ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଜନ୍ମାନ୍ତରଶତଂ ସାଗ୍ରଂ ଯତ୍କୃତଂ ଦୁଷ୍କୃତଂ ମଯା। ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଲଯଂ ଯାତୁ ରାମତୀର୍ଥାଭିଷେଚନାତ୍ ।। ୪୬.

ମୋର ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ଅନେକ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କର୍ମ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡିକ ରାମତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵୀତ ମାନଵଃ। ରାମତୀର୍ଥେ ପିଣ୍ଡଦସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଂ ପ୍ରଯାତ୍ଯସୌ। ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ରାମଃ ସୀତଯା ଭରତାଗ୍ରଜଃ ।। ୪୬.

ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ମଣିଷ ରାମତୀର୍ଥରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହାକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି ରାମ, ସୀତା ସହିତ, ଭରତଙ୍କ ଭାଇ ଭାବରେ ସେଠି ରହିଲେ।

ରାମ ରାମ ମହାବାହୋ ଦେଵାନାମଭଯଙ୍କର। ତ୍ଵାଂ ନମସ୍ଯେଽତ୍ର ଦେଵେଶଂ ମମ ନଶ୍ଯତୁ ପାତକମ୍ ।। ୪୬.

ହେ ରାମ, ହେ ରାମ, ମହାବଳଶାଳୀ, ଦେବମାନେ ଯାହାଠାରୁ ଭୟ ହଟାନ୍ତି, ମୁଁ ଏଠି ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୋର ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।

ମନ୍ତ୍ରେଣାନେନ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାତ୍ସପିଣ୍ଡକମ୍ । ପ୍ରେତତ୍ଵାତ୍ତସ୍ଯ ପିତରୋ ଵିମୁକ୍ତାଃ ପିତୃତାଂ ଯଯୁଃ ।। ୪୬.

ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ନାନ କରି ଯେଉଁ ମଣିଷ ପିଣ୍ଡ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ତାଙ୍କର ପିତୃମାନେ ପ୍ରେତ ଦଶାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ପିତୃ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି।

ଆପସ୍ତ୍ଵମସି ଦେଵେଶ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ପତିରେଵ ଚ। ପାପ ନାଶଯ ମେ ଦେଵ ମନୋଵାକ୍କାଯକର୍ମଜମ୍ ।। ୪୬.

ତୁମେ ଜଳ, ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ଏବଂ ତୁମେ ଆଲୋକମାନଙ୍କର ମାଲିକ। ହେ ଦେବ, ମୋର ମନ, କଥା ଓ ଶରୀରର କର୍ମରୁ ହୋଇଥିବା ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କର।

ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପ୍ରଭାସେଶଂ ଭାସମାନଂ ଶିଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ତଞ୍ଚ ଶମ୍ଭୁଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ କୁର୍ଯାଦ୍ଯମବଲିଂ ତତଃ ।। ୪୬.

ପ୍ରବାସର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

ରାମେ ଵନଂ ଗତେ ଶୈଲମାଗତ୍ଯ ଭରତଃ ସ୍ଥିତଃ । ପିତୃପିଣ୍ଡାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ରାମଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତତ୍ର ଚ ।। ୪୬.

ରାମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାବେଳେ, ଭରତ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି ରହିଲେ। ସେଠି ପିତୃପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ରାମଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେଠି ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ରାମଂ ସୀତାଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଞ୍ଚ ମୁନୀନ୍ସ୍ଥାପିତଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ। ଭରତସ୍ଯାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯତମୈର୍ଵୃତମ୍। ମତଙ୍ଗସ୍ଯ ପଦଂ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵମାନୁଷୈଃ ।। ୪୬.

ପ୍ରଭୁ ରାମ, ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଭରତଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସବୁବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ ଥାନ୍ତି। ସେଠି ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ସ୍ଥାପିତଂ ଧର୍ମସର୍ଵସ୍ଵଂ ଲୋକସ୍ଯାସ୍ଯ ନିଦର୍ଶନାତ୍। ମତଙ୍ଗସ୍ଯ ପଦେ ଶ୍ରାଦ୍ଧୀ ସର୍ଵାଂସ୍ତାରଯତେ ପିତୄନ୍ ।। ୪୬.

ଧର୍ମର ସାର୍ଥକତା ସେଠି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ନିକଟରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କଲେ, ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଉଦ୍ଧାର ହୁଅନ୍ତି।

ରାମତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ରାମଂ ସୀତାଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ। ରାମେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଣମ୍ଯାଥ ନ ଦେହୀ ଜାଯତେ ପୁନଃ ।। ୪୬.

ଯେଉଁ ମଣିଷ ରାମତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଏବଂ ରାମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ଆଉ ଦେହୀ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ।

ଶିଲାଯା ଜଘନଂ ଭୂଯଃ ସମାକ୍ରାନ୍ତଂ ନଗେନ ତୁ। ଧର୍ମରାଜେନ ସଂପ୍ରୋକ୍ତୋ ନ ଗଚ୍ଛେତି ନଗଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୪୬.

ପଥରର ତଳ ଅଂଶ ପୁଣିଥରେ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଧର୍ମରାଜା କହିଥିଲେ, ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ଏହାକୁ 'ନିଷିଦ୍ଧ ପାହାଡ଼' ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।

ଯମରାଜଧର୍ମରାଜୌ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ। ତାଭ୍ଯାଂ ବଲିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତି ହେତଵେ ।। ୪୬.

ଯମ ଓ ଧର୍ମରାଜା ଏଠି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପିତୃମାନେଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ।

ଦ୍ଵୌ ଶ୍ଵାନୌ ଶ୍ଯାମଶବଲୌ ଵୈଵସ୍ଵତକୁଲୋଦ୍ଭଵୌ। ତାଭ୍ଯାଂ ବଲିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ସ୍ଯାତାମେତାଵହିଂସକୌ ।। ୪୬.

ଦୁଇଟି କୁକୁର, ଗୋଟିଏ କଳା ଓ ଗୋଟିଏ ଚିଟିଆ, ଯେଉଁମାନେ ବୈବସ୍ବତ କୁଳର, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ। ସେମାନେ କ୍ଷତିକାରକ ହେଉନାହାନ୍ତୁ।

ଐନ୍ଦ୍ରଵାରୁଣ ଵାଯନ୍ଯଯାମ୍ଯନୈଋତ୍ଯସଂସ୍ଥିତାଃ। ଵାଯସାଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣନ୍ତୁ ଭୂଯୋ ପିଣ୍ଡଂ ମଯା ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୪୬.

ଇନ୍ଦ୍ର, ବରୁଣ, ବାୟୁ, ଯମ ଓ ନୈୃତ୍ୟ ଦିଗରେ ବସିଥିବା କାଉଆମାନେ, ମୋତେ ଦ୍ୱାରା ରଖାଯାଇଥିବା ପିଣ୍ଡକୁ ପୁଣି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।

ଯମୋଽସି ଯମଦୂତୋଽସି ଵାଯସୋଽସି ମହାବଲ। ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ବଲିଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଵିନାଶଯ ।। ୪୬.

ତୁମେ ଯମ, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ଦୂତ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଉଆ। ପିଣ୍ଡ ଭୋଜନ କରି, ସାତ ଜନ୍ମର ସଞ୍ଚିତ ପାପକୁ ନଶ୍ଟ କର।

ରାମେ ଵନଂ ଗତେ ଶୈଲମାଗତ୍ଯ ଭରତେନ ହି। ପିତୁଃ ପିଣ୍ଡାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ରାମେଶଃ ସ୍ଥାପିତୋଽତ୍ର ଵୈ ।। ୪୬.

ରାମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବାବେଳେ, ଭରତ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ରାମଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ।

ସ୍ନାତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଚ ରାମେଶଂ ରାମସୀତା ସମନ୍ଵିତମ୍। ତତ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସପିଣ୍ଡଞ୍ଚ କୃତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁପୁରଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ପିତୃଭିଃ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା କୁଲାନାଞ୍ଚ ଶତୈଃସହ ।। ୪୬.

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କ ସହିତ ରାମେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ପିଣ୍ଡଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରେ ପିତୃପୁରୁଷ ଓ ଶତଶଃ କୁଳବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁପୁରକୁ ଯିବା ଉଚିତ।

ରାମଂ ସୀତାଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣଞ୍ଚ ମୁନୀନ୍ସ୍ଥାପିତଵାନ୍ପ୍ରଭୁଃ। ଭରତସ୍ଯାଶ୍ରମେ ପୁଣ୍ଯେ ନିତ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯତମୈର୍ଵୃତମ୍। ମତଙ୍ଗସ୍ଯ ପଦଂ ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯତେ ସର୍ଵମାନୁଷୈଃ ।। ୪୬.

ଭଗବାନ ରାମ, ସୀତା, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ପବିତ୍ର ଭରତଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସଦା ପୁଣ୍ୟଶାଳୀମାନେ ଘେରି ରଖିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ମତଙ୍ଗଙ୍କ ପଦଚିହ୍ନ ଦେଖିପାରନ୍ତି।

ଵହ୍ନିର୍ଦ୍ଵୌ ଵରୁଣୌ ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚତ୍ଵାରଃ ପିତୃମୋକ୍ଷଦାଃ। ଭରତାଶ୍ରମମାସାଦ୍ଯ ତାନ୍ନମେତ୍ପୂଜଯେନ୍ନରଃ ।। ୪୬.

ଅଗ୍ନି, ଦୁଇ ଜଣ ବରୁଣ, ଚାରି ଜଣ ରୁଦ୍ର—ଏହିମାନେ ପିତୃମୋକ୍ଷଦାୟକ। ଏମାନେ ଭରତଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଥିବାବେଳେ, ମଣିଷ ଏମାନଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

ପାପେଭ୍ଯଶ୍ଚୋପପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ପିତୃଭିଃ ସହ। ଯତ୍ର କୁତ୍ରାପି ଦେଵର୍ଷେ ଭରତସ୍ଯାଶ୍ରମେ ନରଃ । ସ୍ନାତଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦିକଂ କୁର୍ଯାତ୍ତତ୍କଲ୍ପେଽପି ନ ହୀଯତେ ।। ୪୬.

ଦେବୃଷି, ଭରତଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ସମ୍ପୃକ୍ତ କ୍ରିୟା କରେ, ସେଠାରେ ସେ ଓ ତାଙ୍କ ପିତୃପୁରୁଷମାନେ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ ଛୋଟ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।

ଗଯାଯାଂ ଚାକ୍ଷଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଜପହୋମତପାଂସି ଚ। ସର୍ଵମାନନ୍ତ୍ଯମାହୁର୍ଵୈ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଭରତାଶ୍ରମେ ।। ୪୬.

ଗୟାରେ ଯେପରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ, ଏହିଠାରେ ଜପ, ହୋମ, ତପସ୍ୟା ଓ ଯାହାକି ଦାନ ହୁଏ, ସେସବୁ ଅନନ୍ତ ଫଳଦାୟକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

ଚତୁର୍ଯୁଗସ୍ଵରୂପେଣ ଚତସ୍ରୋ ରଵିମୂର୍ତ୍ତଯଃ । ଦୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟାଃ ପୂଜିତାସ୍ତାଃ ପିତୄଣାଂ ମୁକ୍ତିଦାଯକାଃ ।। ୪୬.

ଚାରି ଯୁଗର ଆକୃତିରେ ଚାରିଟି ସୂର୍ଯ୍ୟମୂର୍ତ୍ତି ସେଠାରେ ଦେଖାଯାଏ, ଛୁଆଯାଏ ଓ ପୂଜା କରାଯାଏ; ଏମାନେ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।

ମୁକ୍ତିର୍ଵାଂମନ ଇତ୍ଯେଵ ତାରକାଖ୍ଯୋ ଵିଧିଃ ପରଃ। ସଂସାରାର୍ଣଵତପ୍ତାନାଂ ନାଵାଵେତୌ ସୁରେଶ୍ଵରୌ। ତାରକଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ମୃତାନାଂ ଜୀଵତାମିଦମ୍ ।। ୪୬.

ମନ ଓ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହି ଉଚ୍ଚତମ ନିୟମକୁ ତାରକ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସଂସାର ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତମାନେ ପାଇଁ, ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା ନୌକା ସମାନ। ଏହି ତାରକ ବ୍ରହ୍ମ ସମସ୍ତ ଜୀବ, ମୃତ ଓ ଜୀବିତ ପାଇଁ।

ତ୍ରିଵିକ୍ରମଞ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଯଃ ପଶ୍ଯେତ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍। ପିତୃଭିଃ ସହ ଧର୍ମାତ୍ମା ସ ଯାତି ପରମାଂ ଗତିମ୍ ।। ୪୬.

ଯିଏ ତ୍ରିବିକ୍ରମ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତୃମାନେ ସହିତ ଦେଖେ, ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଶିଲାଯା ଵାମପାଦେଽପି ତଥାଭ୍ଯୁଦ୍ଯନ୍ତକୋ ଗିରିଃ । ସ୍ଥାପିତଃ ପିଣ୍ଡଦସ୍ତତ୍ର ପିତୄନ୍ବ୍ରହ୍ମପୁରଂ ନଯେତ୍ ।। ୪୬.

ପାଥରର ବାମ ପାଦ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସେଠାରେ ପିଣ୍ଡଦାନ କରି, ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମପୁରକୁ ନେଇଯିବା ଯାଏ।

ନୈମିଷାରଣ୍ଯପାର୍ଶ୍ଵେ ତୁ ଈଚେ ବ୍ରହ୍ମା ସୁରୈଃ ସହ। ମୁଖ୍ଯସଂଜ୍ଞଂ ହି ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ଦେଵାସ୍ତତ୍ର ପଦେ ସ୍ଥିତାଃ ।। ୪୬.

ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ପାଖରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ କହିଥିଲେ—'ଏହି ତୀର୍ଥ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ', କାରଣ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପଦଚିହ୍ନରେ ଉଭୟ ରହିଛନ୍ତି।

ତ୍ରିଷୁ ତେଷୁ ପଦେଷ୍ଵେଵ ତୀର୍ଥେଷୁ ମୁନିସତ୍ତମ। ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦଶୁଭଂ କର୍ମ ତତ୍ପ୍ରଣଶ୍ଯତି ନାରଦ ।। ୪୬.

ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ତିନିଟି ପଦ ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁଠି କିଛି ଅଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଥାଏ, ନାରଦ, ସେସବୁ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।

ତନ୍ନୈମିଷଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସେଵିତଂ ପୁଣ୍ଯପୂରୁଷୈଃ। ତତ୍ର ଵ୍ଯାସଃ ଶୁକଃ ପୈଲଃ କଣ୍ଵୋ ଵେଧାଃ ଶିଵୋ ହରିଃ ।। ୪୬.

ସେଇ ପବିତ୍ର ନୈମିଷବନ, ପୁଣ୍ୟଶାଳୀମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ବ୍ୟାସ, ଶୁକ, ପୈଳ, କଣ୍ବ, ବେଧା, ଶିବ ଓ ହରି ବସିଛନ୍ତି।

ତେଷାଂ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ମୁଚ୍ଯତେ ପାତକୈର୍ନରଃ। ଵାମହସ୍ତେ ଶିଲାଯାସ୍ତୁ ତଥା ଚୋଦ୍ଯନ୍ତକୋ ଗିରିଃ ।। ୪୬.

ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମାତ୍ର ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ବାମହସ୍ତର ପାଥର ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଉଦୟ ପାହାଡ଼ ଅଛି।