ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଦଶଯୋଜନଵିସ୍ତୀଂର୍ଣ ଶତଯୋଜନମୁଚ୍ଛ୍ରିତମ୍। ନୀଲମେଘପ୍ରତୀକାଶଂ ମେଘସ୍ତନିତନିଃସ୍ଵନମ୍

ଦଶ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା, ଶତ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ, ନୀଳ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଧ୍ୱନି ଥିବା।

ମହାପର୍ଵ୍ଵତଵର୍ଷ୍ମାଣଂ ଶ୍ଵେତଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣୋଗ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣମ୍। ଵିଦ୍ଯୁଦଗ୍ନିପ୍ରକାଶାକ୍ଷମାଦିତ୍ଯସମତେଜସମ୍

ସେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର ଦେହ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାଁତ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ମେଘର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ଵଳମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିଲା।

ପୀନଵୃତ୍ତାଯତସ୍କନ୍ଧଂ ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗାମିନମ୍। ପୀନୋନ୍ନତକଟୀଦେଶଂ ସୁଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣମ୍

ତାଙ୍କର କାନ୍ଧ ମୋଟା, ଗୋଳ ଓ ଚଉଡ଼ା, ସିଂହ ପରି ଗମନ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର କମର ମଜବୁତ ଓ ଉଚ୍ଚ, ଦେହ ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ୍ର ଲକ୍ଷଣରେ ଭରିଥିଲା।

ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଵିପୁଲଂ ଵାରାହମମିତଂ ହରିଃ। ପୃଥିଵ୍ଯୁଦ୍ଧରଣାର୍ଥାଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ରସାତଲମ୍

ଏହି ବିଶାଳ ଓ ଅସୀମ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ହରି ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ପାତାଳ ଲୋକକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସ ଵେଦଵାଦ୍ଯୁପଦ୍ରଷ୍ଟା କ୍ରତୁଵକ୍ଷାଶ୍ଚିତୀମୁଖଃ। ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵୋ ଦର୍ଭରୋମା ବ୍ରହ୍ମଶୀର୍ଷୋ ମହାତପାଃ

ସେ ବେଦ ଗୀତର ନିରୀକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞର ମୂର୍ତ୍ତି, ହୋମ କୁଣ୍ଡ ପରି ମୁଁହ, ଅଗ୍ନି ପରି ଜିଭ୍, କୁଶ ଘାସ ପରି କେଶ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ପରି ଶିର, ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ।

ଅହୋରାତ୍ରେକ୍ଷଣଧରୋ ଵେଦାଙ୍ଗଶ୍ରୁତିଭୂଷଣଃ। ଆଜ୍ଯନାସଃ ସ୍ରୁଵତୁଣ୍ଡଃ ସାମଘୋଷସ୍ଵନୋ ମହାନ୍

ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଦିନ ଓ ରାତି ପରି, ବେଦ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶ୍ରୁତି ରେ ଶୋଭିତ, ଘୃତ ତାଙ୍କର ନାକ, ଯଜ୍ଞ ଚମଚ ତାଙ୍କର ଚୁଆଁ, ଏବଂ ସାମବେଦ ଗୀତ ପରି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର।

ସତ୍ଯଧର୍ମମଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଧର୍ମ୍ମଵିକ୍ରମସଂସ୍ଥିତଃ। ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତରତୋ ଘୋରଃ ପଶୁଜାନୁର୍ମହାକୃତି

ସେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ଗଠିତ, ଶ୍ରୀମାନ, ଧର୍ମର ଶକ୍ତିରେ ଅବିଚଳ, ପାପମୋଚନରେ ଲଗ୍ନ, ଭୟଙ୍କର ତଥା ପଶୁମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ, ଏବଂ ବିଶାଳ ଦେହ।

ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଗାତ୍ରୋ ହୋମଲିଙ୍ଗଃ ସ୍ଥାନବୀଜୋ ମହୌଷଧିଃ। ଵେଦ୍ଯାନ୍ତରାତ୍ମା ମନ୍ତ୍ରସ୍ଫିଗାଜ୍ଯସ୍ପୃକ୍ ସୋମଶୋଣିତଃ

ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଉପରକୁ ଉଠିଥିଲା, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ ତାଙ୍କରେ, ସ୍ଥିରତାର ବୀଜ, ମହାଔଷଧି, ବେଦୀର ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମା, ମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କର ନିତମ୍ଭ, ଘୃତ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସୋମ ଓ ରକ୍ତ ତାଙ୍କରେ।

- ପା.ଭେ. ଵେଦସ୍କନ୍ଧୋ ହଵିର୍ଗନ୍ଧୋ ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାତିଵେଗଵାନ୍। ପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ନାନାଦୀକ୍ଷାଭିରନ୍ଵିତଃ

ତାଙ୍କର କାନ୍ଧ ବେଦ, ଗନ୍ଧ ଯଜ୍ଞ ହବିର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଥିବା ହବି ଠାରୁ ଅଧିକ ତୀବ୍ର ଗତି, ଦେହ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଭିନ୍ନ ଦୀକ୍ଷାରେ ଶୋଭିତ।

ଦକ୍ଷିଣାହୃଦଯୋ ଯୋଗୀ ମହାସତ୍ରମଯୋ ଵିଭୁଃ। ଉପାକର୍ମେଷ୍ଟିରୁଚିରଃ ପ୍ରଵର୍ଗ୍ଯଵିତ୍ତଭୂଷଣଃ

ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଦିଗ ହୃଦୟ, ସେ ଯୋଗୀ, ମହାଯଜ୍ଞ ମୟ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ଆରମ୍ଭିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚମକିଥିବା, ପ୍ରବର୍ଗ୍ୟ ଯଜ୍ଞର ଧନରେ ଭୂଷିତ।

ନାନାଚ୍ଛନ୍ଦୋଗତିପଥୋ ଗୁହ୍ଯୋପନିଷଦାସନଃ। ଛାଯାପତ୍ନୀସହାଯୋ ଵୈ ମଣିଶ୍ରୃଙ୍ଗ ଇଵୋଚ୍ଛ୍ରିତଃ। ଭୂତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଵରାହୋ ଵୈ ଅପଃ ସ ପ୍ରାଵିଶତ୍ ପ୍ରଭୁଃ

ବିଭିନ୍ନ ଛନ୍ଦ ତାଙ୍କର ଗତିପଥ, ଗୁପ୍ତ ଉପନିଷଦ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଛାୟା ପତ୍ନୀ ସହିତ, ମଣି ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଏଭଳି ଯଜ୍ଞ ବରାହ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଅଦ୍ଭିଃ ସଂଛାଦିତାମୁର୍ଵୀଂ ସ ତାମଶ୍ନନ୍ ପ୍ରଜାପତିଃ। ଉପଗମ୍ଯୋଜ୍ଜହାରାଶୁ ଅପସ୍ତାଶ୍ଚ ସ ଵିନ୍ଯସତ୍

ସେ ପ୍ରଜାପତି, ଜଳରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ସେଇ ଜଳକୁ ପୃଥକ୍ କଲେ।

ସାମୁଦ୍ରୀର୍ଵୈ ସମୁଦ୍ରେଷୁ ନାଦେଯୀଶ୍ଚ ନଦୀଷ୍ଵଥ। ରସାତଲତଲେ ମଗ୍ନାଂ ରସାତଲତଲେ ଗତାମ୍। ପ୍ରଭୁର୍ଲ୍ଲୋକହିତାର୍ଥାଯ ଦଂଷ୍ଟ୍ରଯାଭ୍ଯୁଜ୍ଜହାର ଗାମ୍

ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ନଦୀମାନେ ଓ ଭୂମି ଉପରେ ଦେବା ନଦୀମାନେ, ସେମାନେ ଯେଉଁଠି ପାତାଳର ତଳକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦାଁତରେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ।

ତତଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନମାନୀଯ ପୃଥିଵୀଂ ପୃଥିଵୀକରଃ। ମୁମୋଚ ପୂର୍ଵଂ ମନସା ଧାରଯିତ୍ଵା ଧରାଧରଃ

ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଆଣି, ଧରାଧର ପ୍ରଥମେ ମନରେ ଧାରଣ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।

ତସ୍ଯୋପରି ଜଲୌଘସ୍ଯ ମହତୀ ନୌରିଵ ସ୍ଥିତଃ। ଚରିତତ୍ଵାଚ୍ଚ ଦେଵସ୍ଯ ନ ମହୀ ଯାତି ଵିପ୍ଲଵମ୍

ସେଇ ଜଳର ଉପରେ, ପୃଥିବୀ ବଡ଼ ନୌକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ କେବେ ଡୁବେନାହିଁ।

ତତୋଦ୍ଧୃତ୍ଯ କ୍ଷିତିଂ ଦେଵୋ ଜଗତଃ ସ୍ଥାପନେଚ୍ଛଯା। ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପ୍ରଵିଭାଗାଯ ମନଶ୍ଚକ୍ରେଽମ୍ବୁଜେକ୍ଷଣଃ। ପୃଥିଵୀଂ ତୁ ସମୀକୃତ୍ଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋଽଚିନୋଦ୍ ଗିରୀନ୍

ତାପରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇ, ପ୍ରଭୁ ଜଗତ୍କୁ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ମନରେ ପୃଥିବୀର ବିଭାଗ କଲେ; ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଠିକ୍ କରି, ତାହାରେ ପାହାଡ଼ ରଖିଲେ।

ପ୍ରାକ୍ ସର୍ଵେ ଦହ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ତଦା ସଂଵର୍ତ୍ତକାଗ୍ନିନା। ତେନାଗ୍ନିନା ଵିଶୀର୍ଣାସ୍ତେ ପର୍ଵତା ଭୁଵି ସର୍ଵଶଃ

ପୂର୍ବରୁ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ସଂହାର ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଯାଇଥିଲେ; ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲେ।

ଶୈତ୍ଯାଦେକାର୍ଣଵେ ତସ୍ମିନ୍ଵାଯୁନାପସ୍ତୁ ସଂହୃତାଃ। ନିଷିକ୍ତା ଯତ୍ର ଯତ୍ରାସଂସ୍ତତ୍ରତତ୍ରାଚଲୋଽଭଵତ୍

ତାପରେ, ଶୀତଳତା ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ଜଳ ଏକ ସମୁଦ୍ରରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଏକତ୍ରିତ ହେଲା; ଯେଉଁଠି ଜଳ ପଡ଼ିଲା, ସେଠି ପାହାଡ଼ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ସ୍କନ୍ନାଚଲତ୍ଵାଦଚଲାଃ ପର୍ଵ୍ଵଭିଃ ପର୍ଵ୍ଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ। ଗିରଯୋଽନ୍ତର୍ନିଗୀର୍ଣତ୍ଵାଚ୍ଚଯନାଚ୍ଚ ଶିଲୋଚ୍ଚଯାଃ

ସେମାନେ ଅଚଳ ହୋଇ ରହିଲେ ତେଣୁ 'ଅଚଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ହେବାରୁ 'ପାହାଡ଼' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ; ଏବଂ କିଛି ଭିତରେ ଲୁଚିଯିବାରୁ 'ଶିଳା ଚୟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତତସ୍ତେଷୁ ଵିଶୀର୍ଣେଷୁ ଲୋକୋଦଧିଗିରିଷ୍ଵଥ। ଵିଶ୍ଵକର୍ମ୍ମା ଵିଭଜତେ କଲ୍ପାଦିଷୁ ପୁନଃ ପୁନଃ

ପରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଲୋକ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ପୁନିପୁନି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବାଣ୍ଟିଦେଇଥାନ୍ତି।

ସସମୁଦ୍ରାମିମାଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ସପର୍ଵ୍ଵତାମ୍। ଭୂରାଦ୍ଯାଂ ଶ୍ଚତୁରୋ ଲୋକାନ୍ ପୁନଃ ସୋଽଥ ପ୍ରକଲ୍ପଯତ୍। ଲୋକାନ୍ ପ୍ରକଲ୍ପଯିତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଜାସର୍ଗଂ ସସର୍ଜ୍ଜ ହ

ସମୁଦ୍ର, ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପାହାଡ଼ ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀ, ଭୂ ଆଦି ଚାରିଟି ଲୋକକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ପୁନଃ ବିନ୍ୟାସ କଲେ। ଏପରେ, ସେ ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି କଲେ।

ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଵଯମ୍ଭୂର୍ଭଗଵାନ୍ ସିସୃକ୍ଷୁର୍ଵିଵିଧାଃ ପ୍ରଜାଃ। ସସର୍ଜ୍ଜ ସୃଷ୍ଟିନ୍ତଦ୍ରୂପାଂ କଲ୍ପାଦିଷୁ ଯଥା ପୁରା

ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଗବାନ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୂର୍ବ କଳ୍ପମାନେ ଯେପରି, ସେହି ଆକୃତିରେ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।

ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତଃ ସର୍ଗଂ ତଦା ଵୈ ବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵକମ୍। ପ୍ରଧାନସମକାଲଂ ଵୈ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତସ୍ତମୋମଯଃ

ସେ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି ବିଚାର କରିଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଧାନ ସହିତ ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ତମୋ ମୋହୋ ମହାମୋହସ୍ତାମିସ୍ରୋ ହ୍ଯନ୍ଧସଂଜ୍ଞିତଃ। ଅଵିଦ୍ଯା ପଞ୍ଚପର୍ଵ୍ଵୈଷା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାତ୍ମନଃ

ଅନ୍ଧକାର, ମୋହ, ବଡ଼ ମୋହ, ତାମସ ଓ ଯାହାକୁ ଅନ୍ଧ କୁହାଯାଏ—ଏହି ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାରର ଅଜ୍ଞାନ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

ପ़ଞ୍ଚଧା ଚାଶ୍ରିତଃ ସର୍ଗୋ ଧ୍ଯାଯତଃ ସୋଽଭିମାନିନଃ। ସର୍ଵ୍ଵତସ୍ତମସା ଚୈଵ ଦୀପଃ କୁମ୍ଭଵଦାଵୃତଃ। ବହିରନ୍ତଃ ପ୍ରକାଶଶ୍ଚ ଶୁଦ୍ଧୋ ନିଃସଂଜ୍ଞ ଏଵ ଚ

ଏହି ପାଞ୍ଚ ଭାଗର ସୃଷ୍ଟି, ଅଭିମାନରେ ଲୀନ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଧ୍ୟାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା, ଏକ ଘଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଦୀପ ଢାକାଯିବା ପରି, ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଭିତରେ ବାହାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଅଚେତନ ଥିଲା।

ଯସ୍ମାତ୍ତୈଃ ସଂଵୃତା ବୁଦ୍ଧିର୍ମୁଖ୍ଯାନି କରଣାନି ଚ। ତସ୍ମାତ୍ତେ ସଂଵୃତାତ୍ମାନୋ ନଗା ମୁଖ୍ଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ

ଏହି ପାଞ୍ଚ ଅନ୍ଧକାର ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଧାନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଢାକାଯିବାରୁ, ସେମାନେ ଆତ୍ମା ଢାକା ଥିବା ପ୍ରଧାନ ଗଛ ଭାବେ ପରିଚିତ।

ମୁଖ୍ଯସର୍ଗେ ତଥାଭୂତଂ ବ୍ରହ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହ୍ଯସାଧକମ୍। ଅପ୍ରସନ୍ନମନାଃ ସୋଽଥ ତତୋ ନ୍ଯାସୋଽଭ୍ଯମନ୍ଯତ

ଏପରି ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅକ୍ଷମ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲା, ଏବଂ ସେ ତା'ପରେ ବିରାଗ ଚିନ୍ତା କଲେ।

ତସ୍ଯାଭିଧ୍ଯାଯତସ୍ତତ୍ର ତିର୍ଯ୍ଯକ୍ ସ୍ରୋତୋଽଭ୍ଯଵର୍ତ୍ତତ। ଯସ୍ମାତ୍ତିର୍ଯଗ୍ ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତେତ ତିର୍ଯ୍ଯକ୍ସ୍ରୋତସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତମ୍

ତାଙ୍କର ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ସେଠାରେ ଏକ ପାର୍ଶ୍ୱ ଧାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଯେଉଁଥିରୁ ଏହା ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ବହିଥିଲା, ଏହିକୁ 'ତିର୍ୟକ୍ସ୍ରୋତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ତମୋବହୁତ୍ଵାତ୍ତେ ସର୍ଵ୍ଵେ ହ୍ଯଜ୍ଞାନବହୁଲାଃ ସ୍ମୃତାଃ। ଉତ୍ପଥଗ୍ରାହିଣଶ୍ଚାପି ତେ ଧ୍ଯାନାଦ୍ଧ୍ଯାନମାନିନଃ

ଏଠି ଅନ୍ଧକାର ବେଶି ଥିବାରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଜ୍ଞାନରେ ଭରିଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ, ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଧ୍ୟାନରେ ଅଭିମାନ କରନ୍ତି।