ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଚୀରପତ୍ରାଜିନାନି ସ୍ଯୁର୍ଦ୍ଧାନ୍ଯମୂଲଫଲୌଷଧମ୍। ଉଭେ ସନ୍ଧ୍ଯେଽଵଗାହଶ୍ଚ ହୋମଶ୍ଵାରଣ୍ଯ ଵାସିନାମ୍

ବାଉଳ ଜଣେ ଚିର, ପତ୍ର, ମୃଗଚର୍ମ, ଧାନ, ମୂଳ, ଫଳ, ଔଷଧ ଦ୍ରବ୍ୟ, ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସ୍ନାନ, ଓ ହୋମ କରିବା—ଏହି ଗୁଡିକ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କ ପାଇଁ ।

ଆସନ୍ନମୁସଲେ ଭୈକ୍ଷମସ୍ତେଯଂ ଶୌଚମେଵ ଚ। ଅପ୍ରମାଦୋଽଵ୍ଯଵାଯଶ୍ଚ ଦଯା ଭୂତେଷୁ ଚ କ୍ଷମା

ଉସର ଉପରେ ଭିକ୍ଷା ନେବା, ଚୋରି ନକରିବା, ଶୁଚିତା, ସଚେତନ ରହିବା, ନିର୍ଯୋଗ, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦୟା, ଓ କ୍ଷମା—ଏହି ଗୁଡିକ ନିୟମ ।

ଅକ୍ରୋଧୋ ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷା ସତ୍ଯଞ୍ଚ ଦଶମଂ ସ୍ମୃତମ୍। ଦଶଲକ୍ଷଣିକୋ ହ୍ଯେଷ ଧର୍ମଃ ପ୍ରୋକ୍ତଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା

କ୍ରୋଧ ନ ରଖିବା, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ସେବା, ସତ୍ୟବାଦି—ଏହି ଦଶମ ଲକ୍ଷଣ । ଏହି ଦଶଟି ଧର୍ମର ଲକ୍ଷଣ ସ୍ୱୟଂଭୁ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି ।

ଭିକ୍ଷୋର୍ଵ୍ରତାନି ପଞ୍ଚାତ୍ର ପଞ୍ଚୈଵୋପଵ୍ରତାନି ଚ। ଆଚାରଶୁଦ୍ଧିର୍ନିଯମଃ ଶୌଚଞ୍ଚ ପ୍ରତିକର୍ମ ଚ। ସମ୍ଯଗ୍ଦର୍ଶନମିତ୍ଯେଵଂ ପଞ୍ଚୈଵୋପଵ୍ରତାନ୍ଯପି

ଏକ ଭିକ୍ଷୁ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚଟି ନିୟମ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଉପନିୟମ ଅଛି—ଆଚାରର ଶୁଚିତା, ନିୟମ, ପରିଶୁଚିତା, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ, ଓ ସଠିକ ଦୃଷ୍ଟି—ଏହି ଗୁଡିକ ଉପନିୟମ ମଧ୍ୟ ।

ଧ୍ଯାନଂ ସମାଧିର୍ମନସେନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ସସାଗରୈର୍ଭୈକ୍ଷମଥୋପଗମ୍ଯ। ମୌନଂ ପଵିତ୍ରୋପଚିତୈର୍ଵିମୁକ୍ତିଃ ପରିଵ୍ରଜୋ ଧର୍ମମିମଂ ଵଦନ୍ତି

ଧ୍ୟାନ, ସମାଧି, ମନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା, ମୌନ ରହିବା, ଜମା ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ରତା—ଏହି ଗୁଡିକ ପରିବ୍ରାଜକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିର ପଥ ।

ସର୍ଵେ ତେ ଶ୍ରେଯସେ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଆଶ୍ରମା ବ୍ରହମଣା ସ୍ଵଯମ୍। ସତ୍ଯାର୍ଜ୍ଜଵନ୍ତପଃ କ୍ଷାନ୍ତିର୍ଯୋଗେଜ୍ଯା ଦମପୂର୍ଵିକା

ଏହି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମଗୁଡିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି—ସତ୍ୟ, ସିଧାସଳଖ, ତପସ୍ୟା, କ୍ଷମା, ଯୋଗ, ଯଜ୍ଞ, ଓ ନିୟମ ଏହାର ଭିତି ।

ଵେଦାଃ ସାଙ୍ଗାଶ୍ଚ ଯଜ୍ଞାଶ୍ଚ ଵ୍ରତାନି ନିଯମାଶ୍ଚ ଯେ। ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଭାଵଦୋଷ ଉପାଗତେ

ବେଦ ଓ ତାହାର ଅଙ୍ଗ, ଯଜ୍ଞ, ଉପବାସ, ନିୟମ—ଏହି ଗୁଡିକ ମନ ଦୂଷିତ ହେଲେ କେବେ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ ।

ବହିଃ କର୍ମାଣି ସର୍ଵାଣି ପ୍ରସିଦ୍ଧଯନ୍ତି କଦାଚନ। ଅନ୍ତର୍ଭାଵପ୍ରଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ କୁର୍ଵତୋଽପି ପରାକ୍ରମାନ୍

ବାହ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କେବେ କେବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ମନ ଦୂଷିତ ହେଲେ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ମିଳେ ନାହିଁ ।

ସର୍ଵସ୍ଵମପି ଯୋଦଦ୍ଯାତ୍ କଲୁଷେଣାନ୍ତରାତ୍ମନା। ନ ତେନ ଧର୍ମଭାକ୍ ସ ସ୍ଯାଦ୍ଭାଵ ଏଵାତ୍ର କାରଣମ୍

ଯଦି କେହି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଦାନ କରିଦିଏ ମନ ଅଶୁଦ୍ଧ ରହିଲେ, ତେବେ ସେ ଧର୍ମର ଅଂଶୀ ହେବେ ନାହିଁ; କାରଣ ଏଠି ମନର ଭାବ ମୁଖ୍ୟ ।

ଏଵଂ ଦେଵାଃ ସପିତର ଋଷଯୋ ମନଵସ୍ତଥା। ତେଷାଂ ସ୍ଥାନମମୁଷ୍ମିସ୍ତୁ ସଂସ୍ଥିତାନାଂ ପ୍ରଚକ୍ଷତେ

ଏଭଳି ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି, ଓ ମନୁମାନେ—ତାଙ୍କର ନିବାସ ସେହି ଲୋକରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି ।

ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଋଷୀଣାମୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍। ସ୍ମୃତଂ ତୁ ତେଷାଂ ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ତଦେଵ ଗୁରୁଵାସିନାମ୍

ଅଠାଉଁ ଏଠି ହଜାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ଋଷିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ; ସେମାନଙ୍କର ନିବାସ ଏହି, ଗୁରୁଙ୍କ ସହ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ନିବାସ ମଧ୍ୟ ଏହି ।

ସପ୍ତର୍ଷୀଣାନ୍ତୁ ଯତ୍ଶ୍ଥାନଂ ସ୍ମୃତନ୍ତଦ୍ଵୈ ଦିଵୌକସାମ୍। ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ଗୃହସ୍ଥାନାଂ ନ୍ଯାସିନାଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ଷଯଃ। ଯୋଗିନାମମୃତଂ ସ୍ଥାନଂ ନାନାଧୀନାଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ

ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କର ନିବାସ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀଙ୍କର ନିବାସ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ ହୁଏ; ଗୃହସ୍ଥଙ୍କର ପ୍ରଜାପତି ନିବାସ, ବିରକ୍ତଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମା ନିବାସ, ଯୋଗୀଙ୍କର ଅମୃତ ନିବାସ—ନାନା ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ନିଶ୍ଚିତ ନିବାସ ନାହିଁ ।

ସ୍ଥାନାନ୍ଯାଶ୍ରମିଣାଂ ତାନି ଯେ ସ୍ଵଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ଚତ୍ଵାର ଏତେ ପନ୍ଥାନୋ ଦେଵଯାନା ଵିନିର୍ମିତାଃ

ଏହି ନିବାସଗୁଡିକ ଆଶ୍ରମୀମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ ପାଇଥିବେ; ଏହି ଚାରିଟି ପଥ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି ।

ବ୍ରହ୍ମଣା ଲୋକତନ୍ତ୍ରେଣ ଆଦ୍ଯେ ମନ୍ଵନ୍ତରେ ଭୁଵି। ପନ୍ଥାନୋ ଦେଵଯାନାଯ ତେଷାଂ ଦ୍ଵାରଂ ରଵିଃ ସ୍ମୃତଃ

ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଲୋକର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସହ ପ୍ରଥମ ମନୁମାନ୍ତରେ ପୃଥିବୀରେ ଏହି ପଥଗୁଡିକ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି; ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ ହୁଏ ।

ତଥୈଵ ପିତୃଯାଣାନାଂ ଚନ୍ଦ୍ରମାଦ୍ଵାରମୁଚ୍ଯତେ। ଏଵଂ ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଣାଂ ଵୈ ପ୍ରଵିଭାଗେ କୃତେ ତଦା। ଯଦାସ୍ଯ ନ ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ପ୍ରଜା ଵର୍ଣାଶ୍ରମାତ୍ମିକାଃ

ଏହିପରି ପିତୃପଥର ଦ୍ୱାର ଚନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ କହାଯାଏ । ଏଭଳି ଯେତେବେଳେ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ବିଭାଗ ହୋଇଥିଲା, ଲୋକମାନେ ନିଜ ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହେଉନଥିଲେ ।

ତତୋଽନ୍ଯା ମାନସୀଃ ସୋଽଥ ତ୍ରେତାମଗଧ୍ଯେଽସୃଜତ୍ ପ୍ରଜାଃ। ଆତ୍ମନଃ ସ୍ଵଶରୀରାଚ୍ଚ ତୁଲ୍ଯାଶ୍ଵୈଵାତ୍ମନା ତୁ ଵୈ

ତାପରେ ସେ ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ମଗଧ ଦେଶରେ ନିଜ ମନ ଓ ଦେହରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ, ସେମାନେ ସେଉଁଠି ନିଜ ପରି ସ୍ୱଭାବରେ ସମାନ ଥିଲେ।

ତସ୍ମିସ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ତ୍ଵାଦ୍ଯେ ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ କ୍ରମେଣ ତୁ। ତତୋଽନ୍ଯା ମାନସୀସ୍ତତ୍ର ପ୍ରଜାଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ

ସେ ତ୍ରେତାଯୁଗର ପ୍ରଥମ ଅଂଶର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ଆସିଲାପରେ, ସେଉଁଠି ପୁଣି ନିଜ ମନରୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତତଃ ସତ୍ତ୍ଵରଜୋଦ୍ରିକ୍ତାଃ ପ୍ରଜାଃ ସୋଽଥାସୃଜତ୍ ପ୍ରଭୁଃ। ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ଵାର୍ତ୍ତାଯାଶ୍ଚୈଵ ସାଧିକାଃ

ତାପରେ ପ୍ରଭୁ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ରଜୋ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥିବା ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ ଓ ଜୀବିକାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ।

ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଋଷଯୋ ମନଵସ୍ତଥା। ଯୁଗାନୁରୂପା ଧର୍ମେଣ ଯୈରିମା ଵିଚିତାଃ ପ୍ରଜାଃ

ଦେବତା, ପିତୃଗଣ, ଋଷିମାନେ ଓ ମନୁମାନେ—ଏହି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାମାନେ ଯୁଗ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ।

ଉପସ୍ଥିତେ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ ପ୍ରଜାଧର୍ମେ ସ୍ଵଯମ୍ମୁଵଃ। ଅଭିଦଧ୍ଯୌ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ନାନାରୂପାସ୍ତୁ ମାନସୀଃ

ସେଇ ସମୟରେ ପ୍ରଜାଧର୍ମ ସ୍ଥାପିତ ହେଲାପରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ନିଜ ମନରେ ବିବିଧ ପ୍ରକାର ମାନସ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ପୂର୍ଵୋକ୍ତା ଯା ମଯା ତୁଭ୍ଯଞ୍ଜନଲୋକଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ। କଲ୍ପେଽତୀତେ ତୁ ତେ ହ୍ଯାସନ୍ ଦେଵାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ପ୍ରଜା ଇହ

ମୁଁ ଯେଉଁ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଆଗରୁ କହିଥିଲି, ଯେଉଁମାନେ ଜନଲୋକରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ପୂର୍ବ କଳ୍ପରେ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜା ଥିଲେ।

ଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ସମ୍ଭୂତ୍ଯର୍ଥମୁପସ୍ଥିତାଃ। ମନ୍ଵନ୍ତରକ୍ରମେଣେହ କନିଷ୍ଠେ ପ୍ରଥମେ ମତାଃ

ସେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ସେଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଏଠାରେ ପ୍ରଥମ ମନ୍ବନ୍ତରର ସବୁଠୁ ଛୋଟ ପ୍ରଜା ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ଖ୍ଯାତ୍ଯାନୁବନ୍ଧୈସ୍ତୈସ୍ତୈସ୍ତୁ ସର୍ଵାର୍ଥୈରିହ ଭାଵିତାଃ। କୁଶଲାକୁଶଲପ୍ରାଯୈଃ କର୍ମଭିସ୍ତୈଃ ସଦା ପ୍ରଜାଃ। ତତ୍କର୍ମଫଲଶେଷେଣ ଉପଷ୍ଟବ୍ଧାଃ ପ୍ରଜଜ୍ଞିରେ

ବିଭିନ୍ନ ନାମ ଓ ସମ୍ପର୍କ, ଭଲ ଓ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଗଠିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ପୂର୍ବ କର୍ମର ଫଳରେ ଆଶ୍ରିତ ଥିଲେ ଓ ତାହାଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଦେଵାସୁରପିତୃତ୍ଵୈଶ୍ଚ ପଶୁପକ୍ଷିସରୀସୃପୈଃ। ଵୃକ୍ଷନାରକିକୀଟତ୍ଵୈ ସ୍ତୈସ୍ତୈର୍ଭାଵୈରୁପସ୍ଥିତାଃ। ଆଧୀନାଂର୍ଥ ପ୍ରଜାନାଞ୍ଚ ଆତ୍ମନୋ ଵୈ ଵିନିର୍ମମେ

ଦେବ, ଅସୁର, ପିତୃ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ସରୀସୃପ, ଗଛ, ନରକ ଓ କୀଟପତଙ୍ଗ ଭାବରେ ଯେଉଁ ପ୍ରଜା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ଗୁଣ ଅନୁଯାୟୀ ସେ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ଗଢିଦେଲେ।

ତତୋଽଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତସ୍ଯ ଜଜ୍ଞିରେ ମାନସୀପ୍ରଜାଃ। ତଚ୍ଛରୀରସମୁତ୍ପନ୍ନୈଃ କାର୍ଯୈସ୍ତୈଃ କାରଣୈଃ ସହ। କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଃ ସମଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତସ୍ଯ ଧୀମତଃ

ତାପରେ ସେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ମନରୁ ମାନସ ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ଯେଉଁ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, ସେସବୁ ସହିତ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଅଂଶରୁ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।

ତତୋ ଦେଵାସୁରପିତୄନ୍ ମାନଵଞ୍ଚ ଚତୁଷ୍ଟଯମ୍। ସିସୃକ୍ଷୁମ୍ଭାଂସ୍ଯେତାଂଶ୍ଚ ସ୍ଵାତ୍ମନା ସମଯୂଯୁଜତ୍

ତାପରେ ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଦେବ, ଅସୁର, ପିତୃ ଓ ମନୁଷ୍ୟ—ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ପ୍ରଜାକୁ ଏକତ୍ର କଲେ।

ଯୁକ୍ତାତ୍ମନସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯ ତତୋ ମାତ୍ରା ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ। ତମଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗଂ ପ୍ରଯତ୍ନୋଽଭୁତ୍ ପ୍ରଜାପତେଃ

ସେ ଯେତେବେଳେ ନିଜ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କଲେ ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ମାପ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହେଲା, ସେଉଁଠି ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ପ୍ରୟାସ ହେଲା।

ତତୋଽସ୍ଯ ଜଘନାତ୍ ପୂର୍ଵମସୁରା ଜଜ୍ଞିରେ ସୁତାଃ। ଅସୁଃ ପ୍ରାଣଃ ସ୍ମୃତୋ ଵିପ୍ରା ସ୍ତଜ୍ଜନ୍ମାନସ୍ତତୋଽସୁରାଃ

ତାପରେ ତାଙ୍କର ନିମ୍ନ ଅଂଶରୁ ପ୍ରଥମେ ଅସୁରମାନେ ପୁଅ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; 'ଅସୁ' ଅର୍ଥ ହେଉଛି ପ୍ରାଣ, ଏହି ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଅସୁର ନାମ ପାଇଲେ।

ଯଯା ସୃଷ୍ଟାଃ ସୁରାସ୍ତନ୍ଵା ତାଂ ତନୁଂ ସ ଵ୍ଯପୋହତ। ସାପଵିଦ୍ଧା ତନୁସ୍ତେନ ସଦ୍ଯୋ ରାତ୍ରିରଜାଯତ

ଯେ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ, ସେ ଦେହକୁ ସେ ପଛକୁ ଛାଡିଦେଲେ; ସେ ତ୍ୟାଗିତ ଦେହ ତୁରନ୍ତ ରାତି ହେଲା।