ୍ଚୈଵଂ କ୍ରିଯାଭୂତ୍ଵା ଦ୍ଵିପାଦା ଵୈ ମହେଶ୍ଵରୀ। ଦୃଷ୍ଟା ପୁନସ୍ତ୍ଵଯା ଚୈଷା ସାଵିତ୍ରୀ ଲୋକଭାଵିନୀ। ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଦ୍ଵିପଦାଃ ସର୍ଵେ ଦ୍ଵିସ୍ତନାଶ୍ଚ ନରାଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୨୩.

ଏହିପରି ମହେଶ୍ୱରୀ କ୍ରିୟାଶୀଳ ହୋଇ ଦୁଇଟି ପାଦ ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ତୁମେ ଯେଉଁ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛ, ସେଇ ଲୋକସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ । ଏହିକାରଣରେ, ସମସ୍ତ ଦୁଇପାୟୀ ପ୍ରାଣୀ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷ, ଦୁଇଟି ଷ୍ଟନ ଥିବା ବୋଲି ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି ।

ଯସ୍ମାଚ୍ଚୈଵମଜା ଭୂତ୍ଵା ସର୍ଵଵର୍ଣା ମହେଶ୍ଵରୀ। ଦୃଷ୍ଟା ତ୍ଵଯା ମହାସତ୍ତ୍ଵା ସର୍ଵଭୂତଧରା ପରା। ତସ୍ମାତ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵରୂପତ୍ଵମଜାନାଂ ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୨୩.

ଏହିପରି ଅଜା ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରୀ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସେଇ ପରାକୁ ଦେଖିଛ । ଏହିକାରଣରେ, ଅଜାମାନେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିବେ ।

ଅଜଶ୍ଚୈଵ ମହାତେଜା ଵିଶ୍ଵରୂପୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଅମୋଘରେତାଃ ସର୍ଵତ୍ର ମୁଖେ ଚାସ୍ଯ ହୁତାଶନଃ। ତସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵଗତୋ ମେଧ୍ଯଃ ପଶୁରୂପୀ ହୁତାଶନଃ ।। ୨୩.

ଏହି ଅଜା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତେଜସ୍ୱୀ, ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିବେ । ସେଙ୍କର ବୀଜ ସବୁଠାରେ ଅଫଳ ହେବନାହିଁ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ଅଗ୍ନି ଅଛି । ଏହିକାରଣରେ, ପଶୁର ଆକାରରେ ଥିବା ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତଠାରେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଟେ ।

ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମାନୋ ଯେ ଵୈ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ। ଈଶିତ୍ଵେ ଚ ଶିଵତ୍ଵେ ଚ ସର୍ଵଗଂ ସର୍ଵତଃ ସ୍ଥିରମ୍ ।। ୨୩.

ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ପବିତ୍ର କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଏବଂ ଅଚଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ, ତାଙ୍କର ଶାସନ ଓ ଶିବତ୍ୱରେ ଦେଖିପାରିବେ ।

ରଜସ୍ତମୋଵିନିର୍ମୁକ୍ତାସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନୁଷ୍ଯକମ୍ବୁଵି। ମତ୍ସମୀପଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ।। ୨୩.

ଯେଉଁମାନେ ରଜ ଓ ତମ ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ମାନବ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଣର୍ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ।

ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତୋ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରେଣ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଭୂତ୍ଵା ପୁନରାହ ପିତାମହଃ ।। ୨୩.

ଏପରି ଭାବରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଣିଥରେ ପିତାମହ କଥା କହିଲେ ।

ଭଗଵନ୍ଦେଵଦେଵେଶ ଵିଶ୍ଵରୂପୀ ମହେଶ୍ଵରଃ। ଇମାସ୍ତଵ ମହାଦେଵ ତନଵୋ ଲୋକଵନ୍ଦିତାଃ ।। ୨୩.

ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଭଗବାନ, ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବ, ଏହି ତୁମର ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।

ଵିଶ୍ଵରୂପ ମହାସତ୍ତ୍ଵ କସ୍ମିନ୍ କାଲେ ମହାଭୁଜ। କସ୍ଯାଂ ଵା ଯୁଗସମ୍ଭୂତ୍ଯାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ ।। ୨୩.

ହେ ବିଶ୍ୱର ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ମହାପ୍ରାଣ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ, କେଉଁ ସମୟରେ, କେଉଁ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବେ ?

କେନ ଵା ତତ୍ତ୍ଵଯୋଗେନ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ କେନ ଵା । ତନଵସ୍ତେ ମହାଦେଵ ଶକ୍ଯା ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ ।। ୨୩.

ହେ ମହାଦେବ, କେଉଁ ସତ୍ୟର ଏକତାରେ, କିମ୍ବା କେଉଁ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ତୁମର ଦେହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିପାରିବେ ?

ତପସା ନୈଵ ଯୋଗେନ ଦାନଧର୍ମଫଲେନ ଵା। ନ ତୀର୍ଥଫଲଯୋଗେନ କ୍ରତୁଭିର୍ଵା ସଦକ୍ଷିଣୈଃ ।। ୨୩.

ନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା, ନ ଦାନ ଓ ଧର୍ମର ଫଳରେ, ନ ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରାର ଫଳରେ, ନ ବିଧିବତ୍ କୃତ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ।

ନ ଵେଦାଧ୍ଯାପନୈର୍ଵାପି ନ ଚିତ୍ତେନ ଵିଵେଦନୈଃ । ଶକ୍ଯୋଽହଂ ମାନୁର୍ଷୈଦ୍ରଷ୍ଟୁମୃତେ ଧ୍ଯାନାତ୍ପରଂ ନ ହି ।। ୨୩.

ନ ବେଦ ପାଠ ଦ୍ୱାରା, ନ ମନସିକ ବିଚାର ଦ୍ୱାରା; ମୁଁ ମାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବି ନାହିଁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନ ବ୍ୟତୀତ ।

ସାଧ୍ଯୋ ନାରାଯଣଶ୍ଚୈଵ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ । ଭଵିଷ୍ଯତୀହ ନାମ୍ନା ତୁ ଵାରାହୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ ।। ୨୩.

ସାଧ୍ୟ, ନାରାୟଣ ଏବଂ ତିନି ଜଗତର ନାଥ ବିଷ୍ଣୁ, ଏଠାରେ ବରାହ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବେ ।

ଚତୁର୍ବାହୁଶ୍ଚତୁଷ୍ପାଦଶ୍ଚତୁର୍ନେତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ। ତଦା ସଂଵତ୍ସରୋ ଭୂତ୍ଵା ଯଜ୍ଞରୂପୀ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଷଡଙ୍ଗଶ୍ଚ ତ୍ରିଶୀର୍ଷଶ୍ଚ ତ୍ରିସ୍ଥାନେ ତ୍ରିଶରୀରଵାନ୍ ।। ୨୩.

ଚାରିଟି ବାହୁ, ଚାରିଟି ପାଦ, ଚାରିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରିଟି ମୁହଁ ସହିତ, ସେ ସମୟରେ ବର୍ଷ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞ ରୂପ ହେବେ । ଷଡ଼ଅଙ୍ଗ, ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ତିନିଟି ସ୍ଥାନ ଓ ତିନିଟି ଦେହ ଥିବେ ।

କୃତଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଂ ଚ କଲିଶ୍ଚୈଵ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍। ଏତସ୍ଯ ପାଦାଶ୍ଚତ୍ଵାରଃ ଅଙ୍ଗାନି କ୍ରତଵସ୍ତଥା ।। ୨୩.

କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି — ଏହି ଚାରି ଯୁଗ ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ପାଦ; ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅଟେ ।

ଭୁଜାଶ୍ଚ ଵେଦାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଋତୁଃ ସନ୍ଧିମୁଖାନି ଚ। ଦ୍ଵେ ମୁଖେ ଦ୍ଵେ ଚ ଅଯନେ ନେତ୍ରାଶ୍ଚ ଚତୁରସ୍ତଥା ।। ୨୩.

ତାଙ୍କର ବାହୁ ହେଉଛି ଚାରିଟି ବେଦ; ଋତୁମାନେ ଯୋଡ଼ାଯୋଡ଼ି; ଦୁଇଟି ମୁହଁ, ଦୁଇଟି ଅୟନ ଓ ଚାରିଟି ଚକ୍ଷୁ ଅଛି ।

ଶିରାଂସି ତ୍ରୀଣି ପର୍ଵାଣି ଫାଲ୍ଗୁନ୍ଯାଷାଢକୃତ୍ତିକାଃ। ଦିଵ୍ଯାନ୍ତରିକ୍ଷଭୌମାନି ତ୍ରୀଣି ସ୍ଥାନାନି ଯାନି ତୁ। ସମ୍ଭଵଃ ପ୍ରଲଯଶ୍ଚୈଵ ଆଶ୍ରମୌ ଦ୍ଵୌ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତୌ ।। ୨୩.

ତିନିଟି ମୁଣ୍ଡ, ସଂଧିସ୍ଥଳୀ, ଫାଲ୍‌ଗୁନୀ, ଆଷାଢ଼ା ଓ କୃତ୍ତିକା; ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ — ଏହି ତିନିଟି ସ୍ଥାନ; ସୃଷ୍ଟି ଓ ପ୍ରଳୟ, ଦୁଇଟି ଆଶ୍ରମ ବି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି ।

ସ ଯଦା କାଲରୂପାଭୋ ଵରାହତ୍ଵେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ଭଵିଷ୍ଯତି ଯଦା ସାଧ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୩.

ଯେତେବେଳେ ସେ କାଳର ଆକାର ଧାରଣ କରି ବରାହ ରୂପେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ହେବେ, ସେତେବେଳେ ସାଧ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁ ଅବସ୍ଥିତ ରହିବେ ।

ତଦା ତ୍ଵମପି ଦେଵେଶ ଚତୁର୍ଵ୍ଵକ୍ତ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି। ବ୍ରହ୍ମଲୋକନମସ୍କାର୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୩.

ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଚାରିଟି ମୁହଁ ଧାରଣ କରିବେ; ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ପୂଜ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁ ହେବେ ।

ଏକାର୍ଣଵେ ପ୍ଲଵେ ଚୈଵ ଶଯାନଂ ପୁରୁଷଂ ହରିମ୍। ଯଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ଦେଵେଶଂ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତଂ ମହାମୁନିମ୍ ।। ୨୩.

ଏକମାତ୍ର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ତାଳପଟିରେ ଶୋଇଥିବା, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ମହାମୁନି ହରିଙ୍କୁ ଯେତେବେଳେ ଦେଖିବୁ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ।

ତଦାଵାଂ ମମ ଯୋଗେନ ମୋହିତୌ ନଷ୍ଟଚେତସୌ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ପର୍ଦ୍ଧିନୌ ରାତ୍ରାଵଵିଜ୍ଞାଯ ପରସ୍ପରମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ମୋର ଯୋଗଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମନ ହରାଇ ଭ୍ରମିତ ହେବ, ରାତି ସାରା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କରିବ।

ଏକୈକସ୍ଯୋଦରସ୍ଥାଂସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକାଂଶ୍ଚରାଚରାନ୍। ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଗତ୍ଵା ଧ୍ଯାନାଦ୍‌ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତୁ ମାନୁଷୌ ।। ୨୩.

ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉଦର ଭିତରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ଦେଖି, ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡି, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଦୁହେଁ ମାନବ ଅଟୁଛନ୍ତି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବେ।

ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପଝସଂଭୂତଃ ପଝନାଭଃ ସନାତନଃ। ପଦ୍ମାଙ୍କିତସ୍ତଦା କଲ୍ପେ ଖ୍ଯାତିଂ ଯାସ୍ଯସି ପୁଷ୍କଲାମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପଦ୍ମନାଭ, ଚିରଞ୍ଜୀବୀ ଏବଂ ପଦ୍ମଚିହ୍ନିତ ତୁମେ, ସେ କଳ୍ପରେ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବ।