ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ତିଲକଲ୍କେନ ଖଣ୍ଡେନ ଗୁଡେନ ସଘୃତେନ ଵା। କେଵଲେନୈଵ ଦଧ୍ନା ଵା ଊର୍ଜେନ ମଧୁନାଽଥ ଵା ।। ୪୩.

ତିଳ ବଟା, ଚିନି, ଘିଅ ମିଶା ଗୁଡ଼, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଦହି, ଘିଅ, କିମ୍ବା ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ପିଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଫଳଦାୟକ।

ପିଣ୍ଯାକଂ ସଘୃତଂ ଖଣ୍ଡଂ ପିତୃଭ୍ଯୋଽକ୍ଷଯମିତ୍ଯୁତ। ଇଜ୍ଯତେ ଵାର୍ତ୍ତଵଂ ଭୋଜ୍ଯଂ ହଵିଷ୍ଯାନ୍ନଂ ମୁନୀରିତମ୍ ।। ୪୩.

ଘିଅ, ଚିନି, କିମ୍ବା ତେଲ ତିଆରି ପିଠା, ଯେକୌଣସି ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ କିମ୍ବା ମୁନିମାନେ କହିଥିବା ଭୋଜ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ପିଣ୍ଡ ଦେଲେ, ଏହାର ଫଳ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।

ଏକତଃ ସର୍ଵ୍ଵଵସ୍ତୂନି ରସଵନ୍ତି ମଧୂନି ହି। ସ୍ମୃତ୍ଵା ଗଦାଧରାଙଘ୍ର୍ଯବ୍ଜଂ ଫଲ୍ଗୁତୀର୍ଥାମ୍ବୁ ଚୈକତଃ ।। ୪୩.

ଏକପଟେ ସମସ୍ତ ରସାଳ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଥାଏ, ଅନ୍ୟପଟେ ଗଦାଧରଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଓ ଫଳ୍ଗୁ ତୀର୍ଥର ଜଳ ରହିଛି—ଏଗୁଡ଼ିକର ସମ୍ପର୍କ ଅପୂର୍ବ।

ପିଣ୍ଡାସନଂ ପିଣ୍ଡଦାନଂ ପୁନଃ ପ୍ରତ୍ଯଵନେଜନମ୍। ଦକ୍ଷିଣା ଚାନ୍ନ ସଙ୍କଲ୍ପସ୍ତୀର୍ଥଶ୍ରାଦ୍ଧେଷ୍ଵଯଂ ଵିଧିଃ ।। ୪୩.

ତୀର୍ଥରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବାର ବିଧି ହେଉଛି: ପିଣ୍ଡ ପାଇଁ ଆସନ, ପିଣ୍ଡ ଦାନ, ପରେ ପବିତ୍ରତା, ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦକ୍ଷିଣା, ଭୋଜନ ଓ ସଙ୍କଳ୍ପ।

ନାଵାହନଂ ନ ଦିଗ୍ବନ୍ଧୋ ନ ଦୋଷୋ ଦୃଷ୍ଟିସମ୍ଭଵଃ। ସକାରୁଣ୍ଯେନ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଵିଚକ୍ଷଣୈଃ ।। ୪୩.

ଏଠାରେ ଆବାହନ, ଦିଗ୍ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଦୋଷ ନାହିଁ; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ କରୁଣାଭାବରେ ତୀର୍ଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।

ଅନ୍ଯତ୍ରାଵାହିତାଃ କାଲେ ପିତରୋ ଯାନ୍ତ୍ଯମୁଂ ପ୍ରତି। ତୀର୍ଥେ ସଦା ଵସନ୍ତ୍ଯେତେ ତସ୍ମାଦାଵାହନଂ ନ ହି ।। ୪୩.

ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ସମୟରେ ପିତୃମାନେ ଆବାହନ କରାଯିବା ଦରକାର, କିନ୍ତୁ ତୀର୍ଥରେ ସେମାନେ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏଠାରେ ଆବାହନ ଦରକାର ନୁହେଁ।

ତୀର୍ଥଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛଦ୍ଭିଃ ପୁରୁଷୈଃ ଫଲକାଙ୍କ୍ଷିଭିଃ। କାମଂ କ୍ରୋଧଂ ତଥା ଲୋଭଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କାର୍ଯ୍ଯା କ୍ରିଯାଽନିଶମ୍ ।। ୪୩.

ଯେମାନେ ତୀର୍ଥ ଶ୍ରାଦ୍ଧର ଫଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଦା, କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭ ଛାଡ଼ି ସବୁବେଳେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ।

ବ୍ରହ୍ମଚାର୍ଯ୍ଯକଭୋଜୀ ଚ ଭୂଶାଯୀ ସତ୍ଯଵାକ୍ଛୁଚିଃ। ସର୍ଵ୍ଵଭୂତହିତେ ରକ୍ତଃ ସ ତୀର୍ଥଫଲମଶ୍ନୁତେ ।। ୪୩.

ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଦିନକୁ ଏକଥର ଭୋଜନ କରେ, ଭୂମିରେ ଶୋଏ, ସତ୍ୟ କହେ, ପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲାଗିଥାଏ, ସେ ତୀର୍ଥ ଫଳ ପାଏ।

ତୀର୍ଥାନ୍ଯନୁସରନ୍ଧୀରଃ ପାଷଣ୍ଡଂ ପୂର୍ଵ୍ଵତସ୍ତ୍ଯଜେତ୍। ପାଷଣ୍ଢଃ ସ ଚ ଵିଜ୍ଞେଯୋ ଯୋ ଭଵେତ୍କାମକାରତଃ ।। ୪୩.

ଯେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୀର୍ଥ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ପାଷଣ୍ଡ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ; ଯିଏ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ କରେ, ସେ ପାଷଣ୍ଡ ଭାବିବା ଉଚିତ।

ତୀର୍ଥେଷୁ ଯେ ନରା ଧୀରାଃ କର୍ମ୍ମ କୁର୍ଵ୍ଵନ୍ତି ତଦ୍ଘତାଃ। ଯଥା ବ୍ରହ୍ମଵିଦୋ ଵେଦ୍ଯଂ ଵସ୍ତୁ ଚାନନ୍ଯଚେତସଃ। ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ପରେଶାଖ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ବ୍ରହ୍ମପରାଯଣାଃ ।। ୪୩.

ଯେ ଧୈର୍ୟ୍ୟଶୀଳ ଲୋକେ ତୀର୍ଥରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ପରେଶ୍ୱର ନାମକ ବ୍ରହ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।

ଯାସ୍ତେ ଵୈତରଣୀ ନାମ ନଦୀ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଵିଶ୍ରୁତା। ସାଽଵତୀର୍ଣା ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରେ ପିତୄଣାଂ ତାରଣାଯ ଵୈ। ସ୍ନାତୋ ଗୋଦୋ ଵୈତରଣ୍ଯାଂ ତ୍ରିଃସପ୍ତକୁଲମୁଦ୍ଧରେତ୍ ।। ୪୩.

ଯେ ଭାବରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ବୈତରଣୀ' ନଦୀ ଅଛି, ସେ ଗୟାକ୍ଷେତ୍ରରେ ପିତୃମାନେ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ବୈତରଣୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ଗାଁ ଦେଇଲେ, ସେଠାରେ ଏକେଠାରେ ସତେଇ ପିଢିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଏ।

ତଥାଽକ୍ଷଯଵଟଂ ଗତ୍ଵା ଵିପ୍ରାନ୍ସନ୍ତୋଷଯିଷ୍ଯତି। ବ୍ରହ୍ମପ୍ରକଲ୍ପିତାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ହଵ୍ଯକଵ୍ଯାଦିନାଽର୍ଚ୍ଚଯେତ୍। ତୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈସ୍ତୋଷିତାଃ ସର୍ଵ୍ଵାଃ ପିତୃଭିଃ ସହ ଦେଵତାଃ ।। ୪୩.

ଏହିପରି, ଅକ୍ଷୟବଟକୁ ଯାଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ହବିଷ୍ୟାନ୍ନ ଓ କବ୍ୟାଦି ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

ଗଯାଯାଂ ନ ହି ତତ୍ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ର ତୀର୍ଥଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ସାନ୍ନିଧ୍ଯଂ ସର୍ଵ୍ଵତୀର୍ଥାନାଂ ଗଯାତୀର୍ଥଂ ତତୋ ଵରମ୍ ।। ୪୩.

ଗୟାରେ ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ଯେଉଁଠି ତୀର୍ଥ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଥିବାରୁ, ଗୟା ତୀର୍ଥ ସମସ୍ତଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

ମୀନେ ମେଷେ ସ୍ଥିତେ ସୂର୍ଯ୍ଯେ କନ୍ଯାଯାଂ କାର୍ମୁକେ ଘଟେ। ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡପାତନମ୍ ।। ୪୩.

ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୀନ, ମେଷ, କନ୍ୟା, ଧନୁ, କୁମ୍ଭ ରାଶିରେ ଥିଲେ, ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେବା ତିନି ଲୋକରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।

ମକରେ ଵର୍ତ୍ତମାନେ ଚ ଗ୍ରହଣେ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ଯଯୋଃ । ଦୁର୍ଲ୍ଲଭଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଗଯାଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ସୁଦୁର୍ଲ୍ଲଭମ୍ ।। ୪୩.

ସୂର୍ଯ୍ୟ ମକର ରାଶିରେ ଥିଲେ କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ଗୟାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ତିନି ଲୋକରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।

ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡଦାନେନ ଯତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ନରଃ। ନ ତଚ୍ଛକ୍ଯଂ ମଯା ଵକ୍ତୁଂ କଲ୍ପକୋଟିଶତୈରପି ।। ୪୩.

ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ ଯେଉଁ ଫଳ ଲୋକ ପାଇଥାଏ, ସେଠାରେ ମୁଁ କେବେ ବି ବର୍ଣ୍ନନା କରିପାରିବି ନାହିଁ, ଅନେକ କୋଟି କଲ୍ପ ଯୁଗ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ନାରଦ ଉଵାଚ।। ଗଯାସୁରଃ କଥଂ ଜାତଃ କିଂପ୍ରଭାଵଃ କିମାତ୍ମକଃ । ତପସ୍ତପ୍ତଂ କଥଂ ତେନ କଥଂ ଦେହପଵିତ୍ରତା ।। ୪୪.

ନାରଦ ପଚ୍ଛିଲେ: ଗୟାସୁର କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କଣ? ତାଙ୍କର ସ୍ଵଭାବ କଣ? ସେ କିପରି ତପସ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେହ କିପରି ପବିତ୍ର ହେଲା?

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଵିଷ୍ଣୋର୍ନାଭ୍ଯମ୍ବୁଜାଜ୍ଜାତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ। ପ୍ରଜାଃ ସସର୍ଜ ସଂପ୍ରୋକ୍ତଃ ପୂର୍ଵ୍ଵଂ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ।। ୪୪.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହ, ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଆସୁରେଣୈଵ ଭାଵେନ ହ୍ଯସୁରାନସୃଜତ୍ପୁରା। ସୌମନସ୍ଯେନ ଭାଵେନ ଦେଵାନ୍ସୁମନସୋଽସୃଜତ୍ ।। ୪୪.

ଅସୁରୀ ସ୍ଵଭାବ ରେ ସେ ପୂର୍ବେ ଅସୁରମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଭଲ ମନ ରେ ସେ ଦେବମାନେ, ସୁମନସ୍କ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।

ଗଯାସୁରୋଽସୁରାଣାଞ୍ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ। ଯୋଜନାନାଂ ସପାଦଞ୍ଚ ଶତଂ ତସ୍ଯୋଚ୍ଛ୍ରଯଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁର, ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଉଚ୍ଚତା ଏକ ଶତ ଏବଂ ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଯୋଜନା ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।

ସ୍ଥୂଲଃ ଷଷ୍ଟିର୍ଯୋଜନାନାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋଽସୌ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ସ୍ମୃତଃ। କୋଲାହଲଗିରିଵରେ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍ ।। ୪୪.

ସେ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥ ଷଷ୍ଟି ଯୋଜନା; ସେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ପରିଚିତ। କୋଳାହଳ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରେ ସେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।

ବହୁଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସଂ ସ୍ଥିରୋଽଭଵତ୍। ତତ୍ତପସ୍ତାପିତା ଦେଵାଃ ସଂକ୍ଷୋଭଂ ପରମଂ ଗତାଃ ।। ୪୪.

ଅନେକ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ନିଶ୍ୱାସ ନ ନେଇ ଅଟୁଟ ରହିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଦେବମାନେ ଅତି ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଚିନ୍ତିତ ହେଇଗଲେ।

ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗତା ଦେଵାଃ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତେଽଥ ପିତାମହମ୍। ଗଯାସୁରାଦ୍ରକ୍ଷ ଦେଵ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଵାଂସ୍ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ଗୟାସୁରରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।' ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।

ଵ୍ରଜାମଃ ଶଙ୍କରଂ ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଗତାଃ ଶିଵମ୍। କୈଲାସେ ଚାବ୍ରୁଵନ୍ନତ୍ଵା ରକ୍ଷ ଦେଵ ମହାସୁରାତ୍ ।। ୪୪.

ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଦେବମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ କାଇଲାସକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବ, ଏହି ବଡ଼ ଅସୁରରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'

ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାନବ୍ରଵୀଚ୍ଛମ୍ଭୁର୍ଵ୍ରଜାମଃ ଶରଣଂ ହରିମ୍। କ୍ଷୀରାବ୍ଧୌ ଦେଵଦେଵେଶଃ ସ ନଃ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯତି। ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ଵରୋ ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ।। ୪୪.

ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଚଲ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ଶରଣେ ଯାଉ।' କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଦେବମାନେଙ୍କର ନାୟକ ଆମକୁ ଭଲ କରିବେ। ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ୍ୱର ଏବଂ ଦେବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।

ଦେଵା ଊଚୁଃ ।। ଓଁ ନମୋ ଵିଷ୍ଣଵୋ ଭର୍ତ୍ରେ ସର୍ଵ୍ଵେଷାଂ ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣଵେ। ରୋଚିଷ୍ଣଵେ ଜିଷ୍ଣଵେ ଚ ରାକ୍ଷସାଦିଗ୍ରସିଷ୍ଣଵେ ।। ୪୪.

ଦେବମାନେ କହିଲେ: 'ଓଁ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ବିଜୟୀ, ରାକ୍ଷସ ଆଦିକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁ।'

ଧରିଷ୍ଣଵେଽଖିଲସ୍ଯାସ୍ଯ ଯୋଗିନାଂ ପାରଯିଷ୍ଣଵେ । ଵର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଣଵେ ହ୍ଯନନ୍ତାଯ ନମୋ ଭ୍ରାଜ୍ଷ୍ଣିଵେ ନମଃ ।। ୪୪.

ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଯୋଗୀମାନେଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା, ବୃଦ୍ଧି କରିଥିବା, ଅନନ୍ତ, ଦୀପ୍ତିମାନ; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋ ଵାସୁଦେଵଃ ସୁରାଣାଂ ଦର୍ଶନଂ ଦଦୌ। କିମର୍ଥମାଗତା ଦେଵା ଵିଷ୍ଣୁନୋକ୍ତାସ୍ତମବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୪୪.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଏଭଳି ସ୍ତୁତି ପାଇ ବାସୁଦେବ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ପଚ୍ଛିଲେ, 'କିପାଇଁ ଆସିଛ?' ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ଗଯାସୁରଭଯାଦ୍ଦେଵ ରକ୍ଷାସ୍ମାନବ୍ରଵୀଦ୍ଧରିମ୍। ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଯାନ୍ତୁ ତଂ ଦୈତ୍ଯମାଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ତତଃ ।। ୪୪.

ଗୟାସୁରର ଭୟରୁ, 'ହେ ଦେବ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର,' ଦେବମାନେ ହରିଙ୍କୁ କହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ତା ଦେତ୍ୟକୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉ; ମୁଁ ପରେ ଯିବି।