ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତେଜସା ପ୍ରଥମନୋ ଧୀମାନଵ୍ଯକ୍ତଃ ସଂପ୍ରକାଶତେ। ସ ଵୈ ଶରୀରୀ ପ୍ରଥମଃ କାରଣତ୍ଵେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ

ତିନି, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିବା, ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ; ସେ ଶରୀରୀ ଭାବେ ପ୍ରଥମ କାରଣ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି।

ଅପ୍ରତୀଘେନ ଜ୍ଞାନେନ ଐଶ୍ଵର୍ଯେଣ ଚ ସୋଽନ୍ଵିତଃ। ଧର୍ମେଣ ଚାପ୍ରତୀଘେନ ଵୈରାଗ୍ଯେଣ ସମନ୍ଵିତଃ

ସେ ଅବରୋଧ ନହୋଇଥିବା ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି, ଅବରୋଧ ନହୋଇଥିବା ଧର୍ମ ଓ ବିରାକ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ।

ତସ୍ଯେଶ୍ଵରସ୍ଯାପ୍ରତିଘଂ ଜ୍ଞାନଂ ଵୈରାଗ୍ଯଲକ୍ଷଣମ୍। ଧର୍ମୈଶ୍ଵର୍ଯକୃତା ବୁଦ୍ଧିର୍ବ୍ରାହ୍ମୀ ଜଜ୍ଞେଽଭିମାନିନଃ

ତାଙ୍କର ଅବରୋଧ ନହୋଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ବିରାକ୍ତିର ଚିହ୍ନ; ଧର୍ମ ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ବୁଦ୍ଧି, ବ୍ରାହ୍ମୀ ଭାବେ ଅଭିମାନୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ।

ଅଵ୍ଯକ୍ତାଜ୍ଜାଯତେ ଚାସ୍ଯ ମନସା ଚ ଯଦିଚ୍ଛତି। ଵଶୀକୃତତ୍ଵାଦ୍ଵୈଗୁଣ୍ଯାତ୍ ସୁରେଶତ୍ଵାତ୍ସ୍ଵଭାଵତଃ

ଅଦୃଶ୍ୟ ଠାରୁ, ସେ ମନରେ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ତାହା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଗୁଣମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନତା, ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଓ ନିଜ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା।

ଚତୁର୍ମୁଖସ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ କାଲତ୍ଵେ ଚାନ୍ତକୋଽଭଵତ୍। ସହସ୍ରମୂର୍ଦ୍ଧା ପୁରୁଷସ୍ତିସ୍ରୋଽଵସ୍ଥାଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ

ଚାରିମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଭାବେ ଓ କାଳ ଭାବେ ଅନ୍ତକର୍ତ୍ତା ହେଲେ; ହଜାରମୁଣ୍ଡିଆ ପୁରୁଷ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ତିନିଟି ଅବସ୍ଥା ରଖନ୍ତି।

ସତ୍ତ୍ଵଂ ରଜଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ କାଲତ୍ଵେ ଚ ରଜସ୍ତମଃ. ସାତ୍ଵିକଂ ପୁରୁଷତ୍ଵେ ଚ ଗୁଣଵୃତ୍ତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵଃ

ବ୍ରହ୍ମାର ଅବସ୍ଥାରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ରଜ ରହିଥାଏ, କାଳର ଅବସ୍ଥାରେ ରଜ ଓ ତମ ରହିଥାଏ। ପୁରୁଷ ଅବସ୍ଥାରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଅଧିକ ଥାଏ—ଏହିଭଳି ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ଗୁଣମାନେ କାମ କରନ୍ତି।

ଲୋକାନ୍ ସୃଜତି ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ କାଲତ୍ଵେ ସଂକ୍ଷିପତ୍ଯପି। ପୁରୁଷତ୍ଵେ ହ୍ଯୁଦାସୀନ ସ୍ତିସ୍ରୋଽଵସ୍ଥାଃ ପ୍ରଜାପତେ

ବ୍ରହ୍ମାର ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, କାଳର ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି। ପୁରୁଷ ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତ ରହନ୍ତି—ଏହି ତିନିଟି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଅବସ୍ଥା।

ବ୍ରହ୍ମା କମଲଗର୍ଭାଭଃ କାଲୋ ଜାତ୍ଯାଞ୍ଜନପ୍ରଭଃ। ପୁରୁଷଃ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ରୂପଂ ତତ୍ପରମାତ୍ମନଃ

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆକୃତି ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପରି, କାଳଙ୍କର ରୂପ କଳା ଅଞ୍ଜନ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଦ୍ମନୟନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ—ଏହି ହେଉଛି ପରମାତ୍ମାଙ୍କର ରୂପ।

ଯୋଗେଶ୍ଵରଃ ଶରୀରାଣି କରୋତି ଵିକରୋତି ଚ। ନାନାକୃତିକ୍ରିଯାରୂପନାମଵୃତ୍ତିଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା

ଯୋଗେଶ୍ୱର ନିଜ ଲୀଳାରେ ଶରୀରମାନେ ତିଆରି କରନ୍ତି ଓ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରନ୍ତି। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି, କାର୍ଯ୍ୟ, ରୂପ, ନାମ ଓ ଚଳନା ଧାରଣ କରନ୍ତି।

ତ୍ରିଧା ଯଦ୍ଵର୍ତ୍ତତେ ଲୋକେ ତସ୍ମାତ୍ରିଗୁଣ ଉଚ୍ଯତେ। ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ପ୍ରଵିଭକ୍ତତ୍ଵାଚ୍ଚତୁର୍ଵ୍ଯୂହଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ

ଏହା ଲୋକରେ ତିନି ପ୍ରକାର ଚାଲିଥିବାରୁ ଏହାକୁ ତିନିଗୁଣିଆ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଚାରିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେବାରୁ ଏହାକୁ ଚତୁର୍ବ୍ୟୂହ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଯଦାପ୍ନୋତି ଯଦାଦତ୍ତେ ଯଚ୍ଚାସ୍ତି ଵିଷଯଂ ପ୍ରତି। ତଚ୍ଚାସ୍ଯ ସତତଂ ଭାଵସ୍ତସ୍ମାଦାତ୍ମା ନିରୁଚ୍ଯତେ

ସେ ଯାହା ପାଉଛନ୍ତି, ଯାହା ନେଉଛନ୍ତି ଓ ଯାହା ବସ୍ତୁ ଅଛି, ସେ ସବୁ ସମୟରେ ଏହିଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ଏହିକାରଣରୁ ସେ ଆତ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଋଷିଃ ସର୍ଵଗତତ୍ଵାଚ୍ଚ ଶରୀରାଦ୍ଯତ୍ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରଭୁଃ। ସ୍ଵାମିତ୍ଵମସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵପ୍ରଵେଶନାତ୍

ସେ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ ଋଷି ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ ନିଜେ ପ୍ରଭୁ ଥିବାରୁ ସେ ସବୁର ମାଲିକ। ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କର ଅଧିକାର, ସେ ସମସ୍ତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତିବୋଲି ବିଷ୍ଣୁ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଭଗଵାନ୍ ଭଗସଦ୍ଭାଵାଦ୍ରାଗୋ ରାଗସ୍ଯ ଶାସନାତ୍। ପରଶ୍ଚ ତୁ ପ୍ରକୃତତ୍ଵାଦଵନାଦୋମିତିଃ ସ୍ମୃତଃ

ଭାଗ୍ୟ ଥିବାରୁ ସେ ଭଗବାନ୍, ଆସକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରୁ ରାଗ, ପ୍ରାଚୀନତ୍ୱ ଓ ସ୍ୱଭାବରୁ ପରଶୁ, ଓ ସେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତିବୋଲି ଅବନାଦ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଵିଜ୍ଞାନାତ୍ ସର୍ଵଃ ସର୍ଵଂ ଯତସ୍ତତଃ। ନରାଣାମଯନଂ ଯସ୍ମାତ୍ତେନ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ

ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଥିବାରୁ ସେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କୁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ସର୍ବ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଥିବାରୁ ସେ ନାରାୟଣ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ତ୍ରିଧା ଵିଭଜ୍ଯ ସ୍ଵାତ୍ମାନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସମ୍ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ। ସୃଜତେ ଗ୍ରସତେ ଚୈଵ ଵୀକ୍ଷତେ ଚ ତ୍ରିଭିସ୍ତୁ ଯତ୍। ଅଗ୍ରେ ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ସ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଶ୍ଚତୁର୍ମୁଖଃ

ସେ ନିଜକୁ ତିନିଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ କରି ତିନି ଲୋକ ଚଳାଇଥାନ୍ତି। ଏହି ତିନି ଭାଗ ଦ୍ୱାରା ସେ ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି। ଆରମ୍ଭରେ ସେ ଚାରିମୁହଁ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।

ଆଦିତ୍ଵାଚ୍ଚାଦିତେଵୋଽସାଵଜାତତ୍ଵାଦଜଃ ସ୍ମୃତଃ। ପାତି ଯସ୍ମାତ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃପ୍ରଜାପତିରତଃ ସ୍ମୃତଃ

ପ୍ରଥମ ଥିବାରୁ ସେ ଆଦିତେୟ, ଅଜନ୍ମା ଥିବାରୁ ସେ ଅଜ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରୁ ସେ ପ୍ରଜାପତି ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଦେଵେଷୁ ଚ ମହାନ୍ ଦେଵୋ ମହାଦେଵସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ। ସର୍ଵେଶତ୍ଵାଚ୍ଚ ଲୋକାନାମଵଶ୍ଯତ୍ଵାତ୍ତଥେଶ୍ଵରଃ

ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ମହାନ ଦେବତା, ତେଣୁ ସେ ମହାଦେବ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାରୁ ସେ ଈଶ୍ୱର ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ବୃହତ୍ତ୍ଵାଚ୍ଚ ସ୍ମୃତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଭୂତତ୍ଵାଦ୍ଭୂତ ଉଚ୍ଯତେ। କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ କ୍ଷେତ୍ରଵିଜ୍ଞାନାଦ୍ଵିଭୁଃ ସର୍ଵଗତୋ ଯତଃ

ବଡ଼ ଥିବାରୁ ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କ ମୂଳ ଥିବାରୁ ସେ ଭୂତ, କ୍ଷେତ୍ର ଜ୍ଞାନ ଥିବାରୁ ସେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବାରୁ ସେ ବିଭୁ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଯସ୍ମାତ୍ ପୁର୍ଯନୁଶେତେ ଚ ତସ୍ମାତ୍ ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ। ନୋତ୍ପାଦିତତ୍ଵାତ୍ ପୂର୍ଵତ୍ଵାତ୍ ସ୍ଵଯମ୍ଭୂରିତି ସ ସ୍ମୃତଃ

ସେ ଶରୀର ରୂପୀ ପୁରୀରେ ବସିଥିବାରୁ ପୁରୁଷ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇନଥିବା ଓ ପୂର୍ବରୁ ଥିବାରୁ ସେ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ଇଜ୍ଯତ୍ଵାଦୁଚ୍ଯତେ ଯଜ୍ଞଃ କଵିର୍ଵିକ୍ରାନ୍ତଦର୍ଶନାତ୍। କ୍ରମଣଃ କ୍ରମଣୀଯତ୍ଵାଦ୍ଵର୍ଣକସ୍ଯାଭିପାଲନାତ୍

ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଥିବାରୁ ସେ ଯଜ୍ଞ, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖିପାରିବା ଦୃଷ୍ଟି ଥିବାରୁ କବି, ଅଗ୍ରଗତି କରିବାରୁ କ୍ରମଣ, ଓ ବର୍ଣ୍ଣମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରୁ ବର୍ଣ୍ଣକ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ଆଦିତ୍ଯସଂଜ୍ଞଃ କପିଲସ୍ତ୍ଵଗ୍ରଜୋଽଗ୍ନିରିତି ସ୍ମୃତଃ। ହିରଣ୍ଯମସ୍ଯ ଗର୍ଭୋଽଭୂଦ୍ଧିରଣ୍ଯସ୍ଯାପି ଗର୍ଭଜଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଧିରଣ୍ଯଗର୍ଭଃ ସ ପୁରାଣେଽସ୍ମିନ୍ନିରୁଚ୍ଯତେ

ସେ ଆଦିତ୍ୟ, କପିଳ ଓ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ତାଙ୍କର ଗର୍ଭ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ଏହି ପୁରାଣରେ ସେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।

ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵୋ ନିଵୃତ୍ତସ୍ଯ କାଲୋ ଵର୍ଷାଗ୍ରଜସ୍ତୁ ଯଃ। ନ ଶକ୍ଯଃ ପରିସଂଖ୍ଯାତୁମପି ଵର୍ଷଶତୈରପି

ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କର ବିଗଳନ ପରେ ଯେ କାଳ, ସେ ସମସ୍ତ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ଶତଶତ ବର୍ଷ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ଗଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।

କଲ୍ପସଂଖ୍ଯାନିଵୃତ୍ତେସ୍ତୁ ପରାଖ୍ଯୋ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସ୍ମୃତଃ। ତାଵଚ୍ଛେଷୋଽସ୍ଯ କାଲୋଽନ୍ଯସ୍ତସ୍ଯାନ୍ତେ ପ୍ରତିସୃଜ୍ଯତେ

ଯେତେବେଳେ କଳ୍ପର ଗଣନା ଶେଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ପରବ୍ରହ୍ମ ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି। ଅବଶିଷ୍ଟ କାଳ ଅଲଗା ଥାଏ, ଏବଂ ତାହାର ଶେଷରେ ସେ ପୁଣି ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ।

କୋଟିକୋଟିସହସ୍ରାଣି ଅନ୍ତର୍ଭୂତାନି ଯାନି ଵୈ। ସମତୀତାନି କଲ୍ପାନାନ୍ତାଵଚ୍ଛେଷାଃ ପରାସ୍ତୁ ଯେ

ଅନେକ କୋଟି-କୋଟି ହଜାର କଳ୍ପ ଯେଉଁମାନେ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଅତୀତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଶେଷରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଛନ୍ତି—

ଯସ୍ତ୍ଵଯଂ ଵର୍ତ୍ତତେ କଲ୍ପୋ ଵାରାହନ୍ତଂ ନିବୋଧତ। ପ୍ରଥମଃ ସାମ୍ପ୍ରତସ୍ତେଷାଂ କଲ୍ପୋଽଯଂ ଵର୍ତ୍ତତେ ଦ୍ଵିଜାଃ

ଏବେ ଏହି ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପ, ଯାହାକୁ ବରାହ କଳ୍ପ କୁହାଯାଏ, ସେ ବିଷୟରେ ଶୁଣ। ଏହି ସମସ୍ତ କଳ୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି ପ୍ରଥମ ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପ ଚାଲିଛି।

ତସ୍ମିନ୍ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵାଦ୍ଯାସ୍ତୁ ମନଵଃ ସ୍ଯୁଶ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ। ଅତୀତା ଵର୍ତ୍ତମାନାଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯା ଯେ ଚ ଵୈ ପୁନଃ

ଏହି କଳ୍ପରେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଆଦି ଚୌଦ ଜଣ ମନୁ ଅଛନ୍ତି—ଯେଉଁମାନେ ଅତୀତ ହୋଇଛନ୍ତି, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ପୁନି ଆସିବେ।

ତୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସମନ୍ତତଃ। ପୂର୍ଣଂ ଯୁଗସହସ୍ରଂ ଵୈ ପରିପାଲ୍ଯା ନରେଶ୍ଵରୈଃ। ପ୍ରଜାଭିସ୍ତପସା ଚୈଵ ତେଷାଂ ଶ୍ରୃଣୁତ ଵିସ୍ତରମ୍

ସେମାନେ ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ, ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ସହିତ, ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏବଂ ପ୍ରଜାମାନେ ତାପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଏହାର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ଏବେ ଶୁଣ।

ମନ୍ଵନ୍ତରେଣ ଚୈକେନ ସର୍ଵାଣ୍ଯେଵାନ୍ତରାଣି ଵୈ। ଭଵିଷ୍ଯାଣି ଭଵିଷ୍ଯୈଶ୍ଚ କଲ୍ପଃ କଲ୍ପେନ ଚୈଵ ହ

ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ବନ୍ତର ସହିତ ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟ ଘଟେ; ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତ କଳ୍ପମାନେ ଆସିବା ସହ କଳ୍ପ ପରେ କଳ୍ପ ଚାଲିଥାଏ।

ଅତୀତାନି ଚ କଲ୍ପାନି ସୋଦକାନି ସହାନ୍ଵଯୈଃ। ଅନାଗତେଷୁ ତଦ୍ଵଚ୍ଚ ତର୍କ୍କଃ କାର୍ଯୋ ଵିଜାନତା

ଯେଉଁ କଳ୍ପମାନେ ଅତୀତ ହୋଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ପାଣି ଏବଂ ବଂଶ ସହିତ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଆସିବେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ—ଏପରି ଚିନ୍ତା ଜ୍ଞାନୀମାନେ କରିବା ଉଚିତ।