ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତତସ୍ତେଷୁ ଗତେଷୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାତ୍ସୁମହାତ୍ମସୁ। ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯେ ମହର୍ଲ୍ଲୋକାତ୍ତଦା ନାସାଦିତା ଜନାଃ। ତଚ୍ଛିଷ୍ଟାଶ୍ଚେହ ତିଷ୍ଠନ୍ତି କଲ୍ପାଦ୍ଦେହମୁପାସତେ

ଯେତେବେଳେ ସେ ସମସ୍ତ ମହାନ ଆତ୍ମା ତିନି ଲୋକ ଛାଡ଼ି ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ମହର୍ଲୋକରୁ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନାହିଁ ସେମାନେ ଏଠାରେ ରହିଯାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହି, କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ଗନ୍ଧର୍ଵାଦ୍ଯାଃ ପିଶାଚାନ୍ତା ମାନୁଷା ବ୍ରାହ୍ମଣାଦଯଃ। ପଶଵଃ ପକ୍ଷିଣଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଥାଵରାଃ ସସରୀସୃପାଃ

ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ମନୁଷ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଶ୍ଥାବର ଓ ସରୀସୃପ — ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା।

ତିଷ୍ଠତ୍ସୁ ତେଷୁ ତତ୍କାଲଂ ପୃଥିଵୀତଲଵାସିଷୁ। ସହସ୍ରଂ ଯତ୍ତୁ ରଶ୍ମୀନାଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯେହ ଵିଭାସତେ। ତେ ସପ୍ତରଶ୍ମଯୋ ଭୂତ୍ଵା ହ୍ଯେକୈକୋ ଜାଯତେ ରଵିଃ

ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ରହିଥିବା ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ହଜାର ରଶ୍ମି ଏଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ; ସେହି ସାତ ରଶ୍ମି ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।

କ୍ରମେଣୋତ୍ତିଷ୍ଠମାନାସ୍ତେ ତ୍ରୀନ୍ ଲୋକାନ୍ ପ୍ରଦହନ୍ତ୍ଯୁତ। ଜଙ୍ଗମାଃ ସ୍ଥାଵରାଃ ଚୈଵ ନଦୀଃ ସଂର୍ଵାଶ୍ଚ ପର୍ଵତାନ୍। ପୂର୍ଵେ ଶୁଷ୍କା ହ୍ଯନାଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ସୂର୍ଯୈସ୍ତୈଶ୍ଚ ପ୍ରଧୂପିତାଃ

କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଉଠି, ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟମାନେ ତିନି ଲୋକକୁ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ନଦୀ ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଜଳାଇଦେଇଥାନ୍ତି; ପୂର୍ବରୁ ଅବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି।

ତଦା ତେ ଵିଵିଶୁଃ ସର୍ଵେ ନିର୍ଦ୍ଦଗ୍ଧାଃ ସୂର୍ଯରଶ୍ମିଭିଃ। ଜଙ୍ଗମାଃ ସ୍ଥାଵରାଃ ସର୍ଵେ ଧର୍ମାଧର୍ମାତ୍ମକାସ୍ତୁ ଵୈ

ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ମିଶ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟର ରଶ୍ମିରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଅନ୍ତି।

ଦଗ୍ଧଦେହାସ୍ତତସ୍ତେ ଵୈ ଗତାଃ ପାପଯୁଗାତ୍ଯଯେ। ଯୋନ୍ଯା ତଯା ହ୍ଯନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ଶୁଭପାପାନୁବନ୍ଧଯା

ଦହିଯାଇଥିବା ଦେହ ସହିତ, ପାପ ଯୁଗ ଶେଷରେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ ଓ ପାପର ବନ୍ଧନରେ ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେନାହିଁ, ସେମାନେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି।

ତତସ୍ତେ ହ୍ଯୁପପଦ୍ଯନ୍ତେ ତୁଲ୍ଯରୂପା ଜନେ ଜନାଃ। ଵିଶୁଦ୍ଧିବହୁଲାଃ ସର୍ଵେ ମାନସୀଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥିତାଃ

ତାପରେ, ଲୋକମାନେ ସମାନ ଆକୃତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧିରେ ପ୍ରଚୁର, ମନସିକ ସିଦ୍ଧିରେ ଅବସ୍ଥିତ।

ଉଷିତ୍ଵା ରଜନୀଂ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଣୋଽଵ୍ଯକ୍ତଜନ୍ମନଃ। ପୁନଃ ସର୍ଗେ ଭଵନ୍ତୀହ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ମାନସୀପ୍ରଜାଃ

ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମର ଅବ୍ୟକ୍ତ ଜନ୍ମ ସ୍ଥଳରେ ରାତି କାଟି, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କର ମନସିକ ସନ୍ତାନ ଭାବେ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି।

ତତସ୍ତେଷୁ ପ୍ରଵୃତ୍ତେଷୁ ଜନେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵାସିଷୁ। ନିର୍ଦଗ୍ଧେଷୁ ଚ ଲୋକେଷୁ ତେଷୁ ସୂର୍ଯୈସ୍ତୁ ସପ୍ତଭିଃ। ଵୃଷ୍ଟ୍ଯା କ୍ଷିତୌ ପ୍ଲାଵିତାଯାଂ ଵିଶୀର୍ଣେଷ୍ଵାଲଯେଷୁ ଚ

ତାପରେ, ତିନି ଲୋକର ବାସିନ୍ଦା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବା ସମୟରେ, ସେହି ସାତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲୋକଗୁଡ଼ିକ ଦହିଯିବାବେଳେ, ବର୍ଷା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ବୁଡ଼ିଯିବା ଓ ଘରବାଡ଼ି ଭଙ୍ଗ ହେବା ସମୟରେ।

ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ମେଘାଶ୍ଚ ଆପଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଃ। ଵ୍ରଜନ୍ତ୍ଯେକାର୍ଣଵତ୍ଵଂ ହି ସଲିଲାଖ୍ଯାସ୍ତଦାଶ୍ରିତାଃ

ସମୁଦ୍ର, ମେଘ, ସମସ୍ତ ଜଳ ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ଅପାର ଜଳର ରୂପ ନେଇଥାଏ, କାରଣ ସେମାନେ ଏହି ଜଳରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଥାନ୍ତି।

ଆଗତାଗତିକଂ ତଦ୍ଵୈ ଯଦା ତୁ ସଲିଲଂ ବହୁ। ସଂଛାଦ୍ଯେମାଂ ସ୍ଥିତାଂ ଭୂମିମର୍ଣଵାଖ୍ଯା ତଦା ଚ ସା

ଯେଉଁ ଜଳ ଆସିଯାଏ ଏବଂ ଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଜଳ ବହୁଳ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଦେଇଥାଏ; ତାହାପରେ ଏହାକୁ 'ସମୁଦ୍ର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଆଭାତି ଯସ୍ମାନ୍ନାଭାନ୍ତି ଭାସନ୍ତୋ ଵ୍ଯାପ୍ତିଦୀପ୍ତିଷୁ। ସର୍ଵତଃ ସମନୁପ୍ଲାଵ୍ଯ ତାସାଞ୍ଚାମ୍ଭୋ ଵିଭାଵ୍ଯତେ

ଏହି ଜଳ ଚମକୁଥିବା ସମୟରେ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଚମକୁନାହିଁ; ଏହା ଆଲୋକମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ଥାଏ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ବୁଡି ଦେଇ, ଏହି ଜଳ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।

ତଦମ୍ଭସ୍ତନୁତେ ଯସ୍ମାତ୍ ସର୍ଵାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସମନ୍ତତଃ। ଧାତୁସ୍ତନୋତିର୍ଵିସ୍ତାରେ ତେନାମ୍ଭସ୍ତନଵଃ ସ୍ମୃତାଃ

ଏହି ଜଳ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବ୍ୟାପି ଦେଇଥାଏ, ଏହି ବିସ୍ତାର ଦ୍ୱାରା ଜଳକୁ 'ବ୍ୟାପିଥିବା' ବୋଲି ଜ୍ଞାନୀମାନେ କୁହନ୍ତି।

ଅରମିତ୍ଯେଷ ଶୀଘ୍ରନ୍ତୁ ନିପାତଃ କଵିଭିଃ ସ୍ମୃତଃ। ଏକାର୍ଣଵେ ଭଵନ୍ତ୍ଯାପୋ ନ ଶୀଘ୍ରାସ୍ତେନ ତେ ନରାଃ

‘ଅରମ୍’ ବୋଲି କବିମାନେ ଶୀଘ୍ର ଅବତରଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଏକାଠି ଜଳରେ ଜଳ ଶୀଘ୍ର ଚଳାଚଳ କରେନାହିଁ, ଏହି କାରଣରୁ ଏହି ନାମ ହୋଇଛି।

ତସ୍ମିନ୍ ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତେ ସଂସ୍ଥିତେ ବ୍ରହ୍ମଣୋଽହନି। ରାଜନ୍ଯାଂ ଵର୍ତ୍ତମାନାଯାନ୍ତାଵତ୍ତତ୍ ସଲିଲାତ୍ମନା

ଯୁଗସହସ୍ର ଶେଷରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିନ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ରାଜା ଯୁଗ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଜଳର ରୂପ ନେଇଯାଏ।

ତତସ୍ତୁ ସଲିଲେ ତସ୍ମିନ୍ନଷ୍ଟେଽଗ୍ନୌ ପୃଥିଵୀତଲେ। ପ୍ରଶାନ୍ତଵାତେଽନ୍ଧକାରେ ନିରାଲୋକେ ସମନ୍ତତଃ

ଏହି ଜଳ ନଷ୍ଟ ହେବାପରେ, ପୃଥିବୀର ଉପରେ, ଅଗ୍ନି ଶାନ୍ତ, ପବନ ଶାନ୍ତ, ଅନ୍ଧାର ହେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ନଥାଏ।

ଯେନୈଵାଧିଷ୍ଠିତଂ ହୀଦଂ ବ୍ରହ୍ମା ସ ପୁରୁଷଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଵିଭାଗମସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ପୁନର୍ଵୈ କର୍ତୁମିଚ୍ଛତି

ଯିଏ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ଏହି ବିଶ୍ୱର ବିଭାଗ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।

ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ତସ୍ମିନ୍ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ। ତଦା ସ ଭଵତି ବ୍ରହ୍ମା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍

ଏକାଠି ସମୁଦ୍ରରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଚଳିତ ଏବଂ ଅଚଳ ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ସେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମା ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ପାଦ ଅଟୁଟ ରୂପ ନେଇଥାନ୍ତି।

ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷୋ ରୁକ୍ମଵର୍ଣୋ ହ୍ଯତୀନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା

ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ ପୁରୁଷ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେତେବେଳେ ଜଳରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ।

ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରେକାତ୍ ପ୍ରବୁଦ୍ଧସ୍ତୁ ଶୂନ୍ଯଂ ଲୋକମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ। ଇମଞ୍ଚୋଦାହରନ୍ତ୍ଯତ୍ର ଶ୍ଲୋକଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରତି

ସତ୍ତ୍ୱ ଅଧିକ ହେବାରୁ ସେ ଜାଗି ଉଠିଲେ, ବିଶ୍ୱକୁ ଶୂନ୍ୟ ଦେଖି, ଏଠାରେ ନାରାୟଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ କୁହାଯାଏ।

ଆପୋ ନାରାଖ୍ଯାସ୍ତନଵ ଇତ୍ଯପାନ୍ନାମ ଶୁଶ୍ରୁମଃ। ଆପୂର୍ଯ ନାଭିଂ ତତ୍ରାସ୍ତେ ତେନ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ

ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଜଳକୁ 'ନର' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଏବଂ ତାହାର ବ୍ୟାପନକୁ 'ତନବ' ବୋଲି; ନାଭିକୁ ପୂରି, ସେ ତାହାରେ ବସିଥାନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ସେ 'ନାରାୟଣ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ସୁମନାଃ ସହସ୍ରପାତ୍ ସହସ୍ରଚକ୍ଷୁର୍ଵଦନଃ ସହସ୍ରଭୁକ୍। ସହସ୍ରବାହୁଃ ପ୍ରଥମଃ ପ୍ରଜା ପତିସ୍ତ୍ରଯୀପଥେ ଯଃ ପୁରୁଷୋ ନିରୁଚ୍ଯତେ

ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ, ଶୁଭ ମନ, ହଜାର ପାଦ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ମୁଖ, ହଜାର ଭୋକ୍ତା, ହଜାର ହାତ, ପ୍ରଥମ ପ୍ରଜାପତି, ତିନି ପଥରେ ଯିଏ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଆଦିତ୍ଯଵର୍ଣୋ ଭୁଵନସ୍ଯ ଗୋପ୍ତା ଏକୋ ହ୍ଯପୂର୍ଵଃ ପ୍ରଥମଂ ତୁରାଷାଟ୍। ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ପୁରୁଷୋ ମହାତ୍ମା ସ ପଠ୍ଯତେ ଵୈ ତମସଃପରସ୍ତାତ୍

ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗର, ବିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର ରକ୍ଷକ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଏବଂ ପ୍ରଥମ, ତୁରାଶାଟ୍, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ପୁରୁଷ, ମହାତ୍ମା, ତମସ ଉପରେ ଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

କଲ୍ପାଦୌ ରଜସୋଦ୍ରିକ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଭୂତ୍ଵାଽସୃଜତ୍ ପ୍ରଜାଃ। କଲ୍ପାନ୍ତେ ତମସୋଦ୍ରିକ୍ତୋ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵାଽଗ୍ରସତ୍ ପୁନଃ

କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ରଜସ ଅଧିକ ହେବାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ତମସ ଅଧିକ ହେବାରୁ କାଳ ସମସ୍ତକୁ ପୁନି ଗ୍ରସି ନେଲେ।

ସ ଵୈ ନାରାଯଣା ଖ୍ଯସ୍ତୁ ସତ୍ତ୍ଵୋଦ୍ରିକ୍ତୋଽର୍ଣଵେ ସ୍ଵପନ୍। ତ୍ରିଧା ଵିଭଜ୍ଯ ଚାତ୍ମାନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସମଵର୍ତ୍ତତ

ସେ, ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସତ୍ତ୍ୱ ଅଧିକ ହେବାରୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଶୟନ କଲେ; ନିଜକୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗି, ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରକାଟ ହେଲେ।

ସୃଜତେ ଗ୍ରସତେ ଚୈଵ ଵୀକ୍ଷନ୍ତେ ଚ ତ୍ରିଭିସ୍ତୁ ତାନ୍। ଏକାର୍ଣଵେ ତଦା ଲୋକେ ନଷ୍ଟେ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମେ

ସେ ତିନି ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଗ୍ରସନ୍ତି ଏବଂ ଦେଖନ୍ତି; ଏକାଠି ସମୁଦ୍ରରେ, ଯେତେବେଳେ ଜଗତର ଚଳିତ ଏବଂ ଅଚଳ ଜିନିଷ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ଚତୁର୍ଯୁଗସହସ୍ରାନ୍ତେ ସର୍ଵତଃ ସଲିଲାଵୃତେ। ବ୍ରହ୍ମା ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ଅପ୍ରକାଶାର୍ଣଵେ ସ୍ଵପନ୍

ଚତୁର୍ଯୁଗ ସହସ୍ର ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଜଳ ଢାକି ଦେଇଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମା ନାରାୟଣ ନାମରେ, ଅପ୍ରକାଶ ସମୁଦ୍ରରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ।

ଚତୁର୍ଵିଧାଃ ପ୍ରଜା ଗ୍ରସ୍ତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯାଂ ରାତ୍ର୍ଯାଂ ମହାର୍ଣଵେ। ପଶ୍ଯନ୍ତି ତଂ ମହର୍ଲ୍ଲୋକାତ୍ ସୁପ୍ତଂ କାଲଂ ମହର୍ଷଯଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରାତିରେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାରିପ୍ରକାର ପ୍ରଜାମାନେ ଶୋଷି ଯାଇଥିଲେ, ମହର୍ଲୋକରେ ଥିବା ମହାଋଷିମାନେ ସେଇ ସମୟକୁ ଶୁଅ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଥିଲେ।

ଭୃଗ୍ଵାଦଯୋ ଯଥା ସପ୍ତ କଲ୍ପେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ ମହର୍ଷଯଃ। ତତୋ ଵିଵର୍ତ୍ତମାନୈସ୍ତୈର୍ମହାନ୍ ପରିଗତଃ ପରଃ

ଭୃଗୁ ଆଦି ସାତି ଋଷି ଏହି କଳ୍ପରେ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି ଏହି କଳ୍ପ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହେଲେ, ସେମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆବରଣ କରିଥିଲେ।