ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଜାତା ଗୃହେ ତଵ ଶିଲା ସମାନୀଯାଵିଚାରଯନ୍। ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଶିରସି ତାଂ ଧାରଯ ମମାଜ୍ଞଯା ।। ୪୪.

“ତୁମ ଘରରୁ ଏକ ପାଥର ଆଣାଯାଇଛି; ଏହାକୁ ମୋ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖ।”

ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ଯମଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧାରଯନ୍ମସ୍ତକେ ଶିଲାମ୍। ଶିଲାଯାଂ ଧାରିତାଯାନ୍ତୁ ସଶିଲଶ୍ଚାସୁରୋଽଚଲତ୍ ।। ୪୪.

ଏହି କଥା ଶୁଣି ଯମ ଶିଳାକୁ ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଳା ରଖାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ଶିଳା ଦୁହେଁ ଚଳିତ ହେଲେ।

ଦେଵାନୂଚେଽଥ ରୁଦ୍ରାଦୀଞ୍ଛିଲାଯାଂ ନିଶ୍ଚଲାଃ କିଲ। ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଦେଵାଃ ସକଲାସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ତେ ସ୍ଥିତାଃ ।। ୪୪.

ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ଅଚଳ ରୁହନ୍ତୁ।” ଏହା କହି ସେମାନେ ଏହିପରି ଅଚଳ ରହିଲେ।

ଦେଵାଃ ପାଦୈର୍ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତଥାପି ଚଲିତୋଽସୁରଃ। ବ୍ରହ୍ମାଥ ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗତଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧିଶାଯିନମ୍। ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଚାଦୃତ୍ଯ ତଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୪୪.

ଦେବତାମାନେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ ଚଳିତ ହେଲେ; ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗର ଶୟନ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ।

.ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ।। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯ ପତେ ନାଥ ନମାମି ଜଗତାଂ ପତିମ୍। କତିଂ କୀର୍ତ୍ତିମତାଂ ନୄଣାଂ ବୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।”

ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୌତି ପଦ୍ମଜଃ। ହରିରାହାନଯ ତ୍ଵଂ ତଂ ଵିଷ୍ଣୂକ୍ତଃ ସ ତମାନଯତ୍। ଅଜମୂଚେ ହରିଃ କସ୍ମାଦାଗତୋଽସି ଵଦସ୍ଵ ତତ୍ ।। ୪୪.

ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଦେବ, ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା) ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।” ହରି କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ହରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?”

ଦେଵଦେଵ କୃତେ ଯୋଗେ ପ୍ରଚଚାଲ ଗଯାସୁରଃ। ଶିଲାଯାଂ ଦେଵରୂପିଣ୍ଯାଂ ନ୍ଯସ୍ତାଯାଂ ତସ୍ଯ ମସ୍ତକେ ।। ୪୪.

“ଦେବଦେବ, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଦେବୀୟ ଶିଳା ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଗୟାସୁର ଚଳିତ ହେଲେ।”

ରୁଦ୍ରାଦିଷୁ ଚ ଦେଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତେଷ୍ଵସୁରୋଽଚଲତ୍। ଇଦାନୀଂ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ହି ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମାଧଵ ।। ୪୪.

“ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାହାଉପରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ ଚଳିତ ହେଲେ; ଏବେ ତାହାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ, ମାଧବ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।”

ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ସ୍ଵଶରୀରତଃ । ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଦଦୌ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଅଚଳତା ପାଇଁ ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଆନୀଯ ମୂର୍ତ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମାପି ଶିଲାଯାଂ ସମଧାରଯତ୍। ତଥାପି ଚଲିତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁନର୍ଦେଵମଥାହ୍ଵଯତ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ମୂର୍ତ୍ତିଟିକୁ ଆଣି ଶିଳା ଉପରେ ବସାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ଚଳିତ ଦେଖି, ସେ ପୁଣି ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧେଃ ଶିଲାଯାଂ ସଂସ୍ଥିତୋଽଭଵତ୍। ଜନାର୍ଦ୍ଦନାଭିଧାନେନ ପୁଣ୍ଡରୀକେତି ନାମତଃ। ଶିଲାଯାଂନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ହି ସ୍ଵଯମାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଗ୍ଧସାଗରରୁ ଆସି, ଶିଳା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାମରେ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦାଧର ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ପଞ୍ଚଧାସୀଚ୍ଛିଲାଯାଂ ପ୍ରପିତାପହଃ। ପିତାମହୋଽଥ ଫଲ୍ଗ୍ଵୀଶଃ କେଦାରଃ କନକେଶ୍ଵରଃ ।। ୪୪.

ଏହି ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବାକୁ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ—ପିତାମହ, ଫଲ୍ଗୁବିଶ୍ୱ, କେଦାର ଓ କନକେଶ୍ୱର।

ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଗଜରୂପୀ ଵିନାଯକଃ। ଗଯାଦିତ୍ଯଶ୍ଚୋତ୍ତରାର୍କୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍କସ୍ତ୍ରିଧା ରଵିଃ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସେଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ହାତୀ ରୂପରେ ବିନାୟକ, ଗୟାଦିତ୍ୟ, ଉତ୍ତର ଆର୍କ, ଦକ୍ଷିଣ ଆର୍କ ଓ ତିନି ରୂପରେ ରବି।

ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସୀତାଭିଧାନେନ ଗୌରୀ ଚ ମଙ୍ଗଲାହ୍ଵଯା। ଗାଯତ୍ରୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯା ଚ ସରସ୍ଵତୀ ।। ୪୪.

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯିଏ ସୀତା ନାମରେ, ଗୌରୀ ଯିଏ ମଙ୍ଗଳା ଭାବରେ, ଏବଂ ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ପୂଷା ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ମହାବଲାଃ। ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚାଶ୍ଵିନେଯୌ ମାରୁତୋ ଵିଶ୍ଵନାଯକଃ। ସଯକ୍ଷୋରଗଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵଶାକ୍ତିଭିଃ ।। ୪୪.

ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ପୂଷା, ଏଠି ଅଷ୍ଟ ବଳଶାଳୀ ବସୁ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱନାୟକ, ଏବଂ ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ସହିତ ଦେବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଆଦ୍ଯଯା ଗଦଯା ଚାସୌ ଯସ୍ମାଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ଥିରୀକୃତଃ। ସ୍ଥିତ ଇତ୍ଯେଵ ହରିଣା ତସ୍ମାଦାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦାନବଟିକୁ ଅଚଳ କରାଯାଇଥିଲା; ତେଣୁ ହରି ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାରୁ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ଗଦାଧର ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ଊଚେ ଗଯାସୁରୋ ଦେଵାନ୍କିମର୍ଥଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ହ୍ଯହମ୍। ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦତ୍ତଂ ଶରୀରମମଲଂ ମଯା। ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚନମାତ୍ରେଣ କିଂ ନ ସ୍ଯାଂ ନିଶ୍ଚଲୋ ହ୍ଯହମ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ କାହିଁକି ଠକାଯାଇଛି? ମୁଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପବିତ୍ର ଦେହ ଦେଇଥିଲି; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ମାତ୍ରରେ, ମୁଁ କାହିଁକି ଅଚଳ ରହିପାରିବି ନାହିଁ?'

ଯତ୍ସୁରୈଃ ପୀଡିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଗଦଯା ହରିଣା ତଥା। ପୀଡିତୋ ଯଦ୍ଯହଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵଦା ।। ୪୪.

'ଯଦି ମୁଁ ଦେବମାନେ ଓ ହରିଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଇଛି, ତେବେ ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରୁହନ୍ତୁ।'

ଗଦାଧରାଦଯସ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଯାସୁରମ୍। ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସ୍ମୋ ଦେଵାନୂଚେ ଗଯାସୁରଃ ।। ୪୪.

ଗଦାଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଗୟାସୁରଙ୍କ ସହିତ କହିଲେ: 'ବର ମାଗ; ଆମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ।

ଯାଵତ୍ପୃଥ୍ଵୀ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କତାରକାଃ। ତାଵଚ୍ଛିଲାଯାଂ ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ। ଅନ୍ଯେ ଚ ସକଲା ଦେଵା ମନ୍ନାମ୍ନା କ୍ଷେତ୍ରମସ୍ତୁ ଵୈ ।। ୪୪.

'ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାରା ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ ରୁହନ୍ତୁ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଟି ମୋର ନାମରେ ହେଉ।'

ପଞ୍ଚକ୍ରୋଶଂ ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରଂ କ୍ରୋଶମେକଂ ଗଯାଶିରଃ । ତନ୍ମଧ୍ଯେ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହିତଂ ନୃଣାମ୍ ।। ୪୪.

'ଗୟାକ୍ଷେତ୍ର ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଓ ଗୟାଶିର ଏକ କ୍ରୋଶ ହେଉ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତୁ।'

ସ୍ନାନାଦିତର୍ପଣଂ କୃତ୍ଵା ପିଣ୍ଡଦାନାତ୍ଫଲାଧିକମ୍। ମହାତ୍ମା ଵୈ ସହସ୍ରଞ୍ଚ କୁଲାନାଂ ଚୋଦ୍ଧରେନ୍ନରଃ ।। ୪୪.

'ଏଠି ସ୍ନାନ, ତର୍ପଣ ଓ ବିଶେଷ କରି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରି, ଏକ ମହାତ୍ମା ହଜାରଟି ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।'

ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତସ୍ଵରୂପେଣ ଯୂଯଂ ତିଷ୍ଠତ ସର୍ଵଦା। ଗଦାଧରଃ ସ୍ଵଯଂ ଲୋକାଦ୍ଭୂଯାତ୍ସର୍ଵାଘନାଶନାତ୍ ।। ୪୪.

'ଆପଣମାନେ ସଦା ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ରୁହନ୍ତୁ; ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରି, ଗଦାଧର ନିଜେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପି ରୁହନ୍ତୁ।'

ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସପିଣ୍ଡକଂ ଯେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ତେ। ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ ଵିନଶ୍ଯତୁ ଚ ସେଵିନାମ୍ ।। ୪୪.

'ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠି ପିଣ୍ଡ ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯିବ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ଏଠି ସେବା କରୁଥିବାମାନେ ଯେଉଁମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।'

ନୈମିଷଂ ପୁଷ୍କରଂ ଗଙ୍ଗା ପ୍ରଯାଗଶ୍ଚାଵିମୁକ୍ତିକମ୍। ଏତାନ୍ଯନ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଦିଵି ଭୁଵ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷତଃ। ସମାଯାନ୍ତୁ ସଦା ନୄଣାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ହିତଂ ସୁରାଃ ।। ୪୪.

'ନୈମିଷ, ପୁଷ୍କର, ଗଙ୍ଗା, ପ୍ରୟାଗ ଓ ଅବିମୁକ୍ତିକ, ଏବଂ ଦିବ, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ତୀର୍ଥମାନେ ସଦା ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତୁ ଓ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ, ହେ ଦେବମାନେ।'

କିଂ ବହୂକ୍ତ୍ଯା ସୁରଗଣା ଯୁଷ୍ମାସ୍ଵେକାପି ଦେଵତା। ଚେନ୍ନ ତିଷ୍ଠେଦହଂ ଚାପି ସମଯଃ ପ୍ରତିପାଲ୍ଯତାମ୍ ।। ୪୪.

'ଏଠି ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନେ; ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଏକ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଏଠି ରୁହିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏଠି ରହିବି ନାହିଁ; ଏହି ଚୁକ୍ତି ରକ୍ଷା କରାଯାଉ।'

ଗଯାସୁରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଚୁର୍ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଦଯଃସୁରାଃ। ତ୍ଵଯା ଯତ୍ପ୍ରାର୍ଥିତଂ ସର୍ଵ୍ଵଂ ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯାହା ଅନୁରୋଧ କରିଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ।'

ଅସ୍ମତ୍ପାଦାନର୍ଚ୍ଚଯିତ୍ଵା ଯାସ୍ଯନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍। ଦେଵୈର୍ଦତ୍ତଵରୋ ଦୈତ୍ଯୋ ହର୍ଷିତୋ ନିଶ୍ଚଲୋଽଭଵତ୍ ।। ୪୪.

ମୋ ପାଦ ପୂଜା କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଦାନବଟିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ଓ ଅଚଳ ହେଲା।

ସ୍ଥିତେଷୁ ଚୈଵ ଦେଵେଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦାଵଜଃ। ଗ୍ରାମାଂଶ୍ଚ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ପଞ୍ଚକ୍ରୋଶୀଂ ଗଯାଂ ତଥା। ଗୃହାନ୍କୃତ୍ଵା ଦଦୌ ଦିଵ୍ଯାନ୍ସର୍ଵ୍ଵୋପସ୍କରସଂଯୁତାନ୍ ।। ୪୪.

ସେଇ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଥିବାବେଳେ, ଅଜଜନ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ପାଞ୍ଚ କ୍ରୋଶ ଆକାରର ପଚାନ୍ନଟି ଗାଁ ଓ ଗୟା ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଘର ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।