ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଏଵଂ ଵିଵଦମାନାସ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍ଵୈ ବ୍ରୁଵନ୍ତି ହ। ଯସ୍ମାନ୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ ଭେଦୋ ମନସଶ୍ଚେତସଶ୍ଚ ହ। ତସ୍ମାଦନୁଗ୍ରହାସ୍ତେଷାଂ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତ୍ଯୁତ ।। ୫.

ଏପରି ତର୍କ କରୁଥିବା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁହାଯାଏ—ମନ ଓ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ; ତେଣୁ, ତାଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ହେଇଯାନ୍ତି।

ଏକସ୍ତୁ ପ୍ରଭୁଶକ୍ତ୍ଯା ଵୈ ବହୁଧା ଭଵତୀଶ୍ଵରଃ। ଭୂତ୍ଵା ଯସ୍ମାଚ୍ଚ ବହୁଧା ଭଵନ୍ଯେକଃ ପୁନସ୍ତୁ ସଃ ।। ୫.

ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ବହୁ ହୋଇ, ପୁଣି ସେ ଏକ ହୋଇଯାନ୍ତି।

ତସ୍ମାତ୍ସୁମନସୋ ଭେଦାଜ୍ଜାଯନ୍ତେ ତେଜସଶ୍ଚ ହ। ମନ୍ଵନ୍ତରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରଜାଃ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମାଃ। ସର୍ଗାଦୌ ସକୃଦୁତ୍ପନ୍ନାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତୀହ ପ୍ରଶଂସଯା ।। ୫.

ଏହିପରି, ମନ ଓ ତେଜର ବିଭାଗରୁ ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ଜନ୍ମି ଏଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ରହନ୍ତି।

ପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତୁ କଲ୍ପାନ୍ତେ ରୁଦ୍ରଃ ସଂହରତି ପ୍ରଜାଃ। ଜାଯନ୍ତେ ମୋହଯନ୍ତୋଽନ୍ଯାନୀଶ୍ଵରା ଯୋଗମାଯଯା ।। ୫.

ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପର ଶେଷରେ, ରୁଦ୍ର ପ୍ରଜାମାନେ ସଂହାର କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟମାନେ ଯୋଗମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନେ ଜନ୍ମି, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତି।

ଐଶ୍ଵର୍ଯେଣ ଚରନ୍ତସ୍ତେ ମୋହଯନ୍ତି ହ୍ଯନୀଶ୍ଵରାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦୋଷପ୍ରଚାରେଷୁ ଯୁକ୍ତାଯୁକ୍ତଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ।। ୫.

ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ବିଚରଣ କରି, ଅନ୍ୟ ଅଶକ୍ତମାନେ ମୋହିତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଦୋଷର ପ୍ରସାରରେ, ଯଥାଯଥ ଓ ଅଯଥାଯଥ କିଛି ନାହିଁ।

ଭୂତାପଵାଦିନୋ ଦୁଷ୍ଟା ମଧ୍ଯସ୍ଥା ଭୂତଭାଵିନଃ। ଭୂତାପଵାଦିନଃ ଶକ୍ତାସ୍ତ୍ରଯୋ ଵେଦାଃ ପ୍ରଵାଦିନାମ୍ ।। ୫.

ଯେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଭ୍ରଷ୍ଟ; ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଲୋକମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ପ୍ରତି ଉଦାସୀନ; ଯେମାନେ ସତ୍ତ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ମାନନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରଚାର କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତିନିଟି ବେଦ ଶିକ୍ଷକ ସ୍ୱରୂପ।

ଦୃଢପୂର୍ଵଶ୍ରୁତତ୍ଵାଚ୍ଚ ପ୍ରଵାଦାଚ୍ଚୈଵ ଲୌକିକାତ୍। ଚତୁର୍ଭିଃ କାରଣୈରେଭିର୍ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ନ ଵିନ୍ଦତି ।। ୫.

ପୂର୍ବରୁ ଶୁଣିଥିବା ଦୃଢ଼ ଶିକ୍ଷା ଓ ସାଧାରଣ ଜଗତର ଉପଦେଶ, ଏହି ଚାରିଟି କାରଣ ଦ୍ୱାରା ଲୋକେ ଯଥାର୍ଥ ସତ୍ୟକୁ ପାଇପାରନାହାନ୍ତି।

ପୂର୍ଵମର୍ଥାନ୍ତରେ ନ୍ଯସ୍ତାଃ କାଲାନ୍ତରଗତା ଅପି। ତେନାନ୍ଯତ୍ ସନ୍ତମପ୍ଯର୍ଥଂ ଦ୍ଵେଷାନ୍ନ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ ।। ୫.

ପୂର୍ବରୁ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥକୁ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ରଖାଯାଇଥିଲା; ଏହିପରି ଦ୍ୱେଷ ଥିବାରୁ ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ସେଠାରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ।

ଦର୍ଶାନାଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଭୂତୋ ଯୋ ଗୁଣଭୂତସ୍ତୁ ତେଷୁ ଯଃ। କର୍ମଣାଂ ମନସାଂ କର୍ତ୍ତା ଅଭିଜାତ୍ଯା ଚ ଯୋ ମହାନ୍। ଶ୍ରୁତଜ୍ଞୈଃ କାରଣୈରେତୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ପରିକୀର୍ତ୍ତ୍ଯତେ ।। ୫.

ଦର୍ଶନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ପ୍ରଧାନ ତାହା ଦ୍ରବ୍ୟ; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାହା ଗୁଣ, ସେହି ଗୁଣ। କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚିନ୍ତାର କର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମରେ ମହାନ ଯିଏ, ସେମାନେ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞମାନେ ଏହି ଚାରିଟି କାରଣ ଦ୍ୱାରା ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି।

ଅଶକ୍ତରୁଷ୍ଟୋ ଜାନାତି ଦେଵତାଃ ପ୍ରଵିଭାଗଶଃ। ଇମୌ ଚୋଦାହରନ୍ତ୍ଯତ୍ର ଶ୍ଲୋକୌ ଯୋଗେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରତି ।। ୫.

ଯିଏ ଅଶକ୍ତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ସେ ଦେବତାମାନେ କିଏ କିଏ ଅଲଗା ଅଛନ୍ତି ତାହା ଜାଣେ। ଏଠି ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କ ବିଷୟରେ ଦୁଇଟି ଶ୍ଲୋକ ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଉଛି।

ଆତ୍ମନଃ ପ୍ରତିରୂପାଣି ପରେଷାଞ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ। କୁର୍ଯାଦ୍ଯୋଗବଲମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତୈଶ୍ଚ ସର୍ଵୈଃ ସହାଚରେତ୍ ।। ୫.

ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜଣେ ନିଜ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ହଜାର ହଜାର ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଏକାସାଥି ଚଳିପାରେ।

ପ୍ରାପ୍ନୁଯାଦ୍ଵିଷଯାଶ୍ଚୈଵ ତଥୈଵୋଗ୍ରତପଶ୍ଚରନ୍ । ସଂହରେଚ୍ଚ ପୁନଃ ସର୍ଵାନ୍ ସୂର୍ଯତେଜୋ ଗୁଣାନିଵ ।। ୫.

ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଲାଭ କରିପାରେ, ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ତପସ୍ୟା କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜସ୍ୱୀ ଗୁଣମାନେ ପରି ପୁନି ଆପଣ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରିପାରେ।

ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନୈମିଷେଯାସ୍ତପସ୍ଵିନଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛୁଋଷଯଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵଚନସ୍ଯ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ।। ୬.

ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ତପସ୍ୱୀମାନେ କ୍ରମକ୍ରମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।

ସପ୍ତସ୍ଵିହ କଥଂ ଦେଵା ଜାତା ମନ୍ଵନ୍ତରେଷ୍ଵିହ। ଇନ୍ଦ୍ରଵିଷ୍ଣୁପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ଆଦିତ୍ଯାସ୍ତୁ ମହୌଜସଃ। ଏତତ୍ ପ୍ରବ୍ରୂହି ନଃ ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ରୋମହର୍ଷଣ ।। ୬.

ଏଠି ମନ୍ବନ୍ତରମାନେ କେମିତି ସାତି ଦେବତା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରଧାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଦିତ୍ୟମାନେ? ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆମକୁ କହ, ରୋମହର୍ଷଣ।

ଏଵ ମୁକ୍ତସ୍ତଦା ସୂତୋ ଵିନଯୀ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ। ଉଵାଚ ଵଦତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଯଥା ପୃଷ୍ଟୋ ମହର୍ଷିଭିଃ ।। ୬.

ଏପରି କହିଲେ, ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ କଥା କହୁଥିବା ମଧ୍ୟରୁ ବିନୟୀ ସୂତ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ଅନୁଯାୟୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଵ୍ରହ୍ମଣୋ ଵୈ ମୁଖାତ୍ ସୃଷ୍ଟା ଯଥା ଦେଵାଃ ପ୍ରଜେପ୍ସଯା। ସର୍ଵ ମନ୍ତ୍ରଶରୀରାସ୍ତେ ସ୍ମୃତା ମନ୍ଵତରେଷ୍ଵିହ ।। ୬.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଏଠିରେ ସମସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରମୟ ଦେହ ଥିବା ବୋଲି ମନ୍ବନ୍ତରମାନେ ସ୍ମରଣ କରାଯାନ୍ତି।

ଦର୍ଶଶ୍ଚ ପୌର୍ଣମାସଶ୍ଚ ବୃହଦ୍ଯଚ୍ଚ ରଥନ୍ତରମ୍। ଆକୂତଃ ପ୍ରଥମସ୍ତେଷାଂ ତତସ୍ତ୍ଵାକୂତିରେଵ ଚ ।। ୬.

ଦର୍ଶ, ପୌର୍ଣ୍ଣମାସ, ବୃହତ୍, ରଥନ୍ତର; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ହେଉଛି ଆକୂତି, ତାପରେ ଆକୂତି ନାମକ ଅନ୍ୟ।

ଵିତ୍ତିଶ୍ଚୈଵ ସୁଵିତ୍ତିଶ୍ଚ ଆକୂତିଃ କୂତିରେଵ ଚ। ଅଧୀଷ୍ଟସ୍ତୁ ତତୋ ଜ୍ଞେଯଃ ଅଧୀତିଶ୍ଚୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ଵିଜ୍ଞାତିଶ୍ଚୈଵ ଵିଜ୍ଞାତୋ ମାନଵୋ ଯେ ଚ ଦ୍ଵାଦଶ ।। ୬.

ବିତ୍ତି, ସୁବିତ୍ତି, ଆକୂତି, କୂତି; ତାପରେ ଅଧିଷ୍ଠ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏଠିରେ ଅଧିତି ମଧ୍ୟ ତଥ୍ୟରୂପ। ବିଜ୍ଞାତି, ବିଜ୍ଞାତା, ଏହି ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶ ମନୁ।

ଜ୍ଞେଯୋ ଦ୍ଵାଦଶପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଯଶ୍ଚାବ୍ଦେନ ସମାଜଯେତ୍। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାବ୍ରଵୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଜଯା ଦେଵାନସୂଯତ ।। ୬.

ଦ୍ୱାଦଶ ପୁଅ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଯିଏ ବର୍ଷରେ ସେମାନେ ମିଶାଏ; ସେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖି, 'ଦେବତାମାନେ ଜନ୍ମନିଅ' ବୋଲି କହିଲେ।

ଦାରା ଗ୍ରିହୋତ୍ରସଂଯୋଗେ ମିଥ୍ଯାମାରଭତେତି ଚ। ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ଵ୍ରହ୍ମା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ ।। ୬.

ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଗୃହଯଜ୍ଞର ସଂଯୋଗରେ, ସେ ଭୁଲ୍ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏପରି କହି ବ୍ରହ୍ମା ସେଠିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ତତସ୍ତେ ନାଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ତ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପରମେଷ୍ଠିନଃ। ସତ୍ଯସ୍ଯେହ ତୁ କର୍ମାଣି ଵାଙ୍ମନଃ କର୍ମଜାନି ତୁ ।। ୬.

ତାପରେ ସେମାନେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେନାହିଁ; ଏଠି ସତ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି କଥା, ମନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ।

ଯ ଏଵାପ୍ଯଵତିଷ୍ଠନ୍ତେ ଦୋଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ କର୍ମସୁ। କ୍ଷଯାତିଶଯଯୁକ୍ତନ୍ତୁ ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କର୍ମଣାଂ ଫଲମ୍ ।। ୬.

ଯେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୋଷ ଦେଖି ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳରେ କ୍ଷୟ ଓ ବୃଦ୍ଧି ମିଶ୍ରିତ ଦେଖନ୍ତି।

ଜୁଗୁପ୍ସନ୍ତଃ ପ୍ରସୂତିଞ୍ଚ ନିସ୍ତନ୍ଦ୍ରା ନିର୍ମମାଭଵନ୍। ଅଜସ୍ରଂ କାଂକ୍ଷମାଣାସ୍ତେ ଵିରକ୍ତା ଦୋଷଦର୍ଶିନଃ ।। ୬.

ସେମାନେ ଜନ୍ମକୁ ଘୃଣା କରି, ଅଲସତା ଓ ମମତା ଛାଡ଼ିଲେ; ସଦା ଆଶା କରୁଥିବା, ଦୋଷ ଦେଖି ବିରକ୍ତ ହେଲେ।

ଅର୍ଥଂ ଧର୍ମଞ୍ଚ କାମଞ୍ଚ ହିତ୍ଵା ତେ ଵୈ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ପୌରୁଷଂ ଜ୍ଞାନମାସ୍ଥାଯ ତେଜଃ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ଚାସ୍ଥିତାଃ ।। ୬.

ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମକୁ ଛାଡି, ସେମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲେ, ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କରି ଅଟୁଟ ରହିଲେ।

ତେଷାଞ୍ଚ ତମଭିପ୍ରାଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଚୁକୋପ ହ। ତାନବ୍ରଵୀତ୍ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ନିରୁତ୍ସାହାତ୍ ସୁରାନଥ ।। ୬.

ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଭାବନା ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; ତାପରେ ଉତ୍ସାହ ଛାଡି ବ୍ରହ୍ମା ସେଇ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ପ୍ରଜାର୍ଥମିହ ଯୂଯଂ ଵୈ ପ୍ରଜାସ୍ରଷ୍ଟାଽସ୍ମି ନାନ୍ଯଥା। ପ୍ରସୂଯଧ୍ଵଂ ଜଯଘ୍ଵଞ୍ଚେତ୍ଯୁକ୍ତଵାନସ୍ମି ଯତ୍ ପୁରା ।। ୬.

ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମେ ଏଠାରେ ଅଛ; ମୁଁ ପ୍ରଜାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏହା ଛାଡି ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ। ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ କହିଥିଲି: ‘ସନ୍ତାନ ଦେଉ ଓ ବିଜୟୀ ହେଉ’।

ଯସ୍ମାଦ୍ଵାକ୍ଯମନାଦୃତ୍ଯ ମମ ଵୈରାଗ୍ଯମାସ୍ଥିତାଃ। ଜୁଗୁପ୍ସମାନାଃ ସ୍ଵଂ ଜନ୍ମ ସନ୍ତତିଂ ନାଭି ନନ୍ଦଥ ।। ୬.

ମୋର କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ତୁମେ ବିରାକ୍ତିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲ, ନିଜ ଜନ୍ମକୁ ଅପମାନ କରି, ନିଜ ସନ୍ତାନରେ ଆନନ୍ଦ ମାନିଲେ ନାହିଁ।

କର୍ମଣାଞ୍ଚ କୃତୋ ନ୍ଯାସୋ ହ୍ଯମୃତତ୍ତ୍ଵାଭିକାଂକ୍ଷଯା। ତସ୍ମାଦ୍ଯୂଯମନାଦୃତ୍ଯ ସପ୍ତକୃତ୍ଵସ୍ତୁ ଯାସ୍ଯଥ ।। ୬.

ଅମୃତତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ଆଶାରେ କର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛ; ଏହିପରି ମୋତେ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ସପ୍ତ ଥର ତୁମେ ଯିବାକୁ ପଡିବ।

ତେ ଶପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ଦେଵା ଜଯାସ୍ତଂ ଵୈ ପ୍ରସାଦଯନ୍। କ୍ଷମାସ୍ମାକଂ ମହାଦେଵ ଯଦଜ୍ଞାନାତ୍ କୃତଂ ଵିଭୋ ।। ୬.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଜୟଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କହିଲେ: ‘ମହାଦେବ, ଅଜ୍ଞାନରେ ଯାହା କରିଛୁ, ଦୟାକରି ଆମକୁ କ୍ଷମା କର’।