ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଗଦୋ ନାମାସୁରୋ ହ୍ଯାସୀଦ୍ଵଜ୍ରାଦ୍ଵଜ୍ରତରୋ ଦୃଢଃ। ତପସା ଦାରୁଣେନାସୌ ବ୍ରହ୍ମଲବ୍ଧଵରଃ ପୁରା। ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପ୍ରାଦାତ୍ସ୍ଵଶରୀରାସ୍ଥି ଦୁସ୍ତ୍ଯଜମ୍ ।। ୪୭.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଗଦା ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ବଜ୍ର ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ; ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ପାଇଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଦୁର୍ଲଭ ହାଡ଼ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମୋକ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମ୍ମାପି ଗଦାଂ ଚକ୍ରେଽଦ୍ଭୁତାଂ ତଦା। ତଦସ୍ଥି ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷୈଃ କୁନ୍ଦୈଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ହ୍ଯଧାରଯତ୍ ।। ୪୭.

ବ୍ରହ୍ମା ଆଦେଶ ଦେଲେ, ତାପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଅଦ୍ଭୁତ ଗଦା ତିଆରି କଲେ; ସେହି ହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ହାମ୍ମାର ଓ କୁଣ୍ଡାରେ ଗଢ଼ି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖାଗଲା।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ମନୌ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ କ୍ଵଚିତ। ହେତୀ ରକ୍ଷୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ।। ୪୭.

ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ଯୁଗରେ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାକ୍ଷସ ହେତି ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ଶତଂ ଵାଯୁମଭକ୍ଷଯତ୍। ଉନ୍ମୁଖଶ୍ଚୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵବାହୁଶ୍ଚ ପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠଭରେଣ ହ ।। ୪୭.

ଏକ ଶତ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ, ଶିର ଉପରେ ହାତ ଉଠାଇ, ପାଦ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଦେହ ଭାର ଦେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।

ଏକେନାତିଷ୍ଠଦଵ୍ଯଗ୍ରଃ ଶୀର୍ଣପର୍ଣାନିଲାଶନଃ। ବ୍ରହ୍ମାଦୀଂସ୍ତପସା ତୁଷ୍ଟାନ୍ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଵରପ୍ରଦାନ୍ ।। ୪୭.

ସେ ଏକ ପାଦରେ ଅଚଳ ରହି, ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ ବାୟୁ ଖାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।

ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ମନୁଜାଦିଭିଃ। କୃଷ୍ଣେଶାନାଦିଚକ୍ରାଦ୍ଯୈରଵଧ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ ମହାବଲଃ ।। ୪୭.

ସେ ବର ଚାହିଲେ: 'ମୁଁ ଦେବ, ଦାନବ, ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କୃଷ୍ଣ, ଶିବ ଓ ଆଦି ଚକ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜେୟ ହେଉଁ; ମୋର ଅପାର ଶକ୍ତି ହେଉ।'

ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ହିତାସ୍ତେ ହେତିର୍ଦେଵାନଥାଜଯତ୍। ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମକରୋଦ୍ଧେତିର୍ଭୀତା ବ୍ରହ୍ମହରାଦଯଃ ।। ୪୭.

ସେମାନେ 'ତଥା' କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାପରେ ହେତି ଦେବତାମାନେକୁ ଜିତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଅଧିକାର କଲେ, ଯାହାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ହରିଂ ତେ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁରୂଚୁର୍ହେତିଂ ଜହୀତି ତାନ୍ । ଊଚେ ହରିରଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ହେତିର୍ଦେଵାସୁରୈଃ ସୁରାଃ ।। ୪୭.

ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏ ଅସ୍ତ୍ର, ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼।" ତେବେ ହରି କହିଲେ, "ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଦେବଗଣ।"

ମହାସ୍ତ୍ରଂ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ହେତିଂ ହନ୍ମି ହି ଯେନ ତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ତତୋ ଦେଵା ଗଦାଂ ତାଂ ହରଯେ ଦଦୁଃ ।। ୪୭.

ହରି କହିଲେ, "ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି।" ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ସେ ଗଦାଟିକୁ ହରିଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଦଧାର ତାଂ ଗଦାମାଦୌ ଦେଵୈରୁକ୍ତୋ ଗଦାଧରଃ । ଗଦଯା ହେତିମାହତ୍ଯ ଦେଵୈଃ ସ ତ୍ରିଦିଵଂ ଯଯୌ ।। ୪୭.

ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଗଦାଧର ପ୍ରଥମେ ସେ ଗଦାକୁ ଧରିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ପରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।

ଗଦାମାଦାଵଵଷ୍ଟଭ୍ଯ ଗଯାସୁରଶିରଃଶିଲାମ୍। ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ସ୍ଥିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାଦାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୭.

ପ୍ରଥମେ, ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଗୟାସୁରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ଶିଳାକୁ ଦବାଇଲେ। ଯେହেতୁ ସେ ଏହାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ ଥିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଆଦିଗଦାଧର ଭାବେ ପରିଚିତ।

ଶିଲାପର୍ଵତରୂପେଣ ଵ୍ଯକ୍ତ ଆଦିଗଦାଧରଃ । ଶିଲାସୌ ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠାଦ୍ରିଃ ପ୍ରଭାସୋ ନାମପର୍ଵ୍ଵତଃ ।। ୪୭.

ଶିଳା ପର୍ବତର ଆକାରରେ ଆଦିଗଦାଧର ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକଟ। ଏହି ଶିଳାଟି ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠ ପର୍ବତ, ଯାହାକୁ ପ୍ରଭାସ ପର୍ବତ ବୋଲି ଡାକାଯାଏ।

ଉଦ୍ଯନ୍ତୋ ଗୀତନାଦଶ୍ଚ ଭସ୍ମକୂଟୋ ଗିରିର୍ମ୍ମହାନ୍। ଗୃଧ୍ର କୂଟଃ ପ୍ରେତକୂଟଶ୍ଚାଦିପାଲୋଽରଵିନ୍ଦକଃ ।। ୪୭.

ଉଦ୍ୟନ୍ତ, ଗୀତନାଦ, ବସ୍ମକୂଟ ଏହି ବଡ଼ ପର୍ବତ, ଗୃଧ୍ରକୂଟ, ପ୍ରେତକୂଟ, ଆଦିପାଳ ଏବଂ ଅରବିନ୍ଦକ—

ପଞ୍ଚଲୋକଃ ସପ୍ତଲୋକୋ ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଲୋହଦଣ୍ଡକଃ । କ୍ରୌଞ୍ଚପାଦୋଽକ୍ଷଯଵଟଃ ଫଲ୍ଗୁତୀର୍ଥଂ ମଧୁଶ୍ରଵାଃ ।। ୪୭.

ପଞ୍ଚଲୋକ, ସପ୍ତଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ, ଲୋହଦଣ୍ଡକ, କ୍ରଉଞ୍ଚପାଦ, ଅକ୍ଷୟବଟ, ଫାଲ୍ଗୁତୀର୍ଥ ଏବଂ ମଧୁଶ୍ରବା—

ଦଧିକୁଲ୍ଯା ମଧୁକୁଲ୍ଯା ଦେଵିକା ଚ ମହାନଦୀ। ଵୈତରଣ୍ଯାଦିରୂପେଣ ଵ୍ଯକ୍ତ ଆଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୭.

ଦଧିକୁଳ୍ୟା, ମଧୁକୁଳ୍ୟା, ଦେବିକା ଏହି ବଡ଼ ନଦୀ ଏବଂ ବୈତରଣୀ—ଏହି ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଆଦିଗଦାଧର ପ୍ରକଟ ଅଛନ୍ତି।

ଵିଷ୍ଣୋଃ ପଦଂ ରୁଦ୍ରପଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପଦମୁତ୍ତମମ୍। କାଶ୍ଯପସ୍ଯ ପଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵୌ ହସ୍ତୌ ଯତ୍ର ନିର୍ଗତୌ ।। ୪୭.

ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପଦ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପଦ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ, କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପଦ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଟି ହାତ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛି।

ପଞ୍ଚାଗ୍ନୀନାଂ ପଦାନ୍ଯତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯପଦେ ପରେ। ରଵେଶ୍ଚ କାର୍ତ୍ତିକେଯସ୍ଯ କ୍ରୌଞ୍ଚମାତଙ୍ଗଯୋରପି ।। ୪୭.

ଏଠାରେ ପଞ୍ଚ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପଦ ଅଛି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କାର୍ତ୍ତିକେୟ, କ୍ରଉଞ୍ଚ ଓ ମାତଙ୍ଗଙ୍କ ପଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

ମୁଖ୍ଯଲିଙ୍ଗାନି ସର୍ଵ୍ଵାଣି ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ମନା ସ୍ଥିତଃ। ଆଦ୍ଯୋ ଗଦାଧରଶ୍ଚୈଵ ଵ୍ଯକ୍ତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗଦାଧରଃ ।। ୪୭.

ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଲିଙ୍ଗ, ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ସେଠାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ଆଦି ଗଦାଧର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଗଦାଧର ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ଅଛନ୍ତି।

ଗାଯତ୍ରୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ସନ୍ଧ୍ଯା ଚୈଵ ସରସ୍ଵତୀ । ଗଯାଦିତ୍ଯଶ୍ଚୋତ୍ତରାର୍କୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍କୋଽପି ନୈମିଷଃ ।। ୪୭.

ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ସନ୍ଧ୍ୟା, ସରସ୍ୱତୀ, ଗୟାଦିତ୍ୟ, ଉତ୍ତରାର୍କ, ଦକ୍ଷିଣାର୍କ ଏବଂ ନୈମିଷ—

ଶ୍ଵେତାର୍କୋ ଗଣନାଥଶ୍ଚ ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ। ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚୈକାଦଶୈଵାଥ ତଥା ସପ୍ତର୍ଷଯୋଽପରେ ।। ୪୭.

ଶ୍ୱେତାର୍କ, ଗଣନାଥ, ଅଷ୍ଟ ବସୁ, ମହାମୁନିମାନେ, ଏକାଦଶ ରୁଦ୍ର ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସପ୍ତ ଋଷି—

ସୋମନାଥଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେଶଃ କପର୍ଦ୍ଦୀଶୋ ଵିନାଯକଃ। ନାରାଯଣୋ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ ।। ୪୭.

ସୋମନାଥ, ସିଦ୍ଧେଶ, କପର୍ଦ୍ଦିଶ, ବିନାୟକ, ନାରାୟଣ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଶ୍ରୀପୁରୁଷୋତ୍ତମ—

ମାର୍କଣ୍ଡେଯେଶଃ କୌଟୀଶୋ ହ୍ଯଙ୍ଗିରେଶଃ ପିତାମହଃ। ଜନାର୍ଦନୋ ମଙ୍ଗଲା ଚ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଉତ୍ତମଃ ।। ୪୭.

ମାର୍କଣ୍ଡେୟେଶ, କୌଟୀଶ, ଅଙ୍ଗିରେଶ, ପିତାମହ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମଙ୍ଗଳା ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ—

ଇତ୍ଯାଦିଵ୍ଯକ୍ତରୂପେଣ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାଦିଗଦାଧରଃ। ହେତିର୍ଯୋ ରାକ୍ଷସସ୍ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁରଂ ଗତଃ ।। ୪୭.

ଏପରି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରକଟ ରୂପରେ ଆଦିଗଦାଧର ବସିଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସ ହେତି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ଧାମକୁ ଫେରିଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣା ସହ ରୁଦ୍ରାଦ୍ଯୈଃ କାରିତେ ନିଶ୍ଚଲେଽସୁରେ । ତୁଷ୍ଟାଵାଦ୍ଯଗଦାପାଣିଂ ଵେଧା ହର୍ଷେଣ ନିର୍ଵୃତଃ ।। ୪୭.

ବ୍ରହ୍ମା ଓ ରୁଦ୍ର ଆଦି ସହ ଏହି ଅସୁରକୁ ଅଚଳ କରିଥିବାବେଳେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଆନନ୍ଦରେ ଆଦିଗଦାପାଣିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ।। ଗଦାଧରଂ ଵ୍ଯପଗତକାଲକଲ୍ମଷଂ ଗଯାଗତଂ ଵିଦିତଗୁଣଂ ଗୁଣାତିଗମ୍। ଗୁହାଗତଂ ଗିରିଵରଗୌରଗେହଗଂ ଗଣାର୍ଚ୍ଚିତଂ ଵରଦମହଂ ନମାମି ।। ୪୭.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— "ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଉଛି, ଯିଏ କାଳର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ, ଗୟାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି, ଗୁଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଗୁହାରେ ବସିଛନ୍ତି, ବଡ଼ ପର୍ବତର ଗୃହରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଗଣମାନେ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ଭକ୍ତମାନେକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।"

ଅହଃଶ୍ରିଯଂ ତ୍ରିଦଶଗଣାଦିସୁଶ୍ରିଯଂ ଭଵଶ୍ରିଯଂ ଦିତିଭଵଦାରଣଶ୍ରିଯମ୍। କଲିଶ୍ରିଯଂ କଲିମଲମର୍ଦନଶ୍ରିଯଂ ଗଦାଧରଂ ନୌମି ତମାଶ୍ରିତଶ୍ରିଯମ୍ । ୪୭.

ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯାହାଙ୍କର ମହିମା ଦିନରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସମୃଦ୍ଧିରେ, ଦାନବ ନାଶରେ, ଅପରାଧ ଦାହନରେ, କଳିଯୁଗରେ, ପାପ ଦମନରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଆଶ୍ରୟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ।

ଦୃଢାଦୄଢଂ ପରିଵୃଢଗାଢସଂସ୍ତୁତଂ କାମାଦ୍ଭୁତଂ ସୁଦୃଢମରୂଢିରୂଢିଗମ୍। ତମାଢ୍ଯଗଂ ଦୃଢଦୁରିତାଦ୍ଯଢୌକିତଂ ସ୍ଵଢୌକୃତଂ ଦୃଢତରଗୋତ୍ରସୂକ୍ତିଭମ୍ ।। ୪୭.

ମୁଁ ସେଉଁଠି ଥିବା ଦୃଢ଼, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁତ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାମନା ପୂରଣ କରୁଥିବା, ଅଟୁଟ, ଉଚ୍ଚତାକୁ ଅଗ୍ରସର, ଧନୀ, ଗଭୀର ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରୁଥିବା, ନିଜେ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଂଶର ଗୌରବ ଗାଇଯାଉଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେଁ।

ଵିଦେହକଂ କରଣକଲାଵିଵର୍ଜିତଂ ଵିଜନ୍ମକଂ ଦିଵକରଵେଦିଭୂଷିତମ୍। ଗଦାଧରଂ ଧ୍ଵନିମୁଖଵର୍ଜିତଂ ପରଂ ନମାମ୍ଯହଂ ସତତ ମନାଦିମୀଶ୍ଵରଂ ହରିମ୍ ।। ୪୭.

ମୁଁ ସଦା ପ୍ରଭୁ ହରିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯିଏ ଦେହରୁ ପାରେ, କାର୍ଯ୍ୟର କଳା ରହିତ, ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ବେଦିରେ ଶୋଭିତ, ଗଦାଧର, ଶବ୍ଦର ସୀମାରୁ ଦୂର, ଏବଂ ସନାତନ।

ମନୋଽତିଗଂ ମତିଗତିଵର୍ଜିତଂ ପରଂ ସଦାଦ୍ଵଯଂ ସ୍ତୁତିଶିରସି ସଂସ୍ତୁତଂ ବୁଧୈଃ। ଚିଦାତ୍ମକଂ କଲିଗତକାରଣାତିଗଂ ଗଦାଧରଂ ହୃଦଯଗତଂ ନମାମି ତମ୍ ।। ୪୭.

ମୁଁ ଗଦାଧରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯିଏ ମନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିର ଗତିରୁ ଦୂରେ, ସଦା ଏକମାତ୍ର, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ଯାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି, ଚେତନାର ସ୍ୱରୂପ, କଳିଯୁଗର କାରଣକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।