ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ରକ୍ତାମ୍ବରଧରାଃ ସର୍ଵେ ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାଃ। ରକ୍ତଭସ୍ମାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନାଃ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଲାଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ, ଦେହକୁ ଲାଲ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିଲେ, ଲାଲ ମୁଁହ ଓ ଲାଲ ଆଖି ଥିଲା।

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯା ଵ୍ଯଵସାଯିନଃ। ଗୃଣନ୍ତଶଚଵ ମହାତ୍ମାନୋ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵାମଦୈଵକମ୍ ।। ୨୨.

ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଦୃଢ଼ସଙ୍କଳ୍ପ ମହାତ୍ମାମାନେ, ସେଇ ପରମ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ଲୋକାନାଂ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା। ଧର୍ମୋପଦେଶମଖିଲଂ କୃତ୍ଵା ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ପୁନରେଵ ମହାମଦେଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୨.

ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଣିଥରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀରକୁ, ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଯେଽପି ଚାନ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯୁଞ୍ଜାନା ଵାମମୀଶ୍ଵରମ୍। ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତି ମହାଦେଂ ତଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତତ୍ପରାଯଣାଃ ।। ୨୨.

ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବାମ ଦିଗର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶରଣାଗତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତେ ସର୍ଵେ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚ୍ଚସଃ। ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯାହାରୁ ପୁଣି ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।

ଏକତ୍ରିଂଶତ୍ତମଃ କଲ୍ପଃ ପୀତଵାସା ଇତି ସ୍ମୃତଃ। ବ୍ରହ୍ମ ଯତ୍ର ମହାତେଜାଃ ପୀତଵର୍ଣତ୍ଵମାଗତଃ ।। ୨୩.

ଏକତିରିଶତମ କଳ୍ପକୁ 'ପୀତବାସା' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ମହାତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମା ପୀତ ବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାତେଜାଃ କୁମାରଃ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଵାନ୍ ।। ୨୩.

ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ପରମେଷ୍ଠୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ କୁମାର, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।

ପୀତଗନ୍ଧାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗଃ ପୀତମାଲ୍ଯଧରୋ ଯୁଵା। ପୀତଯଜ୍ଞୋପଵୀତଶ୍ଚ ପୀତୋଷ୍ଣୀଷୋ ମହାଭୁଜଃ ।। ୨୩.

ସେ କୁମାରଙ୍କ ଦେହ ପୀତ ଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ପୀତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯୁବକ ଥିଲେ, ପୀତ ଉପବୀତ ଓ ପୀତ ମୁଣ୍ଡାସା ଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧ୍ଯାନସଂଯୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍। ମନସା ଲୋକଧାତାରଂ ଵଵନ୍ଦେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୩.

ସେଉଁଠି ଧ୍ୟାନରତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକନାଥ ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ପରାମ୍। ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଗାଂ ଵିରୁପାଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରମୁଖଚ୍ଯୁତାମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ପରମ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଗାଈ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର, ଯିଏ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।

ଚତୁଷ୍ପଦାଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରାଂ ଚତୁର୍ହସ୍ତାଂ ଚତୁଃସ୍ତନୀମ୍। ଚତୁର୍ନ୍ନେତ୍ରାଂ ଚତୁଃଶ୍ରୃଙ୍ଗୀଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀମ୍। ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଲ୍ଲୋକସଂଯୁକ୍ତାମୀଶ୍ଵରୀଂ ସର୍ଵତୋମୁଖୀମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ଗାଈର ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଚାରିଟି ମୁଁହ, ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ସ୍ତନ, ଚାରିଟି ଆଖି, ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ, ଚାରିଟି ଦାଁତ, ଚାରିଟି ମୁଁହ ଥିଲା; ସେ ଏକତିରିଶି ଲୋକ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁଁହ ଥିବା ଇଶ୍ୱରୀ ଥିଲେ।

ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତେଜାଃ ମହାଦେଵୀଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ପୁନରାହ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଃ ।। ୨୩.

ସେଇ ମହାତେଜସ୍ବୀ ମହାଦେବୀ ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ମହାଦେବ ପୁଣି କହିଲେ।

ମତିଃ ସ୍ମୃତିର୍ବୁଦ୍ଧିରିତି ଗାଯମାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଏହ୍ଯେହୀତି ମହାଦେଵୀ ସୋତ୍ତିଷ୍ଠତ୍ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୃଶମ୍ ।। ୨୩.

'ମନ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ମହାଦେବୀ ମହାଦେବଙ୍କ 'ଆସ, ଆସ' ବୋଲି ଡାକରେ, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ।

ଵିଶ୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ଯୋଗେନ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵଶୀକୁରୁ। ଅଥ ଵା ମହାଦେଵେନ ରୁଦ୍ରାଣୀ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି। ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ପରମାର୍ଥଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୨୩.

ତୁମର ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ରଖ; ନହେଲେ, ମହାଦେବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେବ।

ଅଥୈନାଂ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵଦେଵେଶଶ୍ଚତୁଷ୍ପାଦାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ତତସ୍ତାଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ଵିଦିତ୍ଵା ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କୁ, ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଚାରିଟି ପାଉଁଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ପରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକନମସ୍କାର୍ଯଃ ପ୍ରପଦ୍ଯ ତାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ଗାଯତ୍ରୀନ୍ତୁ ତତୋ ରୌଦ୍ରୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ସୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ ।। ୨୩.

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ମହାଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ପ୍ରଥମେ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ପରେ ରୌଦ୍ରୀ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।

ଇତ୍ଯେତାଂ ଵୈଦିକୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ରୌଦ୍ରୀଂ ଗାଯତ୍ରୀମର୍ପିତାମ୍। ଜପିତ୍ଵା ତୁ ମହାଦେଵୀଂ ରୁଦ୍ରଲୋକନମସ୍କୃତାମ୍। ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ମହାଦେଵଂ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା ।। ୨୩.

ଏହିପରି ବେଦମୟ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଜପି ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ପୂଜିତ, ଉପାସନା କଲେ। ପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଦିଵ୍ଯଂ ଯୋଗଂ ପୁନଃ ସ୍ମୃତଃ। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନସମ୍ପତ୍ତିଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ଦଦୌ ପୁନଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ, ଏବଂ ପୁନି ଆଧିପତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପଦ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଦାନ କଲେ।

ଅଥାଟ୍ଟହାସଂ ମୁମୁଚେ ଭୀଷଣଂ ଦୀପ୍ତମୀଶ୍ଵରଃ। ତତୋଽସ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଦୀପ୍ତାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ କୁମାରକାଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ଈଶ୍ୱର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହସ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ହସରୁ ସେଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିଶୋରମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ପୀତମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରାଃ ପୀତଗନ୍ଧଵିଲେପନାଃ । ପୀତୋଷ୍ଣୀଷଶିରସ୍କାଶ୍ଚ ପୀତାସ୍ଯାଃ ପୀତମୂର୍ଦ୍ଧଜାଃ ।। ୨୩.

ସେମାନେ ହଳଦିଆ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ହଳଦିଆ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ ହଳଦିଆ ପାଗଡ଼ି, ହଳଦିଆ ମୁଁହ ଓ ହଳଦିଆ କେଶ ଥିଲା।

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଉଷିତ୍ଵା ଵିମଲୌଜସଃ। ଯୋଗାତ୍ମାନସ୍ତତଃ ସ୍ନାତା ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତୈଷିଣଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ସେମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେଠାରେ ରହି, ଶୁଦ୍ଧ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ପରେ ଯୋଗୀ ସ୍ୱରୂପେ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ ହେଲେ।

ଧର୍ମଯୋଗବଲୋପେତା ଋଷୀଣାଂ ଦୀର୍ଘସତ୍ରିଣାମ୍। ଉପଦିଶ୍ଯ ତୁ ତେ ଯୋଗଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ରୁଦ୍ରମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୩.

ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଯୋଗ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ପରେ ରୁଦ୍ର ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୀନ ହେଲେ।

ଏଵମେତେନ ଵିଧିନା ପ୍ରପନ୍ନା ଯେ ମହେଶ୍ଵରମ୍। ଅନ୍ଯେଽପି ନିଯତାତ୍ମାନୋ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତା ଜିତୋନ୍ଦ୍ରିଯାଃ ।। ୨୩.

ଏହିପରି ପ୍ରକାରେ, ଏହି ବିଧିରେ, ଯେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟମିତ ମନ, ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା—

ତେ ସର୍ଵେ ପାପମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଵିରଜା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚ୍ଚସଃ। ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ମହାଦେଵଂ ରୁଦ୍ରନ୍ତେ ତ୍ଵପୁନର୍ଭଵାଃ ।। ୨୩.

ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଛାଡ଼ି, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମହାଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।

ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ ଗତେ କଲ୍ପେ ପୀତଵର୍ଣେ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ପୁନରନ୍ଯଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତୁ ସିତକଲ୍ପୋ ହି ନାମତଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ସେହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ହଳଦିଆ ରୂପରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ପୁନି ଏକ ନୂତନ ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହାକୁ ଶ୍ୱେତ ଯୁଗ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦାଵୃତ୍ତେ ଦିଵ୍ଯେ ଵର୍ଷସହସ୍ରକେ । ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମଃ ପ୍ରଜା ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତଯାମାସ ଦୁଃଖିତଃ ।। ୨୩.

ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଢାକିଯାଇଥିଲାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରଭୋଃ । କୃଷ୍ଣଃ ସମଭଵଦ୍ଵର୍ଣୋ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ ।। ୨୩.

ସେ ଭଗବାନ୍, ପୁଅ ଆଶାରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କର ଗା ଅନ୍ଧକାର ହେଇଗଲା।

ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ମହାତେଜାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ କୁମାରକମ୍। କୃଷ୍ଣଵର୍ଣଂ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା ।। ୨୩.

ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ଏକ କିଶୋର ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯାହା ଅନ୍ଧକାର ରଙ୍ଗର, ବିପୁଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।

କୃଷ୍ଣାମ୍ବରଵରୋଷ୍ଣୀଷଂ କୃଷ୍ଣଯଜ୍ଞୋପଵୀତିନମ୍। କୃଷ୍ଣେନ ମୌଲିନା ଯୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣସ୍ରଗନୁଲେପନମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ଅନ୍ଧକାର ବସ୍ତ୍ର, ଅନ୍ଧକାର ପାଗଡ଼ି, ଅନ୍ଧକାର ଜନେଉ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅନ୍ଧକାର ମୁଣ୍ଡମାଳ ଓ ଅନ୍ଧକାର ମାଳା ଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ।