ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଗର୍ଗଂ କୌଶିକଵାସିଷ୍ଠୌ ମୁନିଂ ଭାର୍ଗଵମଵ୍ଯଯମ୍। ଵୃଦ୍ଧଂ ପାରାଶରଂ କଣ୍ଵଂ ମାଣ୍ଡଵ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତିକେଵଲମ୍ ।। ୪୪.

ଗର୍ଗ, କୌଶିକ, ବାସିଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ ଭାର୍ଗବ ଋଷି, ବୃଦ୍ଧ, ପାରାଶର, କଣ୍ବ, ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ଓ ଶ୍ରୁତିକେବଳ।

ଶ୍ଵେତଂ ସୁତାଲଂ ଦମନଂ ସୁହୋତ୍ରଂ କଙ୍କମେଵ ଚ। ଲୌକାକ୍ଷିଞ୍ଚ ମହାବାହୁଂ ଜୈଗୀଷଵ୍ଯଂ ତଥୈଵ ଚ ।। ୪୪.

ଶ୍ୱେତ, ସୁତାଳ, ଦମନ, ସୁହୋତ୍ର, କଙ୍କ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୌକାକ୍ଷି ଏବଂ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଉଛି।

ଦଧିପଞ୍ଚମୁଖଂ ଵିପ୍ରମୃଷଭଂ କର୍କମେଵ ଚ। କାତ୍ଯାଯନଂ ଗୋଭିଲଞ୍ଚ ମୁନିମୁଗ୍ରମଗାଵ୍ରତମ୍ ।। ୪୪.

ଦଧିପଞ୍ଚମୁଖ, ବିପ୍ରମୃଷଭ, କର୍କ, କାତ୍ୟାୟନ, ଗୋଭିଲ ଏବଂ ଉଗ୍ରମଗାବ୍ରତ ନାମକ ମୁନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।

ସୁପାଲକଂ ଗୌତମଞ୍ଚ ତଥା ଵେଦଶିରୋଵ୍ରତମ୍। ଜଟାମାଲିନମଵ୍ଯଗ୍ରଂ ଚାଟୁହାସଞ୍ଚ ଦାରୁଣମ୍ ।। ୪୪.

ସୁପାଳକ, ଗୌତମ, ବେଦଶିରୋବ୍ରତୀ, ଶାନ୍ତ ଜଟାମାଳି ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଚାଟୁହାସ—ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଆତ୍ରେଯଂ ଚାପ୍ଯଙ୍ଗିରସମୌପମନ୍ଯୁଂ ମହା ଵ୍ରତମ୍। ଗୋକର୍ଣଞ୍ଚ ଗୁହାଵାସଂ ଶିଖଣ୍ଡିନମୁମାଵ୍ରତମ୍ ।। ୪୪.

ଆତ୍ରେୟ, ଅଙ୍ଗିରସ, ମହାବ୍ରତୀ ଔପମନ୍ୟୁ, ଗୁହାବାସୀ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଶିଖଣ୍ଡିନ ଏବଂ ଉମାବ୍ରତ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

ଏତାନନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵେଧା ଲୋକପିତାମହଃ । ପରିକଲ୍ପ୍ଯାକରୋଦ୍ଯାଗଂ ଗଯାସୁରଶରୀରକେ ।। ୪୪.

ଏହି ସମସ୍ତ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗୟାସୁରଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ।

ଅଗ୍ନିଶର୍ମାପି ପଞ୍ଚାଗ୍ନୀନ୍ମୁଖାଦେତାନଥାସୃଜତ୍। ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନିଂ ଗାର୍ହପତ୍ଯାହଵନୀଯୌ ତପୋଽଵ୍ଯଯଃ ।। ୪୪.

ଅଗ୍ନିଶର୍ମା ତାଙ୍କର ଅମର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ମୁଖରୁ ପାଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନି—ଦକ୍ଷିଣାଗ୍ନି, ଗାର୍ହପତ୍ୟ ଏବଂ ଆହବନୀୟ—ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ସତ୍ଯାଵସଥ୍ଯୌ ଦେଵର୍ଷେ ଯେଷୁ ଯଜ୍ଞାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ। ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ଚ ପ୍ରତିଷ୍ଠାର୍ଥଂ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ ।। ୪୪.

ଏହି ଦେବ ଋଷିମାନେ, ସତ୍ୟବାନ ଓ ଅସତ୍ୟବାନ ଦୁହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା; ଏବଂ ଯଜ୍ଞର ସ୍ଥିରତା ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଆଗଲା।

ହୁତ୍ଵା ପୂର୍ଣାହୁତିଂ ବ୍ରହ୍ନା ସ୍ନାତ୍ଵା ଚାଵଭୃଥେନ ତୁ। ଯଜ୍ଞଯୂପଂ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସମାନୀଯ ଵ୍ଯରୋପଯତ୍ ।। ୪୪.

ପୂର୍ଣ୍ଣାହୁତି ଦେଇ ଏବଂ ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଯୂପକୁ ଆଣି ସ୍ଥାପନ କଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଣଃ ସହସା ଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସରସ୍ଯେଵାଶ୍ରିତଂ ଶୁଭମ୍। ଚଲିତଶ୍ଚକିତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଧର୍ମ୍ମରାଜମଭାଷତ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯୂପ ଶୁଭ୍ର ହ୍ରଦରେ ସ୍ଥାପିତ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଜାତା ଗୃହେ ତଵ ଶିଲା ସମାନୀଯାଵିଚାରଯନ୍। ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଶିରସି ତାଂ ଧାରଯ ମମାଜ୍ଞଯା ।। ୪୪.

“ତୁମ ଘରରୁ ଏକ ପାଥର ଆଣାଯାଇଛି; ଏହାକୁ ମୋ ଆଦେଶରେ ଶୀଘ୍ର ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖ।”

ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ଯମଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧାରଯନ୍ମସ୍ତକେ ଶିଲାମ୍। ଶିଲାଯାଂ ଧାରିତାଯାନ୍ତୁ ସଶିଲଶ୍ଚାସୁରୋଽଚଲତ୍ ।। ୪୪.

ଏହି କଥା ଶୁଣି ଯମ ଶିଳାକୁ ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶିଳା ରଖାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଦୈତ୍ୟ ଏବଂ ଶିଳା ଦୁହେଁ ଚଳିତ ହେଲେ।

ଦେଵାନୂଚେଽଥ ରୁଦ୍ରାଦୀଞ୍ଛିଲାଯାଂ ନିଶ୍ଚଲାଃ କିଲ। ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ଦେଵାଃ ସକଲାସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ତେ ସ୍ଥିତାଃ ।। ୪୪.

ତାପରେ ସେ ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: “ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏହି ଶିଳା ଉପରେ ଅଚଳ ରୁହନ୍ତୁ।” ଏହା କହି ସେମାନେ ଏହିପରି ଅଚଳ ରହିଲେ।

ଦେଵାଃ ପାଦୈର୍ଲକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତଥାପି ଚଲିତୋଽସୁରଃ। ବ୍ରହ୍ମାଥ ଵ୍ଯାକୁଲୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଗତଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧିଶାଯିନମ୍। ତୁଷ୍ଟାଵ ପ୍ରଣତୋ ଭୂତ୍ଵା ନତ୍ଵା ଚାଦୃତ୍ଯ ତଂ ପ୍ରଭୁମ୍ ।। ୪୪.

ଦେବତାମାନେ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ ଚଳିତ ହେଲେ; ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗର ଶୟନ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ।

.ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ।। ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସ୍ଯ ପତେ ନାଥ ନମାମି ଜଗତାଂ ପତିମ୍। କତିଂ କୀର୍ତ୍ତିମତାଂ ନୄଣାଂ ବୁକ୍ତିମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଯକମ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: “ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯିଏ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ କୀର୍ତ୍ତି, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।”

ଵିଷ୍ଵକ୍ସେନୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଦେଵ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୌତି ପଦ୍ମଜଃ। ହରିରାହାନଯ ତ୍ଵଂ ତଂ ଵିଷ୍ଣୂକ୍ତଃ ସ ତମାନଯତ୍। ଅଜମୂଚେ ହରିଃ କସ୍ମାଦାଗତୋଽସି ଵଦସ୍ଵ ତତ୍ ।। ୪୪.

ବିଷ୍ୱକ୍ସେନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଦେବ, ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା) ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛନ୍ତି।” ହରି କହିଲେ, “ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ।” ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ। ହରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କାହିଁକି ଆସିଛ?”

ଦେଵଦେଵ କୃତେ ଯୋଗେ ପ୍ରଚଚାଲ ଗଯାସୁରଃ। ଶିଲାଯାଂ ଦେଵରୂପିଣ୍ଯାଂ ନ୍ଯସ୍ତାଯାଂ ତସ୍ଯ ମସ୍ତକେ ।। ୪୪.

“ଦେବଦେବ, ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଦେବୀୟ ଶିଳା ଦୈତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଗୟାସୁର ଚଳିତ ହେଲେ।”

ରୁଦ୍ରାଦିଷୁ ଚ ଦେଵେଷୁ ସଂସ୍ଥିତେଷ୍ଵସୁରୋଽଚଲତ୍। ଇଦାନୀଂ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ହି ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ମାଧଵ ।। ୪୪.

“ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତାହାଉପରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୈତ୍ୟ ଚଳିତ ହେଲେ; ଏବେ ତାହାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ, ମାଧବ, ଦୟା କରନ୍ତୁ।”

ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହ୍ଯାକୃଷ୍ଯ ସ୍ଵଶରୀରତଃ । ମୂର୍ତ୍ତିଂ ଦଦୌ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଭଗଵାନ୍ହରିଃ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଏକ ମୂର୍ତ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଅଚଳତା ପାଇଁ ସେହି ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ଆନୀଯ ମୂର୍ତ୍ତିଂ ବ୍ରହ୍ମାପି ଶିଲାଯାଂ ସମଧାରଯତ୍। ତଥାପି ଚଲିତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁନର୍ଦେଵମଥାହ୍ଵଯତ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ମୂର୍ତ୍ତିଟିକୁ ଆଣି ଶିଳା ଉପରେ ବସାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ଚଳିତ ଦେଖି, ସେ ପୁଣି ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।

ଆଗତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଃ କ୍ଷୀରାବ୍ଧେଃ ଶିଲାଯାଂ ସଂସ୍ଥିତୋଽଭଵତ୍। ଜନାର୍ଦ୍ଦନାଭିଧାନେନ ପୁଣ୍ଡରୀକେତି ନାମତଃ। ଶିଲାଯାଂନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ହି ସ୍ଵଯମାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଗ୍ଧସାଗରରୁ ଆସି, ଶିଳା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାମରେ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବା ପାଇଁ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦାଧର ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥଂ ପଞ୍ଚଧାସୀଚ୍ଛିଲାଯାଂ ପ୍ରପିତାପହଃ। ପିତାମହୋଽଥ ଫଲ୍ଗ୍ଵୀଶଃ କେଦାରଃ କନକେଶ୍ଵରଃ ।। ୪୪.

ଏହି ଶିଳାକୁ ଅଚଳ କରିବାକୁ, ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ପାଞ୍ଚ ରୂପରେ ଏଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ—ପିତାମହ, ଫଲ୍ଗୁବିଶ୍ୱ, କେଦାର ଓ କନକେଶ୍ୱର।

ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ଥିତଃ ସ୍ଵଯଂ ତତ୍ର ଗଜରୂପୀ ଵିନାଯକଃ। ଗଯାଦିତ୍ଯଶ୍ଚୋତ୍ତରାର୍କୋ ଦକ୍ଷିଣାର୍କସ୍ତ୍ରିଧା ରଵିଃ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ସେଠି ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ହାତୀ ରୂପରେ ବିନାୟକ, ଗୟାଦିତ୍ୟ, ଉତ୍ତର ଆର୍କ, ଦକ୍ଷିଣ ଆର୍କ ଓ ତିନି ରୂପରେ ରବି।

ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସୀତାଭିଧାନେନ ଗୌରୀ ଚ ମଙ୍ଗଲାହ୍ଵଯା। ଗାଯତ୍ରୀ ଚୈଵ ସାଵିତ୍ରୀ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯା ଚ ସରସ୍ଵତୀ ।। ୪୪.

ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଯିଏ ସୀତା ନାମରେ, ଗୌରୀ ଯିଏ ମଙ୍ଗଳା ଭାବରେ, ଏବଂ ଗାୟତ୍ରୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।

ଇନ୍ଦ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ପୂଷା ଵସଵୋଽଷ୍ଟୌ ମହାବଲାଃ। ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚାଶ୍ଵିନେଯୌ ମାରୁତୋ ଵିଶ୍ଵନାଯକଃ। ସଯକ୍ଷୋରଗଗନ୍ଧର୍ଵ୍ଵାସ୍ତସ୍ଥୁର୍ଦେଵାଃ ସ୍ଵଶାକ୍ତିଭିଃ ।। ୪୪.

ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃହସ୍ପତି, ପୂଷା, ଏଠି ଅଷ୍ଟ ବଳଶାଳୀ ବସୁ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ମାରୁତ, ବିଶ୍ୱନାୟକ, ଏବଂ ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ସହିତ ଦେବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।

ଆଦ୍ଯଯା ଗଦଯା ଚାସୌ ଯସ୍ମାଦ୍ଦୈତ୍ଯଃ ସ୍ଥିରୀକୃତଃ। ସ୍ଥିତ ଇତ୍ଯେଵ ହରିଣା ତସ୍ମାଦାଦିଗଦାଧରଃ ।। ୪୪.

ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଦାନବଟିକୁ ଅଚଳ କରାଯାଇଥିଲା; ତେଣୁ ହରି ଏଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବାରୁ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଥମ ଗଦାଧର ଭାବରେ ପରିଚିତ।

ଊଚେ ଗଯାସୁରୋ ଦେଵାନ୍କିମର୍ଥଂ ଵଞ୍ଚିତୋ ହ୍ଯହମ୍। ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଦତ୍ତଂ ଶରୀରମମଲଂ ମଯା। ଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚନମାତ୍ରେଣ କିଂ ନ ସ୍ଯାଂ ନିଶ୍ଚଲୋ ହ୍ଯହମ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ: 'ମୋତେ କାହିଁକି ଠକାଯାଇଛି? ମୁଁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମୋର ପବିତ୍ର ଦେହ ଦେଇଥିଲି; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କଥା ମାତ୍ରରେ, ମୁଁ କାହିଁକି ଅଚଳ ରହିପାରିବି ନାହିଁ?'

ଯତ୍ସୁରୈଃ ପୀଡିତୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଗଦଯା ହରିଣା ତଥା। ପୀଡିତୋ ଯଦ୍ଯହଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସନ୍ତୁ ସର୍ଵଦା ।। ୪୪.

'ଯଦି ମୁଁ ଦେବମାନେ ଓ ହରିଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବହୁତ କଷ୍ଟ ପାଇଛି, ତେବେ ଦେବମାନେ, ଆପଣମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରୁହନ୍ତୁ।'

ଗଦାଧରାଦଯସ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗଯାସୁରମ୍। ଵରଂ ବ୍ରୂହି ପ୍ରସନ୍ନାଃ ସ୍ମୋ ଦେଵାନୂଚେ ଗଯାସୁରଃ ।। ୪୪.

ଗଦାଧର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଗୟାସୁରଙ୍କ ସହିତ କହିଲେ: 'ବର ମାଗ; ଆମେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।' ଏପରି କହିବା ପରେ, ଗୟାସୁର ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ।