ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଆଗତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧେଃ ଶିଲାଯାଂ ସଂସ୍ଥିତୋଽଭଵତ୍। ଜନାର୍ଦ୍ଦନାଭିଧାନେନ ପୁଣ୍ଡରୀକେତି ନାମତଃ। ଶିଲାଯାଂନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ହି ସ୍ଵଯମାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଗ୍ଧସାଗରରୁ ଆସି, ଶିଳା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାମରେ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦାଧର ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ପଞ୍ଚଧାସୀଚ୍ଛିଲାଯାଂ ପ୍ରପିତାପହଃ। ପିତାମହୋଽଥ ଫଲ୍ଗ୍ଵୀଶଃ କେଦାରଃ କନକେଶ୍ଵରଃ ।। ୪୪.

ଏହି ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବାକୁ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ—ପିତାମହ, ଫଲ୍ଗୁବିଶ୍ୱ, କେଦାର ଓ କନକେଶ୍ୱର।

ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଗଜରୂପୀ ଵିନାଯକଃ। ଗଯାଦିତ୍ଯଶ୍ଚୋତ୍ତରାର୍କୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍କସ୍ତ୍ରିଧା ରଵିଃ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସେଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ହାତୀ ରୂପରେ ବିନାୟକ, ଗୟାଦିତ୍ୟ, ଉତ୍ତର ଆର୍କ, ଦକ୍ଷିଣ ଆର୍କ ଓ ତିନି ରୂପରେ ରବି।

ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସୀତାଭିଧାନେନ ଗୌରୀ ଚ ମଙ୍ଗଲାହ୍ଵଯା। ଗାଯତ୍ରୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯା ଚ ସରସ୍ଵତୀ ।। ୪୪.

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯିଏ ସୀତା ନାମରେ, ଗୌରୀ ଯିଏ ମଙ୍ଗଳା ଭାବରେ, ଏବଂ ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ପୂଷା ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ମହାବଲାଃ। ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚାଶ୍ଵିନେଯୌ ମାରୁତୋ ଵିଶ୍ଵନାଯକଃ। ସଯକ୍ଷୋରଗଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵଶାକ୍ତିଭିଃ ।। ୪୪.

ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ପୂଷା, ଏଠି ଅଷ୍ଟ ବଳଶାଳୀ ବସୁ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱନାୟକ, ଏବଂ ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ସହିତ ଦେବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଆଦ୍ଯଯା ଗଦଯା ଚାସୌ ଯସ୍ମାଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ଥିରୀକୃତଃ। ସ୍ଥିତ ଇତ୍ଯେଵ ହରିଣା ତସ୍ମାଦାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦାନବଟିକୁ ଅଚଳ କରାଯାଇଥିଲା; ତେଣୁ ହରି ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାରୁ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ଗଦାଧର ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ଊଚେ ଗଯାସୁରୋ ଦେଵାନ୍କିମର୍ଥଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ହ୍ଯହମ୍। ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦତ୍ତଂ ଶରୀରମମଲଂ ମଯା। ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚନମାତ୍ରେଣ କିଂ ନ ସ୍ଯାଂ ନିଶ୍ଚଲୋ ହ୍ଯହମ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ କାହିଁକି ଠକାଯାଇଛି? ମୁଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପବିତ୍ର ଦେହ ଦେଇଥିଲି; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ମାତ୍ରରେ, ମୁଁ କାହିଁକି ଅଚଳ ରହିପାରିବି ନାହିଁ?'

ଯତ୍ସୁରୈଃ ପୀଡିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଗଦଯା ହରିଣା ତଥା। ପୀଡିତୋ ଯଦ୍ଯହଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵଦା ।। ୪୪.

'ଯଦି ମୁଁ ଦେବମାନେ ଓ ହରିଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଇଛି, ତେବେ ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରୁହନ୍ତୁ।'

ଗଦାଧରାଦଯସ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଯାସୁରମ୍। ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସ୍ମୋ ଦେଵାନୂଚେ ଗଯାସୁରଃ ।। ୪୪.

ଗଦାଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଗୟାସୁରଙ୍କ ସହିତ କହିଲେ: 'ବର ମାଗ; ଆମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ।

ଯାଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରକାଃ। ତାଵଚ୍ଛିଲାଯାଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ। ଅନ୍ଯେ ଚ ସକଲା ଦେଵା ମନ୍ନାମ୍ନା କ୍ଷେତ୍ରମସ୍ତୁ ଵୈ ।। ୪୪.

'ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଟି ମୋର ନାମରେ ହେଉ।'

ପଞ୍ଚକ୍ରୋଶଂ ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରଂ କ୍ରୋଶମେକଂ ଗଯାଶିରଃ । ତନ୍ମଧ୍ଯେ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହିତଂ ନୃଣାମ୍ ।। ୪୪.

'ଗୟାକ୍ଷେତ୍ର ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଓ ଗୟାଶିର ଏକ କ୍ରୋଶ ହେଉ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ।'

ସ୍ନାନାଦିତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦାନାତ୍ଫଲାଧିକମ୍। ମହାତ୍ମା ଵୈ ସହସ୍ରଞ୍ଚ କୁଲାନାଂ ଚୋଦ୍ଧରେନ୍ନରଃ ।। ୪୪.

'ଏଠି ସ୍ନାନ, ତର୍ପଣ ଓ ବିଶେଷ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି, ଏକ ମହାତ୍ମା ହଜାରଟି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।'

ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୂପେଣ ଯୂଯଂ ତିଷ୍ଠତ ସର୍ଵଦା। ଗଦାଧରଃ ସ୍ଵଯଂ ଲୋକାଦ୍ଭୂଯାତ୍ସର୍ଵାଘନାଶନାତ୍ ।। ୪୪.

'ଆପଣମାନେ ସଦା ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ରୁହନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରି, ଗଦାଧର ନିଜେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ରୁହନ୍ତୁ।'

ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସପିଣ୍ଡକଂ ଯେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ତେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଵିନଶ୍ଯତୁ ଚ ସେଵିନାମ୍ ।। ୪୪.

'ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି ପିଣ୍ଡ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏଠି ସେବା କରୁଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।'

ନୈମିଷଂ ପୁଷ୍କରଂ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରଯାଗଶ୍ଚାଵିମୁକ୍ତିକମ୍। ଏତାନ୍ଯନ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଦିଵି ଭୁଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷତଃ। ସମାଯାନ୍ତୁ ସଦା ନୄଣାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହିତଂ ସୁରାଃ ।। ୪୪.

'ନୈମିଷ, ପୁଷ୍କର, ଗଙ୍ଗା, ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅବିମୁକ୍ତିକ, ଏବଂ ଦିବ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ ସଦା ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ, ହେ ଦେବମାନେ।'

କିଂ ବହୂକ୍ତ୍ଯା ସୁରଗଣା ଯୁଷ୍ମାସ୍ଵେକାପି ଦେଵତା। ଚେନ୍ନ ତିଷ୍ଠେଦହଂ ଚାପି ସମଯଃ ପ୍ରତିପାଲ୍ଯତାମ୍ ।। ୪୪.

'ଏଠି ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନେ; ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଏକ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଏଠି ରୁହିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଠି ରହିବି ନାହିଁ; ଏହି ଚୁକ୍ତି ରକ୍ଷା କରାଯାଉ।'

ଗଯାସୁରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁର୍ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦଯଃସୁରାଃ। ତ୍ଵଯା ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ସର୍ଵ୍ଵଂ ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହା ଅନୁରୋଧ କରିଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ।'

ଅସ୍ମତ୍ପାଦାନର୍ଚ୍ଚଯିତ୍ଵା ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍। ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତଵରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ହର୍ଷିତୋ ନିଶ୍ଚଲୋଽଭଵତ୍ ।। ୪୪.

ମୋ ପାଦ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଦାନବଟିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଓ ଅଚଳ ହେଲା।

ସ୍ଥିତେଷୁ ଚୈଵ ଦେଵେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦାଵଜଃ। ଗ୍ରାମାଂଶ୍ଚ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ପଞ୍ଚକ୍ରୋଶୀଂ ଗଯାଂ ତଥା। ଗୃହାନ୍କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ଦିଵ୍ଯାନ୍ସର୍ଵ୍ଵୋପସ୍କରସଂଯୁତାନ୍ ।। ୪୪.

ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଥିବାବେଳେ, ଅଜଜନ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଆକାରର ପଚାନ୍ନଟି ଗାଁ ଓ ଗୟା ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଘର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।

କାମଧେନୁଂ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷଂ ପାରିଜାତାଦିକାଂସ୍ତରୂନ୍। ମହାନଦୀଂ କ୍ଷୀରଵହାଂ ଘୃତକୁଲ୍ଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ ।। ୪୪.

ସେ କାମଧେନୁ ଗାଈ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଗଛ, ଦୁଧ ବହାଉଥିବା ବଡ଼ ନଦୀ ଓ ଘୃତର ଝରଣା ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।

ମଧୁଶ୍ରଵାଂ ମଧୁକୁଲ୍ଯାଂ ଦଧ୍ଯାଦ୍ଯାଢ୍ଯସରାଂସି ଚ। ସୁଵର୍ଣଦୀର୍ଘିକାଂ ଚୈଵ ବହୂନନ୍ନାଦିପର୍ଵ୍ଵତାନ୍ ।। ୪୪.

ମଧୁ ଭରିଥିବା ଝରଣା, ମଧୁର ନାଳା, ଦହି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରସିଳା ଖାଦ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହ୍ରଦ, ସୁନାର ଦୀଘି ଓ ଅନେକ ଖାଦ୍ୟ-ଅନ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।

ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯଫଲାଦୀଂଶ୍ଚ ସର୍ଵ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜନ୍ଦଦୌ। ନ ଯାଚଯଧ୍ଵଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଅନ୍ଯାନୁକ୍ତ୍ଵା ଦଦାଵଜଃ ।। ୪୪.

ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ, ଭୋଜ୍ୟ, ଫଳ ଓ ଏହାଦିକୁ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରି ଦେଲେ। 'ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆଉ କିଛି ଚାହିଁବେ ନାହିଁ,' ବୋଲି ଅଜଜନ୍ମା କହି ଦେଲେ।

ଦତ୍ତ୍ଵା ଯଯୌ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ନତ୍ଵା ହ୍ଯାଦିଗଦାଧରମ୍ । ଧର୍ମ୍ମାରଣ୍ଯେ ତତ୍ର ଧର୍ମ୍ମଂ ଯାଜଯିତ୍ଵା ଯଯାଚିରେ ।। ୪୪.

ସମସ୍ତ ଦାନ ଦେଇ, ସେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ, ଆଦି ମନ୍ତ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେଠାରେ ଧର୍ମ ଅରଣ୍ୟରେ ଧର୍ମ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ।

ଧର୍ମ୍ମଯାଗେ ଚ ଲୋଭାଦ୍ଵୈ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଧନାଦିକମ୍। ତତୋ ବ୍ରହ୍ମା ସମାଗତ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତାଞ୍ଛଶାପ ହ ।। ୪୪.

ଧର୍ମ ଯଜ୍ଞରେ ଲୋଭବଶତଃ ସେମାନେ ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ଆସି ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।

କୃତଵନ୍ତୋ ଯତୋ ଲୋଭଂ ମଦ୍ଦତ୍ତେଷ୍ଵଖିଲେଷ୍ଵପି। ତସ୍ମାଦୃଣାଧିକା ଯୂଯଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସଦା ଦ୍ଵିଜଃ ।। ୪୪.

ମୋର ଦିଆ ସମସ୍ତ ଦାନ ଉପରେ ତୁମେ ଲୋଭ କରିଛ, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମେ ସଦା ଋଣରେ ରହିବା।

ଯୁଷ୍ମାକଂ ସ୍ଯାଦ୍ଵାରିଵହା ନଦୀ ପାଷାଣପର୍ଵ୍ଵତାଃ। ନଦ୍ଯାଦଯୋ ଵାରିଵହା ମୃନ୍ମଯାଶ୍ଚ ଯଥା ଗୃହାଃ ।। ୪୪.

ତୁମ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ଜଳଶୂନ୍ୟ ହେବ, ପାହାଡ଼ମାନେ ପଥରର ହେବ। ନଦୀ ଓ ଏହାଦିକୁ କେବଳ ପାଣି ବହିବ, ଘରମାନେ ମାଟିର ହେବ।

କାମଧେନୁଃ କଲ୍ପଵୃକ୍ଷୋ ମଲ୍ଲୋକମୁପତିଷ୍ଠତାମ୍। ଏଵଂ ଶପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମଣା ତେ ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତୋଽବ୍ରୁଵନ୍ନଜମ୍ ।। ୪୪.

କାମଧେନୁ ଓ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ମୋ ଲୋକକୁ ଆସୁନ୍। ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ ପାଇ ସେମାନେ ଅଜଜନ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।

ତ୍ଵଯା ଯଦ୍ଦତ୍ତମଖିଲଂ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଶାପତୋ ଗତମ୍। ଜୀଵନାର୍ଥଂ ପ୍ରସାଦଂ ନୋ ଭଗଵାନ୍କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି ।। ୪୪.

ତୁମେ ଯାହା ଦେଇଥିଲ, ଶାପରେ ସେ ସବୁ ହରାଇଗଲା। ଆମ ଜୀବିକା ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍, ଆପଣ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।

ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ଦଯାନ୍ଵିତଃ। ତୀର୍ଥୋପଜୀଵିକା ଯୂଯମାଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଂ ଭଵିଷ୍ଯଥ ।। ୪୪.

ଏହା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଦୟାରେ ପ୍ରଭୃତ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀର୍ଥ ଉପରେ ଜୀବିକା କରିବ।'