ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଉଷିତ୍ଵା ଵିମଲୌଜସଃ। ଯୋଗାତ୍ମାନସ୍ତତଃ ସ୍ନାତା ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତୈଷିଣଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ସେମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ରହି, ଶୁଦ୍ଧ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ପରେ ଯୋଗୀ ସ୍ୱରୂପେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ ହେଲେ।

ଧର୍ମଯୋଗବଲୋପେତା ଋଷୀଣାଂ ଦୀର୍ଘସତ୍ରିଣାମ୍। ଉପଦିଶ୍ଯ ତୁ ତେ ଯୋଗଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ରୁଦ୍ରମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୩.

ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଯୋଗ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ରୁଦ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ଏଵମେତେନ ଵିଧିନା ପ୍ରପନ୍ନା ଯେ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ଅନ୍ଯେଽପି ନିଯତାତ୍ମାନୋ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତା ଜିତୋନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ।। ୨୩.

ଏହିପରି ପ୍ରକାରେ, ଏହି ବିଧିରେ, ଯେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମିତ ମନ, ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା—

ତେ ସର୍ଵେ ପାପମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିରଜା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚ୍ଚସଃ। ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ମହାଦେଵଂ ରୁଦ୍ରନ୍ତେ ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ ।। ୨୩.

ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଛାଡ଼ି, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମହାଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଗତେ କଲ୍ପେ ପୀତଵର୍ଣେ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ପୁନରନ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତୁ ସିତକଲ୍ପୋ ହି ନାମତଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ହଳଦିଆ ରୂପରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପୁନି ଏକ ନୂତନ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଶ୍ୱେତ ଯୁଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦାଵୃତ୍ତେ ଦିଵ୍ଯେ ଵର୍ଷସହସ୍ରକେ । ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦୁଃଖିତଃ ।। ୨୩.

ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋଃ । କୃଷ୍ଣଃ ସମଭଵଦ୍ଵର୍ଣୋ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ।। ୨୩.

ସେ ଭଗବାନ୍, ପୁଅ ଆଶାରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କର ଗା ଅନ୍ଧକାର ହେଇଗଲା।

ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାତେଜାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ କୁମାରକମ୍। କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା ।। ୨୩.

ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ଏକ କିଶୋର ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯାହା ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର, ବିପୁଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।

କୃଷ୍ଣାମ୍ବରଵରୋଷ୍ଣୀଷଂ କୃଷ୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍। କୃଷ୍ଣେନ ମୌଲିନା ଯୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ଅନ୍ଧକାର ବସ୍ତ୍ର, ଅନ୍ଧକାର ପାଗଡ଼ି, ଅନ୍ଧକାର ଜନେଉ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅନ୍ଧକାର ମୁଣ୍ଡମାଳ ଓ ଅନ୍ଧକାର ମାଳା ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।

ସ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନମମରଂ ଘୋର ମନ୍ତ୍ରିଣମ୍। ଵଵନ୍ଦେ ଦେଵଦେଵେଶଂ ଵିଶ୍ଵେଶଂ କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଲମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ମହାତ୍ମା, ଅମର ଓ ଭୟଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, କୃଷ୍ଣପିଙ୍ଗଳଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ପ୍ରାଣାଯାମପରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୃଦି କୃତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍। ମନସା ଧ୍ଯାନସଂଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ଯତୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅଘୋରେତି ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମ ଏଵାନୁଚିନ୍ତଯନ୍ ।। ୨୩.

ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଶ୍ରୀମାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ରଖିଲେ। ମନ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ସେ ଯତିଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ପରେ ବ୍ରହ୍ମା, କେବଳ ବ୍ରହ୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରି, 'ଅଘୋର' ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଏଵଂ ଵୈ ଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ମୁମୋଚ ଭଗଵାନ୍ ରୁଦ୍ରଃ ଅଟ୍ଟହାସଂ ମହାସ୍ଵନମ୍ ।। ୨୩.

ଏଭଳି ଭାବେ, ସେ ପରମେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ଗଞ୍ଜନ୍ତି ହସ ଛାଡ଼ିଲେ।

ଅଥାସ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵତଃ କୃଷ୍ଣାଃ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନାଃ । ଚତ୍ଵାରସ୍ତୁ ମହାତ୍ମାନଃ ସମ୍ବଭୂଵୁଃ କୁମାରକାଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ, ଚାରିଜଣ ମହାତ୍ମା କିଶୋର ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେମାନେ ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର, ଅନ୍ଧକାର ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।

କୃଷ୍ଣାଃ କୃଷ୍ଣାମ୍ବରୋଷ୍ଣୀଷାଃ କୃଷ୍ଣାସ୍ଯାଃ କୃଷ୍ଣଵାସସଃ। ତୈଶ୍ଚାଟ୍ଟହାସଃ ସୁମହାନ୍ ହୂଙ୍କାରଶ୍ଚୈଵ ପୁଷ୍କଲଃ। ନମସ୍କାରଶ୍ଚ ସୁମହାନ୍ ପୁନଃ ପୁନରୁଦୀରିତଃ ।। ୨୩.

ସେମାନେ କଳା, କଳା ପୋଶାକ ଓ କଳା ମୁଣ୍ଡାସା, କଳା ମୁହଁ ଓ କଳା ଜାମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ହସ ଓ ଉଚ୍ଚ ହୁଁକାର ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା, ଏବଂ ବାରମ୍ବାର ଗଭୀର ନମସ୍କାର ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା।

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଯୋଗାତ୍ତତ୍ ପାରମେଶ୍ଵରମ୍। ଉପାସିତ୍ଵା ମହାଭାଗାଃ ଶିଷ୍ଯେବ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୁସ୍ତତଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପାରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦେଇଦେଲେ।

ଯୋଗେନ ଯୋଗସମ୍ପନ୍ନାଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମନସା ଶିଵମ୍। ଅମଲଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ସ୍ଥାନଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଵିଶ୍ଵମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୩.

ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ମନରେ ଶିବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେ ନିର୍ମଳ ଓ ଗୁଣହୀନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।

ଏଵମେତେନ ଯୋଗେନ ଯେ ଚାପ୍ଯନ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜାତଯଃ। ସ୍ମରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵିଧାନଜ୍ଞା ଗନ୍ତାରୋ ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୩.

ଏହିପରି, ଏହି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବିଧିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଏଭଳି ମନେ ରଖି, ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଗତେ କଲ୍ପେ କୃଷ୍ଣରୁପେ ଭଯାନକେ। ଅନ୍ଯଃ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତିତଃ କଲ୍ପୋ ଵିଶ୍ଵରୁପସ୍ତୁ ନାମତଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ସେଇ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, କଳା ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ 'ବିଶ୍ୱରୂପ' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।

ଵିନିଵୃତ୍ତେ ତୁ ସଂହାରେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟେ ଚରାଚରେ। ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାନାଦା ଵିଶ୍ଵରୂପା ସରସ୍ଵତୀ ।। ୨୩.

ସଂହାର ଶେଷ ହେଇ, ଚରାଚର ନୂତନ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହେଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପରମେଷ୍ଠିନିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ; ତେବେ ବିଶ୍ୱରୂପ ମହାନାଦା ସରସ୍ୱତୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।

ଵିଶ୍ଵମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରଂ ଵିଶ୍ଵଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍। ଵିଶ୍ଵୋଷ୍ଣୀଷଂ ଵିଶ୍ଵଗନ୍ଧଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥାନଂ ମହାଭୁଜମ୍ ।। ୨୩.

ବିଶ୍ୱର ମାଳା ଓ ଅମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଶ୍ୱ ଯଜ୍ଞର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବିଶ୍ୱର ମୁଣ୍ଡାସା, ବିଶ୍ୱର ଗନ୍ଧ, ବିଶ୍ୱର ନିବାସ ଓ ବିଶ୍ୱର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜ ଥିବା।

ଅଥ ତଂ ମନସା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଯୁକ୍ତାତ୍ମା ଵୈ ପିତାମହଃ। ଵଵନ୍ଦେ ଦେଵମୀଶାନଂ ସର୍ଵେଶଂ ସର୍ଵଗଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ମନରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିୟମିତ ମନ ରଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ସମସ୍ତର ନାଥ ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ଓମୀଶାନଂ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ମହାଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ। ଏଵଂ ଧ୍ଯାନଗତଂ ତତ୍ର ପ୍ରଣମନ୍ତଂ ପିତାମହମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନୀଶଃ ପ୍ରୀତୋଽହଂ ତେ କିମିଚ୍ଛସି ।। ୨୩.

‘ଓମ୍ ଈଶାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।’ ଏଭଳି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ପିତାମହ ନମସ୍କାର କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ଈଶାନ କହିଲେ: ‘ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ?’

ତତସ୍ତୁ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵାଗ୍ଭିଃ ସ୍ତୁତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୀତଃ ପ୍ରୀତେନ ଚେତସା ।। ୨୩.

ତାପରେ, ନମସ୍କାର କରି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କରି, ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ କଥା କହିଲେ।

ଯଦିଦଂ ଵିଶ୍ଵରୂପନ୍ତେ ଵିଶ୍ଵଗଂ ଵିଶ୍ଵମୀଶ୍ଵରମ୍। ଏତଦ୍ଵେଦିତୁମିଚ୍ଛାମି କଶ୍ଚାଯଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ।। ୨୩.

‘ଏହି ବିଶ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି, ବିଶ୍ୱର ଈଶ୍ୱର—ମୁଁ ଏହାକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। କିଏ ଏହି ପରମେଶ୍ୱର?’

କୈଷା ଭଗଵତୀ ଦେଵୀ ଚତୁଷ୍ପାଦା ଚତୁର୍ମୁଖୀ। ଚତୁଃଶ୍ରୃଙ୍ଗୀ ଚତୁର୍ଵକ୍ରା ଚତୁର୍ଦ୍ଦନ୍ତା ଚତୁଃସ୍ତନୀ ।। ୨୩.

‘କିଏ ଏହି ପବିତ୍ର ଦେବୀ, ଚାରିଟିଏ ପା, ଚାରିଟିଏ ମୁହଁ, ଚାରିଟିଏ ଶଙ୍ଖ, ଚାରିଟିଏ ଜିହ୍ବା, ଚାରିଟିଏ ଦାନ୍ତ, ଚାରିଟିଏ ଅଷ୍ଟନ?’

ଚତୁର୍ହସ୍ତା ଚତୁର୍ନେତ୍ରା ଵିଶ୍ଵରୁପା କଥଂ ସ୍ମୃତା। କିନ୍ନାମଧେଯା କୋଽସ୍ଯାତ୍ମା କିଂଵୀର୍ଯା ଵାପି କର୍ମତଃ ।। ୨୩.

‘ଚାରିଟିଏ ହାତ, ଚାରିଟିଏ ଚକ୍ଷୁ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଜଣାଯାଇଛି—ତାଙ୍କର ନାମ କଣ, ସ୍ୱଭାବ କଣ, ଶକ୍ତି କଣ, କାର୍ଯ୍ୟ କଣ?’

ରହସ୍ଯଂ ସର୍ଵମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ପାଵନଂ ପୁଷ୍ଠିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍। ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵୈତତ୍ପରଂ ଗୁହ୍ଯମାଦିସର୍ଗେ ଯଥା ତଥମ୍ ।। ୨୩.

‘ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ, ପବିତ୍ର କରିବା ଓ ପୋଷଣ ଦେଇଥିବା—ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଯେପରି ଥିଲା, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଶୁଣ।'

ଅଯଂ ଯୋ ଵର୍ତ୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଵିଶ୍ଵରୂପସ୍ତ୍ଵସୌ ସ୍ମୃତଃ। ଯସ୍ମିନ୍ ଭଵାଦଯୋ ଦେଵାଃ ଷଡ୍ଵିଂଶନ୍ମନଵଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୨୩.

‘ଏହି କଳ୍ପ ଯାହା ଅଛି, ବିଶ୍ୱରୂପ ଭାବରେ ଜଣାଯାଇଛି, ଯେଉଁଥିରେ ଭବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଛବିଶି ମନୁ ମାନେ ସ୍ମୃତିରେ ରହିଛନ୍ତି।’

ବ୍ରହ୍ମସ୍ଥାନମିଦଂ ଚାପି ଯଦା ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। ତଦାପ୍ରଭୃତି କଲ୍ପଶ୍ଚ ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ତମୋ ହ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୩.

‘ଏହି ବ୍ରହ୍ମାର ନିବାସ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ଏହି ସମୟରୁ ଏହି ତିରିସ୍ତି କଳ୍ପ ଚାଲିଛି।’