ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

କ୍ରୌଞ୍ଚରୂପେଣ ହି ମୁନିର୍ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠେ ତପୋଽକରୋତ୍। ତସ୍ଯ ପାଦାଙ୍କିତୋ ଯସ୍ମାତ୍କ୍ରୌଞ୍ଚପାଦସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୪୬.

କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀ ଆକୃତିରେ ଏକ ଋଷି ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଥିବାରୁ ଏହାକୁ କ୍ରଉଞ୍ଚପାଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସ୍ନାତୋ ଜଲାଶଯେ ତତ୍ର ନଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ସ୍ଵକଂ କୁଲମ୍। ବଲିଃ କାକଶିଲାଯାଞ୍ଚ କାକେଭ୍ଯ ଋଣମୋକ୍ଷଦଃ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ଝିଅ ଜଳାଶୟରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ନିଜ କୁଳକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବେ। ବଳି, କାକଶିଳାରେ, କାକମାନେ ପାଇଁ ଋଣମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠସ୍ଯ ସାନୌ ହି ଲୋମଶୋ ଲୋମହର୍ଷଣଃ। ଦ୍ଵାଵେତୌ ପରମଂ ତପ୍ତ୍ଵା ତପଃସିଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ଗତୌ ।। ୪୬.

ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଲୋମଶ ଓ ଲୋମହର୍ଷଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରି ତପସ୍ୟାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।

ଆହୂତାସ୍ତୁ ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ଲୋମଶେନ ମହାନଦୀ। ଶରାଵତୀ ଵେତ୍ରଵତୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ସରସ୍ଵତୀ ।। ୪୬.

ଲୋମଶଙ୍କ ଡାକରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀମାନେ ଆସିଥିଲେ—ଶରାବତୀ, ବେତ୍ରବତୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

କାଵେରୀ ସିନ୍ଧୁରୀରା ଚ ଚନ୍ଦନା ଚ ସରିଦ୍ଵରା। ଵାସିଷ୍ଠୀ ସରଯୂର୍ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା ଗଣ୍ଡକୀନ୍ଦିରା ।। ୪୬.

କାବେରୀ, ସିନ୍ଧୁରୀ, ଚନ୍ଦନା—ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀମାନେ, ବାସିଷ୍ଠୀ, ସରୟୂ, ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ଗଣ୍ଡକୀ ଓ ଇନ୍ଦିରା।

ମହାଵୈତରଣୀ ନାମ୍ନା ନିକ୍ଷରା ଚ ଦିଵୌକସଃ । ସାଵଵ୍ଯଲକନନ୍ଦା ଚ ହ୍ଯୁଦୀଚୀ କନ୍କାହ୍ଵଯା ।। ୪୬.

ମହାବୈତରଣୀ ନାମକ ନଦୀ, ନିକ୍ଷରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ସାବବ୍ୟଳକନନ୍ଦା ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗର କଙ୍କା ନାମକ ନଦୀ।

କୌଶିକୀ ବ୍ରହ୍ମଦା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ସର୍ଵସ୍ଯାଘଵିମୋଚିନୀ। କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଵା ଚର୍ମ୍ମଵତୀ ଦ୍ଵେ ନଦ୍ଯୌ ମୁକ୍ତିଦାଯିକେ ।। ୪୬.

କୌଶିକୀ, ବ୍ରହ୍ମଦା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା—ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ମୁଚାଇଦେଇଥାଏ; କୃଷ୍ଣବଲ୍ଭା ଓ ଚର୍ମ୍ମବତୀ—ଏହି ଦୁଇଟି ନଦୀ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଆହୂତେ ସରିତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଲୋମହ୍ରର୍ଷେଣ ସାହସାତ୍ । ତପସସ୍ତୁ ପ୍ରଭାଵେଣ ନର୍ମ୍ମଦା ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ। ତାସୁ ସର୍ଵାସୁ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦଃ ସ୍ଵର୍ନଯେତ୍ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ଲୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ ନର୍ମଦା ନଦୀ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମଯୋନିଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମାନଵଃ। ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ ଯାତୀହ ଵିମୁକ୍ତୋ ଯୋନିସଙ୍କଟାତ୍ ।। ୪୬.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମୟୋନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ପୁଣି ବାହାରେ, ସେଉଁଠି ଏଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଓ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।

ନିକ୍ଷରାଯାଂ ପୁଷ୍କରିଣ୍ଯାଂ ସ୍ନାତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିକଂ ନରଃ। କୁର୍ଯ୍ଯାତ୍କ୍ରୌଞ୍ଚପଦେ ଦିଵ୍ଯେ ନିଯମାଦ୍ଵାସରତ୍ରଯମ୍। ସର୍ଵାନ୍ପିତୄନ୍ନଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ପଞ୍ଚପାପିନ ଏଵ ଚ ।। ୪୬.

ନିକ୍ଷରା ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, କ୍ରୌଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଅନୁଶାସନ ରେ ତିନି ଦିନ ଧରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଚାର କରିଲେ, ସେ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ — ଯେଉଁମାନେ ପଞ୍ଚ ଅପରାଧୀ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ — ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯାଏ।

ଜନାର୍ଦନୋ ଭସ୍ମକୂଟେ ତସ୍ଯ ହସ୍ତେ ତୁ ପିଣ୍ଡଦଃ। ଆତ୍ମନୋଽପ୍ଯଥଵାନ୍ଯେଷାଂ ସଵ୍ଯେନାପି ତିଲୈର୍ଵିନା। ଜୀଵତାଂ ଦଧିସଂମିଶ୍ରଂ ସର୍ଵେ ତେ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଗାଃ ।। ୪୬.

ଭସ୍ମକୁଟି ଉପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜ ହାତରେ ପିଣ୍ଡ ଧରିଥାନ୍ତି; ସେଇ ପିଣ୍ଡ ଜୀବନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦହି ମିଶାଇ, ତିଳ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପାଇଁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ପୂର୍ବଜ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

ଯସ୍ତୁ ପିଣ୍ଡୋ ମଯା ଦତ୍ତସ୍ତଵ ହସ୍ତେ ଜନାର୍ଦନ। ଯଦୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ତ୍ଵଯା ଦେଯସ୍ତସ୍ମିନ୍ପିଣ୍ଡୋ ମୃତେ ପ୍ରଭୋ ।। ୪୬.

ମୁଁ ଯେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇଛି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେ ତୁମ ହାତରେ ଅଛି; ତୁମେ ଯାହା ପାଇଁ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କର, ସେହି ପିଣ୍ଡ ମୃତ ପାଇଁ ଦେବା ଉଚିତ।

ଏଷ ପିଣ୍ଡୋ ମଯା ଦତ୍ତସ୍ତଵ ହସ୍ତେ ଜନାର୍ଦନ। ଅନ୍ତକାଲେ ଗତେ ମହ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଦେଯୋ ଗଯାଶିରେ ।। ୪୬.

ଏହି ପିଣ୍ଡ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଏହା ତୁମ ହାତରେ ଅଛି; ମୋ ଜୀବନ ଶେଷ ହେଲେ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଗୟାଶିରେ ମୋ ପାଇଁ ଦେବା।

ଜନାର୍ଦନ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ପିତୃମୋକ୍ଷଦ। ପିତୃପତେ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ନମସ୍ତେ ପିତୃରୂପିଣେ ।। ୪୬.

ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ; ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ପୂର୍ବଜ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।

ଗଯାଯାଂ ପିତୃରୂପେଣ ସ୍ଵଯମେଵ ଜନାର୍ଦନଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ମୁଚ୍ଯତେ ଚ ଋଣତ୍ରଯାତ୍ ।। ୪୬.

ଗୟାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ପୂର୍ବଜ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି; ସେଠାରେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତିନି ପ୍ରକାର ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ନମସ୍ତେ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଋଣତ୍ରଯଵିମୋଚକ। ଲକ୍ଷ୍ମୀକାନ୍ତ ନମସ୍ତେଽସ୍ତୁ ପିତୄଣାଂ ମୋକ୍ଷଦୋ ଭଵ ।। ୪୬.

ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ, ତୁମେ ତିନି ପ୍ରକାର ଋଣରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛ; ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ; ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ।

ଵାମଜାନୁ ସୁସଂପାତ୍ଯ ନତ୍ଵା ଭୀମୋ ଜନାର୍ଦନମ୍। ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସପିଣ୍ଡକଂ କୃତ୍ଵା ଭ୍ରାତୃଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଭାକ୍। ପିତୃଭିଃ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା କୁଲାନାଞ୍ଚ ଶତେନ ଚ ।। ୪୬.

ଭୀମ, ବାମ ଘୁଣ୍ଡି ଭୂଇଁରେ ରଖି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଭାଇମାନେ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ସପିଣ୍ଡ କ୍ରିୟା କଲେ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ, ପୂର୍ବଜ ଓ ଶତଶଃ କୁଳ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

ଶିଲାଯାଂ ଵ୍ଯକ୍ତରୂପେଣ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ମନା ସ୍ଥିତଃ। ଲକ୍ଷ୍ମୀଶୋ ଵିଭୁଧୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵମଯୀ ଶିଲା ।। ୪୬.

ଶିଳା ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଦୁହିଁ ଗୁଣ ସହିତ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବସିଛନ୍ତି; ଏହିଯୋଗୁଁ, ସେଇ ଶିଳା ଦେବମୟ।

.ନାରଦ ଉଵାଚ।। କଥଂ ଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୂପେଣ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାଦିଗଦାଧରଃ। କଥଂ ଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୂପେଣ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତାତ୍ମନା ସ୍ଥିତଃ ।। ୪୭.

ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ଆଦି ଗଦାଧର କିପରି ପ୍ରକଟ ରୂପରେ ରହିଥିଲେ? କିପରି ସେ ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ ଦୁହିଁ ଗୁଣ ସହିତ ରହିଥିଲେ?

କଥଂ ଗଦା ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଯଥା ହ୍ଯାଦିଗଦାଧରଃ। ଗଦାଲୋଲଂ କଥଂ ଚାସୀତ୍ ସର୍ଵ୍ଵପାପକ୍ଷଯଙ୍କରମ୍ ।। ୪୭.

ଗଦା କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆଦି ଗଦାଧର କିପରି ହେଲେ? ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ କରୁଥିବା ଗଦା ସହିତ ସେ କିପରି ଆସକ୍ତ ହେଲେ?

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଗଦୋ ନାମାସୁରୋ ହ୍ଯାସୀଦ୍ଵଜ୍ରାଦ୍ଵଜ୍ରତରୋ ଦୃଢଃ। ତପସା ଦାରୁଣେନାସୌ ବ୍ରହ୍ମଲବ୍ଧଵରଃ ପୁରା। ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପ୍ରାଦାତ୍ସ୍ଵଶରୀରାସ୍ଥି ଦୁସ୍ତ୍ଯଜମ୍ ।। ୪୭.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଗଦା ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଥିଲେ, ଯିଏ ବଜ୍ର ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ; ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ବର ପାଇଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ସେ ନିଜ ଦୁର୍ଲଭ ହାଡ଼ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।

ବ୍ରହ୍ମୋକ୍ତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମ୍ମାପି ଗଦାଂ ଚକ୍ରେଽଦ୍ଭୁତାଂ ତଦା। ତଦସ୍ଥି ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷୈଃ କୁନ୍ଦୈଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ହ୍ଯଧାରଯତ୍ ।। ୪୭.

ବ୍ରହ୍ମା ଆଦେଶ ଦେଲେ, ତାପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଅଦ୍ଭୁତ ଗଦା ତିଆରି କଲେ; ସେହି ହାଡ଼କୁ ବଜ୍ର ହାମ୍ମାର ଓ କୁଣ୍ଡାରେ ଗଢ଼ି, ସ୍ୱର୍ଗରେ ରଖାଗଲା।

ଅଥ କାଲେନ ମହତା ମନୌ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ କ୍ଵଚିତ। ହେତୀ ରକ୍ଷୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରଃ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ।। ୪୭.

ତାପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ଯୁଗରେ, ଏକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାକ୍ଷସ ହେତି ତିବ୍ର ତପସ୍ୟା କଲେ।

ଦିଵ୍ଯଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ଶତଂ ଵାଯୁମଭକ୍ଷଯତ୍। ଉନ୍ମୁଖଶ୍ଚୋର୍ଦ୍ଧ୍ଵବାହୁଶ୍ଚ ପାଦାଙ୍ଗୁଷ୍ଠଭରେଣ ହ ।। ୪୭.

ଏକ ଶତ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଧରି, ସେ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ, ଶିର ଉପରେ ହାତ ଉଠାଇ, ପାଦ ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ଦେହ ଭାର ଦେଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।

ଏକେନାତିଷ୍ଠଦଵ୍ଯଗ୍ରଃ ଶୀର୍ଣପର୍ଣାନିଲାଶନଃ। ବ୍ରହ୍ମାଦୀଂସ୍ତପସା ତୁଷ୍ଟାନ୍ଵରଂ ଵଵ୍ରେ ଵରପ୍ରଦାନ୍ ।। ୪୭.

ସେ ଏକ ପାଦରେ ଅଚଳ ରହି, ଶୁଖିଲା ପତ୍ର ଓ ବାୟୁ ଖାଇଥିଲେ; ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ।

ଦେଵୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ମନୁଜାଦିଭିଃ। କୃଷ୍ଣେଶାନାଦିଚକ୍ରାଦ୍ଯୈରଵଧ୍ଯଃ ସ୍ଯାଂ ମହାବଲଃ ।। ୪୭.

ସେ ବର ଚାହିଲେ: 'ମୁଁ ଦେବ, ଦାନବ, ବିଭିନ୍ନ ଶସ୍ତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, କୃଷ୍ଣ, ଶିବ ଓ ଆଦି ଚକ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜେୟ ହେଉଁ; ମୋର ଅପାର ଶକ୍ତି ହେଉ।'

ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ହିତାସ୍ତେ ହେତିର୍ଦେଵାନଥାଜଯତ୍। ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମକରୋଦ୍ଧେତିର୍ଭୀତା ବ୍ରହ୍ମହରାଦଯଃ ।। ୪୭.

ସେମାନେ 'ତଥା' କହି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାପରେ ହେତି ଦେବତାମାନେକୁ ଜିତି, ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ ଅଧିକାର କଲେ, ଯାହାରେ ବ୍ରହ୍ମା, ହର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ହରିଂ ତେ ଶରଣଂ ଜଗ୍ମୁରୂଚୁର୍ହେତିଂ ଜହୀତି ତାନ୍ । ଊଚେ ହରିରଵଧ୍ଯୋଽଯଂ ହେତିର୍ଦେଵାସୁରୈଃ ସୁରାଃ ।। ୪୭.

ସେମାନେ ହରିଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏ ଅସ୍ତ୍ର, ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼।" ତେବେ ହରି କହିଲେ, "ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଦେବଗଣ।"

ମହାସ୍ତ୍ରଂ ମେ ପ୍ରଯଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ହେତିଂ ହନ୍ମି ହି ଯେନ ତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ତତୋ ଦେଵା ଗଦାଂ ତାଂ ହରଯେ ଦଦୁଃ ।। ୪୭.

ହରି କହିଲେ, "ମୋତେ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି।" ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ସେ ଗଦାଟିକୁ ହରିଙ୍କୁ ଦେଲେ।