ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଲୋପାମୁଦ୍ରାଂ ତଥା ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ପିତୄଣାଂ ପରମାଂ ଗତିମ୍। ତତ୍ରାଗସ୍ତ୍ଯେଶ୍ଵରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା ।। ୪୬.

ତେଣୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଯିଏ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ଓ ଅଗସ୍ତ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ଅଗସ୍ତ୍ଯଞ୍ଚ ସଭାର୍ଯ୍ଯଞ୍ଚ ପିତୄନ୍ବ୍ରହ୍ମପୁରଂ ନଯେତ୍। ଦଣ୍ଡିନାଥ ତପସ୍ତେପେ ସୀତାଦ୍ରେର୍ଦକ୍ଷିଣେ ଗିରୌ ।। ୪୬.

ଯେଉଁମାନେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ପିତୃମାନେକୁ ବ୍ରହ୍ମାପୁରକୁ ନେଇଯାନ୍ତି—ଦଣ୍ଡିନାଥ ସୀତାଦ୍ରିର ଦକ୍ଷିଣ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ଵଟୋ ଵଟେଶ୍ଵରସ୍ତତ୍ର ସ୍ଥିତଶ୍ଚ ପ୍ରପିତାମହଃ। ତଦଗ୍ରେ ରୁକ୍ମିଣୀକୁଣ୍ଡଂ ପଶ୍ଚିମେ କପିଲା ନଦୀ। କପିଲେଶୋ ନଦୀତୀରେ ହ୍ଯମାସୋମସମାଗମେ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷ, ବଟେଶ୍ୱର ଓ ପ୍ରପିତାମହ ବସିଛନ୍ତି; ସେଠାରେ ରୁକ୍ମିଣୀ କୁଣ୍ଡ ଅଛି, ପଶ୍ଚିମକୁ କପିଳା ନଦୀ ବହୁଛି, ଏବଂ ନଦୀ କୂଳରେ କପିଳେଶ୍ୱର ଅଛନ୍ତି, ଅମାବାସ୍ୟା ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଯୋଗରେ।

କପିଲାଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା କପିଲେଶଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ। କୃତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ପିଣ୍ଡଦାନେ ପିତରୋ ମୋକ୍ଷମାପ୍ନୁଯୁଃ ।। ୪୬.

କପିଳା ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, କପିଳେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ, ପିତୃମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

ତତ୍ରାଗ୍ନିଧାରା ଗିରିଵରାଦାଗତୋଦ୍ଯନ୍ତକାଦନୁ। ତତ୍ର ସାରସ୍ଵତଂ କୁଣ୍ଡଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ପର୍ବତରୁ ଅଗ୍ନିଧାରା ବହୁଛି; ସେଠାରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ସାରସ୍ୱତ କୁଣ୍ଡ ଅଛି।

ଶୁକ୍ରସ୍ତତ୍ର ସୁତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଷଣ୍ଡାମର୍କ୍କାଦିଭିଃ ପ୍ରଭୁଃ। ତତ୍ର ତତ୍ର ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ପଦେଷୁ ମୁନିସତ୍ତମ। ଶ୍ରାଦ୍ଧପିଣ୍ଡାଦିକୃତ୍ସ୍ନାତଃ ପିତୄଂସ୍ତାରଯତେ ନରଃ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ଶୁକ୍ର, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ଷଣ୍ଡ, ମରୁତ ଆଦି ସହିତ ଅଛନ୍ତି; ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପିତୃମାନେକୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।

ଶିଲାଯା ଵାମହସ୍ତେଽପି ଗୃଦ୍ରକୂଟୋ ଗିରିର୍ଧୃତଃ। ଗୃଧ୍ରରୂପେଣ ସଂସିଦ୍ଧାସ୍ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ମହର୍ଷଯଃ ।। ୪୬.

ପାଥରର ବାମ ପାଶରେ ଗୃଧ୍ରକୂଟ ପର୍ବତ ଅଛି; ସେଠାରେ ମହାର୍ଷିମାନେ ଗୃଧ୍ର ରୂପେ ତପସ୍ୟା କରି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।

ଅତୋ ଗିରିର୍ଗୃଧ୍ରକୂଟସ୍ତତ୍ର ଗୃଧ୍ରେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଥିତଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗୃଧ୍ରେଶ୍ଵରଂ ନତ୍ଵା ଯାଯାଚ୍ଛମ୍ଭୋଃ ପଦଂ ନରଃ ।। ୪୬.

ଏହି କାରଣରୁ, ସେଇ ପର୍ବତଟି ଗୃଧ୍ରକୂଟ ଭାବରେ ପରିଚିତ; ସେଠାରେ ଗୃଧ୍ରେଶ୍ୱର ବସିଛନ୍ତି। ଗୃଧ୍ରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶିର ନମାଇଲେ, ମଣିଷ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ତତ୍ର ଗୃଧ୍ରେ ଗୁହାଯାଞ୍ଚ ପିଣ୍ଡଦଃ ଶିଵଲୋକଭାକ୍ । ତତ୍ର ଗୃଧ୍ରେ ଵଟଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ତକାମୋ ଦିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ଗୃଧ୍ରର ଗୁହାରେ ଯେଉଁମାନେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଗୃଧ୍ରସ୍ଥଳର ବଟବୃକ୍ଷକୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେ ସଫଳ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଋଣମୋକ୍ଷଂ ପାପମୋକ୍ଷଂ ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଶୂରକ୍ଷେତ୍ରଞ୍ଚ ତତ୍ରାସ୍ତେ ପିଣ୍ଡଦଃ ସ୍ଵର୍ନଯେତ୍ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଋଣ ଓ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଏବଂ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ସେଠାରେ ଶୂରକ୍ଷେତ୍ର ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଲେ, ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି।

ଆଦିପାଲେନ ଗିରିଣା ସମାକ୍ରାନ୍ତଂ ଶିଲୋଦରମ୍। ତତ୍ରାସ୍ତେ ଗଜରୂପେଣ ଵିଘ୍ରେଶୋ ଵିଗ୍ନନାଶନଃ। ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ଵିଘ୍ନୈଃ ପିତୄନ୍ ବ୍ରହ୍ମପୁରଂ ନଯେତ୍ ।। ୪୬.

ପ୍ରାଚୀନ ପାଳକ ପର୍ବତ ଦ୍ୱାରା ଶିଳାର ଗୁହା ଅଧିକୃତ; ସେଠାରେ ହାତୀ ରୂପରେ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱର, ବିଘ୍ନ ଦୂର କରୁଥିବା, ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବିଘ୍ନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ଓ ପିତୃମାନେ ବ୍ରହ୍ମାପୁରକୁ ନେଇଯାଯିବେ।

ନିତମ୍ବେ ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠସ୍ଯ ଦେଵଦାରୁଵନଂ ତ୍ଵଭୂତ୍। ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠାରଵିନ୍ଦ୍ରାଦ୍ରୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାପଂ ଵିନାଶଯେତ୍। ଗଯାନାଭୌ ସୁଷୁମ୍ନାଯାଂ ପିଣ୍ଡଦଃ ସ୍ଵର୍ନଯେତ୍ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ର ପିଠି ତଳେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅଛି। ଏହି ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ। ଗୟାର ନାଭି ଭାଗରେ, ସୁଷୁମ୍ନା ନାଳୀରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।

ଶିଲାଯା ଵାମପାଦେ ତୁ ସ୍ଥାପିତଃ ପ୍ରେତପର୍ଵତଃ। ଧର୍ମରାଜେନ ପାପେଭ୍ଯୋ ଗିରିଃ ପ୍ରେତଶିଲାହ୍ଵଯଃ ।। ୪୬.

ପାଥରର ବାମ ପାଦରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେତ ପାହାଡ଼ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି। ପାପୀମାନେ ପାଇଁ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରେତଶିଳା ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ପାଦେନ ଦୂରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତଃ ଶିଲାଯାଃ ପାଦଭାରତଃ। ଗତଃ ଶିଲାଯାଃ ସଂସର୍ଗାତ୍ପ୍ରେତକୂଟଃ ପଵିତ୍ରତାମ୍ ।। ୪୬.

ପାଥରର ଭାରକୁ ପାଦଦ୍ୱାରା ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା। ପାଥର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ପ୍ରେତକୂଟ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।

ପ୍ରେତକୁଣ୍ଡଞ୍ଚ ତତ୍ରାସ୍ତେ ଦେଵାସ୍ତତ୍ର ପଦେ ସ୍ଥିତାଃ। ତତ୍ର କୁଣ୍ଡାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରେତତ୍ଵାନ୍ମୋଚଯେତ୍ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ପ୍ରେତକୁଣ୍ଡ ଅଛି, ଏବଂ ସେଠି ଦେବତାମାନେ ବସିଛନ୍ତି। ସେଠି କୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଲେ ପିତୃମାନେ ପ୍ରେତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ପୃଥକ୍ସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ବହଵୋ ଵିଘ୍ନକାରିଣ ଏଵ ତେ। ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିକାରିଣାଂ ନୄଣାଂ ତୀର୍ଥେ ପିତୃଵିମୁକ୍ତଯେ। ପ୍ରେତା ଧାନୁଷ୍କରୂପେଣ କରଗ୍ରହଣକାରକାଃ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ଅନେକ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିବା ପ୍ରେତମାନେ ଅଲଗା ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି। ତୀର୍ଥରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପିତୃମୁକ୍ତି ପାଇଁ ସେମାନେ ବିଘ୍ନ କରନ୍ତି। ପ୍ରେତମାନେ ଧନୁଷ ଆକୃତିରେ ଥାଇ, କର୍ମକାରୀଙ୍କ ହାତ ଧରନ୍ତି।

ପାଦାଙ୍କିତାଂ ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠାଂ ମହାଦେଵନିଵାସିନୀମ୍। ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵଲୋକଶ୍ଚ ମୁକ୍ତଃ ପାପୋପପାତକୈଃ ।। ୪୬.

ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼, ଯାହା ମହାଦେବଙ୍କ ନିବାସ ଓ ପାଦ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

ଗଯାଶିରସି ପୁଣ୍ଯେ ଚ ସର୍ଵପାପୈର୍ଵିଵର୍ଜିତେ। ଗ୍ରେତାଦିଵର୍ଜିତଂ ଯସ୍ମାତ୍ତତୋଽତିପାଵନଂ ଵରମ୍ ।। ୪୬.

ଗୟାର ପବିତ୍ର ଶିଖରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାହିଁ ଓ ପ୍ରେତ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସେଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

କୀକଟେଷୁ ଗଯା ପୁଣ୍ଯା ପୁଣ୍ଯଂ ରାଜଗୃହଂ ଵନମ୍। ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନଦୀ ପୁଣ୍ଯା ପୁନଃପୁନା ।। ୪୬.

କୀକଟ ଦେଶରେ ପବିତ୍ର ଗୟା, ପବିତ୍ର ରାଜଗୃହ ଜଙ୍ଗଲ, ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଓ ନଦୀ ପୁନିପୁନି ପବିତ୍ର।

ଵୈକୁଣ୍ଠୋ ଲୋହଦଣ୍ଡଶ୍ଚ ଗୃଧ୍ରକୂଟଶ୍ଚ ଶୋଣକଃ। ଅତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିନା ସର୍ଵାନ୍ପିତୄନ୍ବ୍ରହ୍ମପୁରଂ ନଯେତ୍ ।। ୪୬.

ଏଠାରେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଲୋହଦଣ୍ଡ, ଗୃଧ୍ରକୂଟ ଓ ଶୋଣକ ଅଛନ୍ତି। ଏଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା କରିଲେ ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ବ୍ରହ୍ମାପୁରକୁ ଯାନ୍ତି।

କ୍ରୌଞ୍ଚରୂପେଣ ହି ମୁନିର୍ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠେ ତପୋଽକରୋତ୍। ତସ୍ଯ ପାଦାଙ୍କିତୋ ଯସ୍ମାତ୍କ୍ରୌଞ୍ଚପାଦସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୪୬.

କ୍ରଉଞ୍ଚ ପକ୍ଷୀ ଆକୃତିରେ ଏକ ଋଷି ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ଚିହ୍ନ ଥିବାରୁ ଏହାକୁ କ୍ରଉଞ୍ଚପାଦ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ସ୍ନାତୋ ଜଲାଶଯେ ତତ୍ର ନଯେତ୍ସ୍ଵର୍ଗଂ ସ୍ଵକଂ କୁଲମ୍। ବଲିଃ କାକଶିଲାଯାଞ୍ଚ କାକେଭ୍ଯ ଋଣମୋକ୍ଷଦଃ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ଝିଅ ଜଳାଶୟରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ନିଜ କୁଳକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ନେଇଯିବେ। ବଳି, କାକଶିଳାରେ, କାକମାନେ ପାଇଁ ଋଣମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ମୁଣ୍ଡପୃଷ୍ଠସ୍ଯ ସାନୌ ହି ଲୋମଶୋ ଲୋମହର୍ଷଣଃ। ଦ୍ଵାଵେତୌ ପରମଂ ତପ୍ତ୍ଵା ତପଃସିଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ଗତୌ ।। ୪୬.

ମୁଣ୍ଡ ଆକୃତି ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଲୋମଶ ଓ ଲୋମହର୍ଷଣ, ଏହି ଦୁଇଜଣେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରି ତପସ୍ୟାର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ।

ଆହୂତାସ୍ତୁ ସରିଚ୍ଛ୍ରେଷ୍ଠା ଲୋମଶେନ ମହାନଦୀ। ଶରାଵତୀ ଵେତ୍ରଵତୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ସରସ୍ଵତୀ ।। ୪୬.

ଲୋମଶଙ୍କ ଡାକରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀମାନେ ଆସିଥିଲେ—ଶରାବତୀ, ବେତ୍ରବତୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

କାଵେରୀ ସିନ୍ଧୁରୀରା ଚ ଚନ୍ଦନା ଚ ସରିଦ୍ଵରା। ଵାସିଷ୍ଠୀ ସରଯୂର୍ଗଙ୍ଗା ଯମୁନା ଗଣ୍ଡକୀନ୍ଦିରା ।। ୪୬.

କାବେରୀ, ସିନ୍ଧୁରୀ, ଚନ୍ଦନା—ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀମାନେ, ବାସିଷ୍ଠୀ, ସରୟୂ, ଗଙ୍ଗା, ଯମୁନା, ଗଣ୍ଡକୀ ଓ ଇନ୍ଦିରା।

ମହାଵୈତରଣୀ ନାମ୍ନା ନିକ୍ଷରା ଚ ଦିଵୌକସଃ । ସାଵଵ୍ଯଲକନନ୍ଦା ଚ ହ୍ଯୁଦୀଚୀ କନ୍କାହ୍ଵଯା ।। ୪୬.

ମହାବୈତରଣୀ ନାମକ ନଦୀ, ନିକ୍ଷରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ସାବବ୍ୟଳକନନ୍ଦା ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗର କଙ୍କା ନାମକ ନଦୀ।

କୌଶିକୀ ବ୍ରହ୍ମଦା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ସର୍ଵସ୍ଯାଘଵିମୋଚିନୀ। କୃଷ୍ଣଵଲ୍ଵା ଚର୍ମ୍ମଵତୀ ଦ୍ଵେ ନଦ୍ଯୌ ମୁକ୍ତିଦାଯିକେ ।। ୪୬.

କୌଶିକୀ, ବ୍ରହ୍ମଦା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠା—ଏହି ସମସ୍ତ ପାପ ମୁଚାଇଦେଇଥାଏ; କୃଷ୍ଣବଲ୍ଭା ଓ ଚର୍ମ୍ମବତୀ—ଏହି ଦୁଇଟି ନଦୀ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।

ଆହୂତେ ସରିତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଲୋମହ୍ରର୍ଷେଣ ସାହସାତ୍ । ତପସସ୍ତୁ ପ୍ରଭାଵେଣ ନର୍ମ୍ମଦା ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ। ତାସୁ ସର୍ଵାସୁ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦଃ ସ୍ଵର୍ନଯେତ୍ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ଲୋମହର୍ଷଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ପ୍ରଭାବରେ ନର୍ମଦା ନଦୀ ଆସିଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରାଯାଏ, ସେଠି ପିତୃମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାନ୍ତି।

ବ୍ରହ୍ମଯୋନିଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାଥ ନିର୍ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯସ୍ତୁ ମାନଵଃ। ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସ ଯାତୀହ ଵିମୁକ୍ତୋ ଯୋନିସଙ୍କଟାତ୍ ।। ୪୬.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ବ୍ରହ୍ମୟୋନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ପୁଣି ବାହାରେ, ସେଉଁଠି ଏଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ ଓ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।