ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଯାସ୍ତେ ଵୈତରଣୀ ନାମ ନଦୀ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତା। ସାଽଵତୀର୍ଣା ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରେ ପିତୄଣାଂ ତାରଣାଯ ଵୈ। ସ୍ନାତୋ ଗୋଦୋ ଵୈତରଣ୍ଯାଂ ତ୍ରିଃସପ୍ତକୁଲମୁଦ୍ଧରେତ୍ ।। ୪୩.

ଯେ ଭାବରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ବୈତରଣୀ' ନଦୀ ଅଛି, ସେ ଗୟାକ୍ଷେତ୍ରରେ ପିତୃମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ବୈତରଣୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଗାଁ ଦେଇଲେ, ସେଠାରେ ଏକେଠାରେ ସତେଇ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।

ତଥାଽକ୍ଷଯଵଟଂ ଗତ୍ଵା ଵିପ୍ରାନ୍ସନ୍ତୋଷଯିଷ୍ଯତି। ବ୍ରହ୍ମପ୍ରକଲ୍ପିତାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାଦିନାଽର୍ଚ୍ଚଯେତ୍। ତୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈସ୍ତୋଷିତାଃ ସର୍ଵ୍ଵାଃ ପିତୃଭିଃ ସହ ଦେଵତାଃ ।। ୪୩.

ଏହିପରି, ଅକ୍ଷୟବଟକୁ ଯାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଓ କବ୍ୟାଦି ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଗଯାଯାଂ ନ ହି ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ତୀର୍ଥଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ସର୍ଵ୍ଵତୀର୍ଥାନାଂ ଗଯାତୀର୍ଥଂ ତତୋ ଵରମ୍ ।। ୪୩.

ଗୟାରେ ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ଯେଉଁଠି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଥିବାରୁ, ଗୟା ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ମୀନେ ମେଷେ ସ୍ଥିତେ ସୂର୍ଯ୍ଯେ କନ୍ଯାଯାଂ କାର୍ମୁକେ ଘଟେ। ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡପାତନମ୍ ।। ୪୩.

ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୀନ, ମେଷ, କନ୍ୟା, ଧନୁ, କୁମ୍ଭ ରାଶିରେ ଥିଲେ, ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ତିନି ଲୋକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ମକରେ ଵର୍ତ୍ତମାନେ ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ଯଯୋଃ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ ।। ୪୩.

ସୂର୍ଯ୍ୟ ମକର ରାଶିରେ ଥିଲେ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ତିନି ଲୋକରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।

ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡଦାନେନ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ। ନ ତଚ୍ଛକ୍ଯଂ ମଯା ଵକ୍ତୁଂ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି ।। ୪୩.

ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ଯେଉଁ ଫଳ ଲୋକ ପାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ବି ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଅନେକ କୋଟି କଲ୍ପ ଯୁଗ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ନାରଦ ଉଵାଚ।। ଗଯାସୁରଃ କଥଂ ଜାତଃ କିଂପ୍ରଭାଵଃ କିମାତ୍ମକଃ । ତପସ୍ତପ୍ତଂ କଥଂ ତେନ କଥଂ ଦେହପଵିତ୍ରତା ।। ୪୪.

ନାରଦ ପଚ୍ଛିଲେ: ଗୟାସୁର କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କଣ? ତାଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ କଣ? ସେ କିପରି ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହ କିପରି ପବିତ୍ର ହେଲା?

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭ୍ଯମ୍ବୁଜାଜ୍ଜାତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ। ପ୍ରଜାଃ ସସର୍ଜ ସଂପ୍ରୋକ୍ତଃ ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ।। ୪୪.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଆସୁରେଣୈଵ ଭାଵେନ ହ୍ଯସୁରାନସୃଜତ୍ପୁରା। ସୌମନସ୍ଯେନ ଭାଵେନ ଦେଵାନ୍ସୁମନସୋଽସୃଜତ୍ ।। ୪୪.

ଅସୁରୀ ସ୍ଵଭାବ ରେ ସେ ପୂର୍ବେ ଅସୁରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଭଲ ମନ ରେ ସେ ଦେବମାନେ, ସୁମନସ୍କ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଗଯାସୁରୋଽସୁରାଣାଞ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ। ଯୋଜନାନାଂ ସପାଦଞ୍ଚ ଶତଂ ତସ୍ଯୋଚ୍ଛ୍ରଯଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର, ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚତା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଯୋଜନା ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ସ୍ଥୂଲଃ ଷଷ୍ଟିର୍ଯୋଜନାନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋଽସୌ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ସ୍ମୃତଃ। କୋଲାହଲଗିରିଵରେ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ।। ୪୪.

ସେ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥ ଷଷ୍ଟି ଯୋଜନା; ସେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ପରିଚିତ। କୋଳାହଳ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସଂ ସ୍ଥିରୋଽଭଵତ୍। ତତ୍ତପସ୍ତାପିତା ଦେଵାଃ ସଂକ୍ଷୋଭଂ ପରମଂ ଗତାଃ ।। ୪୪.

ଅନେକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ନିଶ୍ୱାସ ନ ନେଇ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଦେବମାନେ ଅତି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ହେଇଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗତା ଦେଵାଃ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତେଽଥ ପିତାମହମ୍। ଗଯାସୁରାଦ୍ରକ୍ଷ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାଂସ୍ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ଗୟାସୁରରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।' ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଵ୍ରଜାମଃ ଶଙ୍କରଂ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଗତାଃ ଶିଵମ୍। କୈଲାସେ ଚାବ୍ରୁଵନ୍ନତ୍ଵା ରକ୍ଷ ଦେଵ ମହାସୁରାତ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଦେବମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କାଇଲାସକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ଏହି ବଡ଼ ଅସୁରରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'

ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାନବ୍ରଵୀଚ୍ଛମ୍ଭୁର୍ଵ୍ରଜାମଃ ଶରଣଂ ହରିମ୍। କ୍ଷୀରାବ୍ଧୌ ଦେଵଦେଵେଶଃ ସ ନଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି। ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ଵରୋ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ।। ୪୪.

ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଚଲ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ଶରଣେ ଯାଉ।' କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଦେବମାନେଙ୍କର ନାୟକ ଆମକୁ ଭଲ କରିବେ। ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ୍ୱର ଏବଂ ଦେବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ ।। ଓଁ ନମୋ ଵିଷ୍ଣଵୋ ଭର୍ତ୍ରେ ସର୍ଵ୍ଵେଷାଂ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣଵେ। ରୋଚିଷ୍ଣଵେ ଜିଷ୍ଣଵେ ଚ ରାକ୍ଷସାଦିଗ୍ରସିଷ୍ଣଵେ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ଓଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଜୟୀ, ରାକ୍ଷସ ଆଦିକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁ।'

ଧରିଷ୍ଣଵେଽଖିଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଯୋଗିନାଂ ପାରଯିଷ୍ଣଵେ । ଵର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣଵେ ହ୍ଯନନ୍ତାଯ ନମୋ ଭ୍ରାଜ୍ଷ୍ଣିଵେ ନମଃ ।। ୪୪.

ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧି କରିଥିବା, ଅନନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିମାନ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵାସୁଦେଵଃ ସୁରାଣାଂ ଦର୍ଶନଂ ଦଦୌ। କିମର୍ଥମାଗତା ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁନୋକ୍ତାସ୍ତମବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୪୪.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇ ବାସୁଦେବ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ପଚ୍ଛିଲେ, 'କିପାଇଁ ଆସିଛ?' ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଗଯାସୁରଭଯାଦ୍ଦେଵ ରକ୍ଷାସ୍ମାନବ୍ରଵୀଦ୍ଧରିମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଯାନ୍ତୁ ତଂ ଦୈତ୍ଯମାଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତତଃ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁରର ଭୟରୁ, 'ହେ ଦେବ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର,' ଦେବମାନେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତା ଦେତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉ; ମୁଁ ପରେ ଯିବି।

କେଶଵେ ଗରୁଡାରୂଢୋ ଵରଂ ଦାତୁଂ ଗଯାସୁରେ। ସର୍ଵ୍ଵେ ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଯଯୁର୍ଵାହନମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୪୪.

ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ି କେଶବ ଗୟାସୁରକୁ ଦାନ ଦେବାକୁ ଗଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ନିଜ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଯାନ ନେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ।

ଊଚୁସ୍ତଂ ଵାସୁଦେଵାଦ୍ଯାଃ କିମର୍ଥଂ ତପ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା। ସନ୍ତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵାଗତାଃ ସର୍ଵେ ଵରଂ ବ୍ରୂହି ଗଯାସୁର ।। ୪୪.

ବାସୁଦେବ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚ୍ଛିଲେ: 'ତୁମେ କିପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛ? ଆମେ ସମସ୍ତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆସିଛୁ; ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ, ଗୟାସୁର।'

ଗଯାସୁର ଉଵାଚ।। ଯଦିତୁଷ୍ଟାଃ ସ୍ଥ ମେ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ। ସର୍ଵ୍ଵଦେଵଦ୍ଵିଜାତିଭ୍ଯୋ ଯଜ୍ଞତୀର୍ଥଶିଲୋଚ୍ଚଯାତ୍ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର କହିଲେ: 'ଯଦି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ମହେଶ୍ୱର ଦେବମାନେ ମୋତେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ମୋତେ ଏହି ଦାନ ଦିଅ: ଯଜ୍ଞ ବେଦି, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଏବଂ ପାଥର ଏହାର ଉଚ୍ଚ ଦେଖିଲେ—

ଦେଵେଭ୍ଯୋଽତିପଵିତ୍ରୋଽହମୃଷିଭ୍ଯୋଽପି ଶିଵାଵ୍ଯଯାତ୍। ମନ୍ତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଦେଵଦେଵେଭ୍ଯୋ ଯୋଗିଭ୍ଯଶ୍ଚାପି ସର୍ଵ୍ଵଶଃ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେଠୁ, ଋଷିମାନେଠୁ, ଶିବଙ୍କୁ ଠାରୁ, ମନ୍ତ୍ରମାନେଠୁ, ଦେବମାନେଠୁ, ଯୋଗୀମାନେଠୁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ହେବି।

ନ୍ଯାସିଭ୍ଯଶ୍ଚାପି କର୍ମ୍ମିଭ୍ଯୋ ଧର୍ମ୍ମିଭ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ପୁନଃ। ଜ୍ଞାତିଭ୍ଯୋଽତିପଵିତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପଵିତ୍ରଃ ସ୍ଯାଂ ସଦା ସୁରାଃ ।। ୪୪.

ମୁଁ ସଦା କର୍ମ କରୁଥିବା, ଧର୍ମ ପାଳନ କରୁଥିବା ଏବଂ ନିଜ ଜ୍ଞାତିମାନେଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ହେବି, ହେ ଦେବମାନେ।

ପଵିତ୍ରମସ୍ତୁ ତଂ ଦେଵା ଦୈତ୍ଯମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯୁର୍ଦିଵମ୍। ଦୈତ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସର୍ଵ୍ଵେ ହରିପୁରଂ ଯଯୁଃ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେ କହିଲେ, 'ଏହା ପବିତ୍ର ହେଉ', ଏବଂ ଦାନବକୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ସେମାନେ ଦାନବକୁ ଦେଖି ଏବଂ ଛୁଇଁ, ସମସ୍ତେ ହରିଙ୍କ ନଗରକୁ ଗଲେ।

ଶୂନ୍ଯଂ ଲୋକତ୍ରଯଂ ଜାତଂ ଶୂନ୍ଯା ଯମପୁରୀ ହ୍ଯଭୂତ୍। ଯମ ଇନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ତତୋଽଗମତ୍ ।। ୪୪.

ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ଯମଙ୍କ ପୁରୀ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଲା। ଯମ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ, ପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମାଣମୂଚିରେ ଦେଵା ଗଯାସୁରଵିଲୋପିତାଃ। ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତୋଽଧିକାରୋ ଵୈ ଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ ପିତାମହ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ବିନାଶରେ ଦୁଃଖିତ ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣ ଅଧିକାର ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବେ ପିତାମହ, ଦୟାକରି ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅନ୍ତୁ।'

ବ୍ରହ୍ମାବ୍ରଵୀତ୍ତତୋ ଦେଵାନ୍ଵ୍ରଜାମୋ ଵିଷ୍ଣୁମଵ୍ଯଯମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋଽବ୍ରୁଵନ୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ତ୍ଵଯା ଦତ୍ତଵରେଽସୁରେ ।। ୪୪.

ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେଠାରେ କହିଲେ, 'ଆମେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା।' ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆପଣ ଦାନବକୁ ବର ଦେଇଛନ୍ତି।'

ତଦ୍ଦର୍ଶନାଦ୍ଯଯୁଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଶୂନ୍ଯଂ ଲୋକ ତ୍ରଯଂ ହ୍ଯଭୂତ୍। ଦେଵୈରୁକ୍ତୋ ଵାସୁଦେଵୋ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୪୪.

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ, ତିନି ଲୋକ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଗଲା। ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, ସେଠାରେ ବାସୁଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।