ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଵସିଷ୍ଠସମ୍ଭୃତଶ୍ଚାଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଜିଘାଂସଯା। ସନ୍ତାନହେତୋର୍ଵିଭୁନା ଚୀର୍ଣଃ ସ୍କନ୍ଦେନ ଧୀମତା। ଦୈଵେନ ଵିଧିନା ଵିପ୍ର ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରହିତୈଷିଣା

ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଧୀର ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।

ଏକଂ ଵେଦଞ୍ଚତୁଷ୍ପାଦଞ୍ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ପୁନରୀଶ୍ଵରଃ। ଯଥା ବିଭେଦ ଭଗଵାନ୍ ଵ୍ଯାସଃ ସର୍ଵାନ୍ ସ୍ଵବୁଦ୍ଧିତଃ। ତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପ୍ରଶିଷ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶାଖା ଭେଦାଃ ପୁନଃ କୃତାଃ

ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏକ ଚାରି ଅଂଶ ଥିବା ବେଦକୁ ଚାରିଟି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପୁନି ବିଭିନ୍ନ ଶାଖା ଭାଗ କରିଦେଲେ।

ପ୍ରଯୋଗୈଃ ଷଡ୍‌ଗୁଣୀଯୈଶ୍ଚ ଯଥା ପୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା। ପୃଷ୍ଟେନ ଚାନୁପୃଷ୍ଟାସ୍ତେ ମୁନଯୋ ଧର୍ମକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ

ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛଅ ପ୍ରକାରର ପ୍ରୟୋଗ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବାବେଳେ, ଧର୍ମ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ସେଇ ମୁନିମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ ଓ ପ୍ରତିପ୍ରଶ୍ନରେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଥିଲେ।

ସୁନାଭଂ ଦିଵ୍ଯରୂପାଖ୍ଯଂ ସତ୍ଯାଙ୍ଗଂ ଶୁଭଵିକ୍ରମମ୍। ଅନୌପମ୍ଯମିଦଞ୍ଚକ୍ରଂ ଵର୍ତ୍ତମାନମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ। ପୃଷ୍ଠତୋ ଯାତ ନିଯତାସ୍ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଯଦ୍ଧିତମ୍

ସୁନାଭ ନାମକ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି, ସତ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଓ ଶୁଭ କ୍ରୀଡାଶକ୍ତି ଥିବା, ତୁଳନାହୀନ, ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଅକ୍ଷୟ ପ୍ରୟାସରେ ଘୁଞ୍ଚାଯାଇଥିଲା; ପଛୁଆଁ ଅନୁସରଣ କରି, ତୁମେ ଯାହା ଭଲ, ତାହା ପାଇବ।

ଗଚ୍ଛତୋ ଧର୍ମଚକ୍ରସ୍ଯ ଯତ୍ର ନେମିର୍ଵିଶୀର୍ଯତେ। ପୁଣ୍ଯଃ ସ ଦେଶୋ ମନ୍ତଵ୍ଯ ଇତ୍ଯୁଵାଚ ତଦା ପ୍ରଭୁଃ। ଉକ୍ତ୍ଵା ଚୈଵମୃଷୀନ୍ ବ୍ରହ୍ମା ହ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ୍ଵମଗାତ୍ପୁନଃ

ଧର୍ମର ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ଯେଉଁଠାରେ ତାହାର ନେମି ଭାଙ୍ଗିଯାଏ ନାହିଁ, ସେଠିକୁ ପବିତ୍ର ଜାଗା ବୋଲି ମନେ କରିବା ଉଚିତ, ଏପରି କହିଥିଲେ ପ୍ରଭୁ; ଏପରି କହି ମୁନିମାନେ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ପୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଗଙ୍ଗାଗର୍ଭସମାହାରଂ ନୈମିଷେଯତ୍ଵମେଵ ଚ। ଈଜିରେ ଚୈଵ ସତ୍ରେଣ ମୁନଯୋ ନୈମିଷେ ତଦା। ମୃତେ ଶରଦ୍ଵତି ତଥା ତସ୍ଯ ଚୋତ୍ଥାପନଂ କୃତମ୍

ଗଙ୍ଗାର ସାର ଏକତ୍ରିତ ହେବା, ନୈମିଷ ଅଞ୍ଚଳ, ସେଠାରେ ମୁନିମାନେ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ; ଶରଦ୍ୱତି ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।

ଋଷଯୋ ନୈମିଷେଯାସ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ପୁନଃ। ନିଃସୀମାଂ ଗାମିମାଂ କୃତ୍ସ୍ନାଂ କୃତ୍ଵା ରାଜାନମାହରନ୍। ଯଥାଵିଧି ଯଥାଶାସ୍ତ୍ରଂ ତମାତିଥ୍ଯୈରପୂଜଯନ୍

ନୈମିଷ ମୁନିମାନେ ଅତି ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୁନି ସମସ୍ତ ଅପାର ପୃଥିବୀକୁ ଏକତ୍ର କରି, ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ; ନିୟମ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ।

ପ୍ରୀତଂ ତଥା କୃତାତିଥ୍ଯଂ ରାଜାନଂ ଵିଧିଵତ୍ତଦା। ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଗତଃ କ୍ରୂରଃ ସ୍ଵର୍ଭାନୁରସୁରୋଽହରତ୍

ସେଇ ସମୟରେ ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଧରିନେଲା।

ଅନୁସସ୍ରୁର୍ହତଂ ଚାପି ନୃପମୈଡଂ ଯଥା ପୁରା। ଗନ୍ଧର୍ଵ ସହିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଲାପଗ୍ରାମଵାସିନମ୍

ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ହୋଇଥିଲା, ସେଇପରି ମୁନିମାନେ ହତ ରାଜାଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ; ତାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧର୍ବ ସହିତ କଳାପ ଗ୍ରାମରେ ଦେଖିଲେ।

ସନ୍ନିପାତଃ ପୁନସ୍ତସ୍ଯ ଯଥା ଯଜ୍ଞେ ମହର୍ଷିଭିଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହିରଣ୍ମଯଂ ସର୍ଵଂ ଯଜ୍ଞେ ଵସ୍ତୁ ମହାତ୍ମନାମ୍

ପୁନି ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ରାଜା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକାଠି ହେଲେ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ବସ୍ତୁ ସୁନାରେ ତିଆରି ଦେଖିଲେ।

ତଦା ଵୈ ନୈମିଷେଯାଣାଂ ସତ୍ରେ ଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକେ। ଯଥା ଵିଵଦମାନସ୍ତୁ ଐଡଃ ସଂସ୍ଥାପିତସ୍ତୁ ତୈଃ

ତାହାପରେ, ନୈମିଷ ମୁନିମାନେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବେଳେ, ବିବାଦ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଏଇଡ଼କୁ ସେମାନେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।

ଜନଯିତ୍ଵା ତ୍ଵରଣ୍ଯାନ୍ତେ ଐଡପୁତ୍ରଂ ଯଥାଯୁଷମ୍। ସମାପଯିତ୍ଵା ତତ୍ସତ୍ରମାଯୁଷଂ ପର୍ଯୁପାସତେ

ବନ ଛାଡ଼ରେ ଏଇଡ଼ଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ଦୀର୍ଘାୟୁ କରିଥିଲେ; ସେଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଆୟୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେବା କରିଥିଲେ।

ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ। ଋଷୀଣାଂ ପରମଂ ଚାତ୍ର ଲୋକତନ୍ତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍

ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ତାହା ବିସ୍ତାରରେ କହାଯାଇଛି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ; ଏଠାରେ ମୁନିମାନେ ରଖିଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଓ ଅପୂର୍ବ ପରମ୍ପରା ଅଛି।

ବ୍ରହ୍ମଣା ଯତ୍ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୁରାଣଂ ଜ୍ଞାନମୁତ୍ତମମ୍। ଅଵତାରଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ବ୍ରହ୍ମା ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅବତାର ଘଟିଥିଲା।

ତଥା ପାଶୁପତା ଯୋଗାଃ ସ୍ଥାନାନାଞ୍ଚୈଵ କୀର୍ତ୍ତନମ୍। ଲିଙ୍ଗୋଦ୍ଭଵସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ନୀଲକଣ୍ଠତ୍ଵମେଵ ଚ

ଏହିପରି ପାଶୁପତ ଯୋଗ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା, ଦେବତା ଲିଙ୍ଗର ପ୍ରକଟି, ଏବଂ ନୀଳକଣ୍ଠ ହେବା ପ୍ରାପ୍ତି ବିଷୟ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

କଥ୍ଯତେ ଯତ୍ର ଵିପ୍ରାଣାଂ ଵାଯୁନା ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନା। ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପାପପ୍ରଣାଶନମ୍। କୀର୍ତ୍ତନଂ ଶ୍ରଵଣଂ ଚାସ୍ଯ ଧାରଣଞ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ

ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ୟାର ବକ୍ତା ଭାବେ ବାୟୁ ମହାପୁରୁଷ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହନ୍ତି, ସେଠି ଏହି ପୁରାଣର ପାଠ, ଶ୍ରବଣ ଓ ବିଶେଷକରି ମନେ ରଖିବା ଭଲ, ଯଶସ୍ୱୀ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ ହୁଏ, ଏହା ପାପକୁ ଦୂର କରେ।

ଅନେନ ହି କ୍ରମେଣେଦଂ ପୁରାଣଂ ସଂପ୍ରଚକ୍ଷ୍ଯତେ। ସୁଖମର୍ଥଃ ସମାସେନ ମହାନପ୍ଯୁପଲଭ୍ଯତେ। ତସ୍ମାତ୍ କିଞ୍ଚିତ୍ସୁମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵିସ୍ତରମ୍

ଏହି ପ୍ରକାରେ ଏହି ପୁରାଣ କ୍ରମକ୍ରମେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯିବ; ସାରାଂଶରେ ଏହାର ମୂଳ ଅର୍ଥ ସହଜରେ ବୁଝିପାରିବା, ଏବଂ ବଡ଼ ଅର୍ଥ ମଧ୍ୟ ଲାଭ କରାଯାଏ। ତେଣୁ, କିଛି ଅଂଶ କହି, ପରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।

ପାଦମାଦ୍ଯମିଦଂ ସମ୍ଯକ୍ ଯୋଽଧୀଯୀତ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ। ତେନାଧୀତଂ ପୁରାଣଂ ତତ୍ ସର୍ଵଂ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ

ଯିଏ ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏହି ପ୍ରଥମ ପାଦକୁ ଭଲଭାବେ ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ପଢ଼ିହେବା ପରି ମନାଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ଯୋ ଵିଦ୍ଯାଚ୍ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ ସାଙ୍‌ଗୋପନିଷଦୋ ଦ୍ଵିଜଃ। ନ ଚେତ୍ପୁରାଣଂ ସଂଵିଦ୍ଯାନ୍ନୈଵ ସ ସ୍ଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ

ଯିଏ ଚାରିଟି ବେଦ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଓ ଉପନିଷଦ ସହିତ ଜାଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପୁରାଣ ନାହିଁ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ବାସ୍ତବରେ ପଣ୍ଡିତ ନୁହେଁ।

ଇତିହାସପୁରାଣାଭ୍ଯାଂ ଵେଦଂ ସମୁପବୃଂହଯେତ୍। ବିଭେତ୍ଯଲ୍ପଶ୍ରୁତାଦ୍ଵେଦୋ ମାମଯଂ ପ୍ରତରିଷ୍ଯତି

ବେଦକୁ ଇତିହାସ ଓ ପୁରାଣ ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ବେଦ ଭୟ କରେ—'ଏହି ଅଳ୍ପ ଶ୍ରବଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମୋତେ ଭୁଲ ବୁଝିପାରେ'।

ଅଭ୍ଯସନ୍ନିମମଧ୍ଯାଯଂ ସାକ୍ଷାତ୍ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସ୍ଵଯମ୍ଭୁଵା। ଆପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯେତ ଯଥେଷ୍ଟାଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଘତିମ୍

ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଅଭ୍ୟାସ କଲେ, ଯାହା ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଛି, ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ।

ଯସ୍ମାତ୍ ପୁରା ହ୍ଯନତୀଦଂ ପୁରାଣଂ ତେନ ତତ୍ ସ୍ମୃତମ୍। ନିରୁକ୍ତମସ୍ଯ ଯୋ ଵେଦ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ

ଏହି ପୁରାଣ ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ରଚିତ, ତେଣୁ ଏହାକୁ 'ପୁରାଣ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଏହାର ନାମର ଅର୍ଥ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ନାରାଯଣଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ। ତସ୍ଯାପି ଜଗତଃ ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ

ନାରାୟଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପି ଚଳାଇଛନ୍ତି; ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟା ହେଲେ ଦେବ ମହେଶ୍ୱର।

ଅତଶ୍ଚ ସଂକ୍ଷେପମିମଂ ଶ୍ରୃଣୁଧ୍ଵଂ ମହେଶ୍ଵରଃ ସର୍ଵମିଦଂ ପୁରାଣମ୍। ସ ସର୍ଗକାଲେ ଚ କରୋତି ସର୍ଗାନ୍ ସଂହାରକାଲେ ପୁନରାଦଦୀତ

ଏହିପରି, ସଂକ୍ଷେପରେ ଶୁଣନ୍ତୁ: ଏହି ସମସ୍ତ ପୁରାଣ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଅଂଶ। ସୃଷ୍ଟି ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଓ ସଂହାର ସମୟରେ ସେ ସବୁକୁ ଆପଣ ଭିତରେ ନେଇନନ୍ତି।

ଶୁକ ଉଵାଚ।। ପ୍ରତ୍ଯବ୍ରୁଵନ୍ ପୁନଃ ସୂତମୃଷଯସ୍ତେ ତପୋଧନାଃ। କୁତ୍ର ସତ୍ରଂ ସମଭଵତ୍ ତେଷାମଦ୍ଭୁତକର୍ମଣାମ୍

ଶୁକ କହିଲେ: ପୁନି, ସେହି ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—'ସେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ମାନେ କେଉଁଠି ସତ୍ର କରିଥିଲେ?'

କିଯନ୍ତଂ ଚୈଵ ତତ୍କାଲଂ କଥଂ ଚ ସମଵର୍ତ୍ତତ। ଆଚଚକ୍ଷ ପୁରାଣଂ ଚ କଥଂ ତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଭଞ୍ଚନଃ

'ସେହି ସତ୍ର କେତେ ଦିନ ଚାଲିଥିଲା, କିପରି ହେଇଥିଲା? ପ୍ରଭଞ୍ଜନ କିପରି ସେମାନେଙ୍କୁ ପୁରାଣ କହିଥିଲେ?'

ଆଚକ୍ଷ୍ଵ ଵିସ୍ତରେଣେଦଂ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ। ଇତି ସନ୍ନୋଦିତଃ ସୂତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଶୁଭଂ ଵଚଃ

'ଏହି ବିଷୟଟି ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୟାକରି ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କହନ୍ତୁ।' ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ ପାଇଁ, ସୂତ ଶୁଭ କଥା କହିଲେ।

ଶ୍ରୃଣୁଧ୍ଵଂ ଯତ୍ର ତେ ଧୀରା ଈଜିରେ ସତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍। ଯାଵନ୍ତଂ ଚାଭଵତ୍ କାଲଂ ଯଥା ଚ ସମଵର୍ତତ

'ଶୁଣନ୍ତୁ, ସେ ଧୀର ମୁନିମାନେ କେଉଁଠି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସତ୍ର କରିଥିଲେ, କେତେ ସମୟ ଚାଲିଥିଲା, ଓ କିପରି ହେଇଥିଲା।'

ସିସୃକ୍ଷମାଣା ଵିଶ୍ଵଂ ହି ଯତ୍ର ଵିଶ୍ଵସୃଜଃ ପୁରା। ସତ୍ରଂ ହି ଈଜିରେ ପୁଣ୍ଯଂ ସହସ୍ରଂ ପରିଵତ୍ସରାନ୍

ଯେଉଁଠି, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟାମାନେ ପୂର୍ବେ ଏକ ପବିତ୍ର ସତ୍ର ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି କରିଥିଲେ।