ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତେ ସର୍ଵେ ପାପନିର୍ମ୍ମୁକ୍ତା ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚ୍ଚସଃ। ବ୍ରହ୍ମଲୋ କମତିକ୍ରମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଵ୍ରଜନ୍ତି ଚ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ତତସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍ତମଃ କଲ୍ପୋ ରକ୍ତୋ ନାମ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତଃ। ରକ୍ତୋ ଯତ୍ର ମହାତେଜା ରକ୍ତଵର୍ଣ ମଧାରଯତ୍ ।। ୨୨.

ତାପରେ ତିରିଶତମ କଳ୍ପକୁ ରକ୍ତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସେଠାରେ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଯୁବକ ଲାଲ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।

ଧ୍ଯାଯତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାତେଜାଃ କୁମାରୋ ରକ୍ତଵିଗ୍ରହଃ। ରକ୍ତମାଲ୍ଯାମ୍ବରଧରୋ ରକ୍ତନେତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ ।। ୨୨.

ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ, ଏକ ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଯୁବକ ଲାଲ ଦେହରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ଆଖି ଓ ତେଜରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।

ସ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦେଵଂ କୁମାରଂ ରକ୍ତଵାସସମ୍। ଧ୍ଯାନଯୋଗଂ ପରଙ୍ଗତ୍ଵା ବୁବୁଧେ ଵିଶ୍ଵମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୨.

ସେ ମହାଦେବ, ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଉତ୍ତମ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ବିଶ୍ୱପତିଙ୍କୁ ବୁଝିପାରିଲେ।

ସ ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭଗଵାନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ପରମଯନ୍ତ୍ରିତଃ। ଵାମଦେଵଂ ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମକଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍ ।। ୨୨.

ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ବାମଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ଏଵଂ ଧ୍ଯାତୋ ମହାଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଠିନା। ମନସା ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତେନ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୨୨.

ଏଭଳି ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମା, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ରଖି ଧ୍ୟାନ କଲେ। ତେବେ ମହାଦେବ ପିତାମହାଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଧ୍ଯାଯତା ପୁତ୍ରକାମେନ ଯସ୍ମାତ୍ତେହଂ ପିତାମହଃ। ଦୃଷ୍ଟଃ ପରମଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ସତ୍ତମ ।। ୨୨.

ହେ ପିତାମହ, ପୁଅ ଆଶାରେ ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ମୋତେ ଦେଖିଛ।

ତସ୍ମାଦ୍ଧଯାନଂ ପରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ମହାତପାଃ। ଵେତ୍ସ୍ଯସେ ମାଂ ମହାସତ୍ତ୍ଵ ଲୋକଧାତାରମୀଶ୍ଵରମ୍। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତଃ ଶର୍ଵଃ ଅଟ୍ଟହାସଂ ମୁମୋଚ ହ ।। ୨୨.

ସେଥିପାଇଁ, ହେ ମହାତପସ୍ବୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ମୋତେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଈଶ୍ୱରକୁ, ଜାଣିପାରିବ। ଏମିତି କହି, ଶର୍ବ ଏକ ଭୟଙ୍କର ହସ ହସିଲେ।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଶ୍ଚତ୍ଵାରଶ୍ଚ କୁମାରକାଃ। ସମ୍ବଭୂଵୁର୍ମମାହାତ୍ମାନୋ ଵିରେଜୁଃ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ ।। ୨୨.

ତାପରେ, ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁମାର ଜନ୍ମିଲେ; ସେମାନେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ବୁଦ୍ଧି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମନସ୍କ ଥିଲେ।

ଵିରଜସ୍ଵ ଵିଵାହଶ୍ଚ ଵିଶୋକୋ ଵିଶ୍ଵଭାଵନଃ। ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତୁଲ୍ଯା ଵୀରା ଅଧ୍ଯଵସାଯିନଃ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ରାଗରହିତ, ବିବାହ ନ କରିଥିବା, ଦୁଃଖବିହୀନ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ, ସାହସୀ ଓ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଥିଲେ।

ରକ୍ତାମ୍ବରଧରାଃ ସର୍ଵେ ରକ୍ତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନାଃ। ରକ୍ତଭସ୍ମାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗା ରକ୍ତାସ୍ଯା ରକ୍ତଲୋଚନାଃ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଲାଲ ଜମା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ, ଦେହକୁ ଲାଲ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିଲେ, ଲାଲ ମୁଁହ ଓ ଲାଲ ଆଖି ଥିଲା।

ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯା ଵ୍ଯଵସାଯିନଃ। ଗୃଣନ୍ତଶଚଵ ମହାତ୍ମାନୋ ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଵାମଦୈଵକମ୍ ।। ୨୨.

ତାପରେ, ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଦୃଢ଼ସଙ୍କଳ୍ପ ମହାତ୍ମାମାନେ, ସେଇ ପରମ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଅନୁଗ୍ରହାର୍ଥଂ ଲୋକାନାଂ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା। ଧର୍ମୋପଦେଶମଖିଲଂ କୃତ୍ଵା ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ପୁନରେଵ ମହାମଦେଵଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ରୁଦ୍ରମଵ୍ଯଯମ୍ ।। ୨୨.

ଲୋକମାନଙ୍କ ଉପକାର ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଶିଖାଇଲେ, ଏବଂ ପୁଣିଥରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ, ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରୀରକୁ, ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଯେଽପି ଚାନ୍ଯେ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯୁଞ୍ଜାନା ଵାମମୀଶ୍ଵରମ୍। ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତି ମହାଦେଂ ତଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତତ୍ପରାଯଣାଃ ।। ୨୨.

ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବାମ ଦିଗର ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଶରଣାଗତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ତେ ସର୍ଵେ ପାପନିର୍ମୁକ୍ତା ଵିମଲା ବ୍ରହ୍ମଵର୍ଚ୍ଚସଃ। ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ପୁନରାଵୃତ୍ତିଦୁର୍ଲଭମ୍ ।। ୨୨.

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବେ, ଯାହାରୁ ପୁଣି ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ।

ଏକତ୍ରିଂଶତ୍ତମଃ କଲ୍ପଃ ପୀତଵାସା ଇତି ସ୍ମୃତଃ। ବ୍ରହ୍ମ ଯତ୍ର ମହାତେଜାଃ ପୀତଵର୍ଣତ୍ଵମାଗତଃ ।। ୨୩.

ଏକତିରିଶତମ କଳ୍ପକୁ 'ପୀତବାସା' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ମହାତେଜସ୍ବୀ ବ୍ରହ୍ମା ପୀତ ବର୍ଣ୍ଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯତଃ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋ ମହାତେଜାଃ କୁମାରଃ ପୀତଵସ୍ତ୍ରଵାନ୍ ।। ୨୩.

ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ପରମେଷ୍ଠୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ କୁମାର, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।

ପୀତଗନ୍ଧାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗଃ ପୀତମାଲ୍ଯଧରୋ ଯୁଵା। ପୀତଯଜ୍ଞୋପଵୀତଶ୍ଚ ପୀତୋଷ୍ଣୀଷୋ ମହାଭୁଜଃ ।। ୨୩.

ସେ କୁମାରଙ୍କ ଦେହ ପୀତ ଗନ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ, ପୀତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯୁବକ ଥିଲେ, ପୀତ ଉପବୀତ ଓ ପୀତ ମୁଣ୍ଡାସା ଥିଲା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିଲା।

ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧ୍ଯାନସଂଯୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁମ୍। ମନସା ଲୋକଧାତାରଂ ଵଵନ୍ଦେ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ।। ୨୩.

ସେଉଁଠି ଧ୍ୟାନରତ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଲୋକନାଥ ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ତତୋ ଧ୍ଯାନଗତସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ମାହେଶ୍ଵରୀଂ ପରାମ୍। ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଗାଂ ଵିରୁପାଂ ଚ ମହେଶ୍ଵରମୁଖଚ୍ଯୁତାମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମା ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ପରମ ମାହେଶ୍ୱରୀ ଗାଈ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର, ଯିଏ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।

ଚତୁଷ୍ପଦାଂ ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରାଂ ଚତୁର୍ହସ୍ତାଂ ଚତୁଃସ୍ତନୀମ୍। ଚତୁର୍ନ୍ନେତ୍ରାଂ ଚତୁଃଶ୍ରୃଙ୍ଗୀଂ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଂ ଚତୁର୍ମୁଖୀମ୍। ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶଲ୍ଲୋକସଂଯୁକ୍ତାମୀଶ୍ଵରୀଂ ସର୍ଵତୋମୁଖୀମ୍ ।। ୨୩.

ସେ ଗାଈର ଚାରିଟି ପାଉଁ, ଚାରିଟି ମୁଁହ, ଚାରିଟି ହାତ, ଚାରିଟି ସ୍ତନ, ଚାରିଟି ଆଖି, ଚାରିଟି ଶିଙ୍ଗ, ଚାରିଟି ଦାଁତ, ଚାରିଟି ମୁଁହ ଥିଲା; ସେ ଏକତିରିଶି ଲୋକ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁଁହ ଥିବା ଇଶ୍ୱରୀ ଥିଲେ।

ସ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତେଜାଃ ମହାଦେଵୀଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ପୁନରାହ ମହାଦେଵଃ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତଃ ।। ୨୩.

ସେଇ ମହାତେଜସ୍ବୀ ମହାଦେବୀ ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜିତ ମହାଦେବ ପୁଣି କହିଲେ।

ମତିଃ ସ୍ମୃତିର୍ବୁଦ୍ଧିରିତି ଗାଯମାନଃ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଏହ୍ଯେହୀତି ମହାଦେଵୀ ସୋତ୍ତିଷ୍ଠତ୍ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭୃଶମ୍ ।। ୨୩.

'ମନ, ସ୍ମୃତି, ବୁଦ୍ଧି' ବୋଲି ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ମହାଦେବୀ ମହାଦେବଙ୍କ 'ଆସ, ଆସ' ବୋଲି ଡାକରେ, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ।

ଵିଶ୍ଵମାଵୃତ୍ଯ ଯୋଗେନ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵଶୀକୁରୁ। ଅଥ ଵା ମହାଦେଵେନ ରୁଦ୍ରାଣୀ ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି। ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ପରମାର୍ଥଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ।। ୨୩.

ତୁମର ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଆବୃତ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ରଖ; ନହେଲେ, ମହାଦେବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ହେବ।

ଅଥୈନାଂ ପୁତ୍ରକାମସ୍ଯ ଧ୍ଯାଯତଃ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ପ୍ରଦଦୌ ଦେଵଦେଵେଶଶ୍ଚତୁଷ୍ପାଦାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ତତସ୍ତାଂ ଧ୍ଯାନଯୋଗେନ ଵିଦିତ୍ଵା ପରମେଶ୍ଵରୀମ୍ ।। ୨୩.

ତାପରେ, ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରତ ପରମେଷ୍ଠୀଙ୍କୁ, ଦେବଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଚାରିଟି ପାଉଁଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ପରେ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକନମସ୍କାର୍ଯଃ ପ୍ରପଦ୍ଯ ତାଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍। ଗାଯତ୍ରୀନ୍ତୁ ତତୋ ରୌଦ୍ରୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ସୁଯନ୍ତ୍ରିତଃ ।। ୨୩.

ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ମହାଶକ୍ତିଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ପ୍ରଥମେ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ପରେ ରୌଦ୍ରୀ ରୂପରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।

ଇତ୍ଯେତାଂ ଵୈଦିକୀଂ ଵିଦ୍ଯାଂ ରୌଦ୍ରୀଂ ଗାଯତ୍ରୀମର୍ପିତାମ୍। ଜପିତ୍ଵା ତୁ ମହାଦେଵୀଂ ରୁଦ୍ରଲୋକନମସ୍କୃତାମ୍। ପ୍ରପନ୍ନସ୍ତୁ ମହାଦେଵଂ ଧ୍ଯାନଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା ।। ୨୩.

ଏହିପରି ବେଦମୟ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀଙ୍କୁ ଉପହାର ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଜପି ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ପୂଜିତ, ଉପାସନା କଲେ। ପରେ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ, ସେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ।

ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାଦେଵୋ ଦିଵ୍ଯଂ ଯୋଗଂ ପୁନଃ ସ୍ମୃତଃ। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ଜ୍ଞାନସମ୍ପତ୍ତିଂ ଵୈରାଗ୍ଯଂ ଚ ଦଦୌ ପୁନଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ, ଏବଂ ପୁନି ଆଧିପତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପଦ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଦାନ କଲେ।

ଅଥାଟ୍ଟହାସଂ ମୁମୁଚେ ଭୀଷଣଂ ଦୀପ୍ତମୀଶ୍ଵରଃ। ତତୋଽସ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଦୀପ୍ତାଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ କୁମାରକାଃ ।। ୨୩.

ତାପରେ ଈଶ୍ୱର ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ହସ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେହି ହସରୁ ସେଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିଶୋରମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।