ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ନ ପ୍ରଵୃତ୍ତିଫଲା ଯୂଯଂ ଦର୍ଶଯନ୍ତୋଽପି ତାନ୍ସଦା। ଯଦୃଚ୍ଛାକରସଙ୍କୋଚଵିଧାନାଯେହ ରାଗିଣାମ୍ ।। ୪୨.

ଆପଣମାନେ କର୍ମର ଫଳ ଚାହନ୍ତି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେଗୁଡିକୁ ସଦା ଦେଖାନ୍ତି, କର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ନିୟମିତ କରିବା ପାଇଁ।

ପ୍ରପଞ୍ଚସ୍ଯାପି ମିଥ୍ଯାତ୍ଵେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵେ ଵା ନିଧୀତରୌ। ନ ମୃଷାରାଗଵିଷଯୌ ତତ୍ସଙ୍କୋଚଵିଧିକ୍ଷଯୌ ।। ୪୨.

ଏହି ପ୍ରପଞ୍ଚ ମିଥ୍ୟା କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ଯେହେଉଁ, ଆପଣମାନେ ମିଥ୍ୟା ଆସକ୍ତି ଓ ତାହାର ସୀମା ଓ ନାଶରେ ବ୍ୟସ୍ତ ନୁହନ୍ତି।

ଅତୋ ଲୋକହିତୈର୍ନୂନଂ ପରମାର୍ଥନିରୂପଣେ। ସ୍ଵୋକ୍ତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଦିଵିଷଯାଃ ନଶ୍ଵରା ଇତି ନିନ୍ଦିତାଃ ।। ୪୨.

ଏହିପରି ଲୋକର ଭଲ ଓ ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ପାଇଁ, ଆପଣମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୋଗ୍ୟବସ୍ତୁ ନଶ୍ୱର ବୋଲି ଘୃଣା କରିଛନ୍ତି।

ଅଧିକାରିଵିଭେଦେନ କର୍ମଜ୍ଞାନୋପଦେଶତଃ। ତ୍ରାତଂ ସର୍ଵଂ ଜଗନ୍ନୂନଂ ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମାତ୍ମମୂର୍ତ୍ତିଭିଃ ।। ୪୨.

ଯୋଗ୍ୟତା ଓ କର୍ମ-ଜ୍ଞାନ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ, ଶବ୍ଦବ୍ରହ୍ମା ଆତ୍ମାର ରୂପରେ ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।

ଅତୋଽହଂ ପ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛମି ଭଵନ୍ତଶ୍ଚେତ୍କୃପାଲଵଃ । କର୍ମଣାଂ ଫଲମାଦିଷ୍ଟଂ ସର୍ଗଃ କାମୈକଚେତସାମ୍ ।। ୪୨.

ଏହିପରି, ଯଦି ଆପଣମାନେ ଦୟାଳୁ, ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ: କର୍ମର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଫଳ କଣ, ଏବଂ ଏହି ଭୂମିରେ କାମରେ ଲଗିଥିବା ମନଙ୍କ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କଣ?

ଈଶାର୍ପିତଧିଯାଂ ପୁଂସାଂ କୃତସ୍ଯାପି ଚ କର୍ମଣଃ। ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧିସ୍ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ମୋକ୍ଷଶ୍ଚ ତଦନନ୍ତରମ୍ ।। ୪୨.

ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କର୍ମ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ତ ଶୁଦ୍ଧି ପାଆନ୍ତି, ପରେ ଜ୍ଞାନ ଆସେ, ତାହା ପରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।

ମୋକ୍ଷୋ ବ୍ରହ୍ମୈକ୍ଯମିତ୍ଯେଵଂ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦମେଵ ଯତ୍। ସର୍ଵଂ ସମାପ୍ଯତେ ତସ୍ମିଞ୍ଜ୍ଞାତେ ଯଦ୍ଧି କୃତାକୃତମ୍ ।। ୪୨.

ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମା ସହ ଏକତା, ଯାହା ସତ୍, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ; ଏହା ଜଣାଗଲେ, କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।

ଯନ୍ନିଃସଙ୍ଗଂ ଚିଦାକାଶଂ ଜ୍ଞାନରୂପମସଂଵୃତମ୍। ନିରୀହମଚଲଂ ଶୁଦ୍ଧମଗୁଣଂ ଵ୍ଯାପକଂ ସ୍ମୃତମ୍ ।। ୪୨.

ଯାହା ନିର୍ଲିପ୍ତ, ଚିତ୍ ଆକାଶ, ଜ୍ଞାନର ରୂପ, ଅଢ଼ା, ନିର୍ଇଚ୍ଛା, ଅଚଳ, ଶୁଦ୍ଧ, ଗୁଣହୀନ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ସେହି ଅନୁସ୍ମୃତିରେ ଅଛି।

ଵିକାରେଷୁ ଵିନଶ୍ଯତ୍ସୁ ନିର୍ଵିକାରଂ ନ ନଶ୍ଯତି। ଯଥାନ୍ଧତମସା ଵ୍ଯାପ୍ତଲୋକସ୍ଯ ରଵିରୋଜସା ।। ୪୨.

ପରିବର୍ତ୍ତନ ନଶ୍ୱର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନିର୍ବିକାର ନଶ୍ୱର ହୁଏ ନାହିଁ; ଯେପରି ଘନ ଅନ୍ଧାରରେ ଲୋକକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ବ୍ୟାପି ରହେ।

ଲୋହସ୍ଯେଵ ମଣିସ୍ତଦ୍ଵଦରଣିଶ୍ଚାନଲେ ଯଥା। ଯଦାଭାସେନ ସା ସତ୍ତାଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଵିଜୃମ୍ଭତେ ।। ୪୨.

ଯେପରି ଲୋହାରେ ମଣି, କାଠରେ ଅଗ୍ନି, ତାହାର ପ୍ରଭାରେ ଏହି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।

ଜୀଵେଶ୍ଵରାଦିରୂପେଣ ଵିଶ୍ଵାକାରେଣ ଚାପ୍ଯହୋ। ତସ୍ଯାମପି ପ୍ରଲୀନାଯାଂ କୂଟସ୍ଥଞ୍ଚ ଯଦେକଲମ୍ ।। ୪୨.

ଜୀବ, ଈଶ୍ୱର ଓ ବିଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଲୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କୁଟସ୍ଥ ଏକମାତ୍ର ଅବିକଳ ରହିଯାଏ।

ଭଵଦ୍ଭିରେଵଂ ନିର୍ଣୀତଂ ତତ୍ତଥୈଵ ନ ସଂଶଯଃ। ତଥାପି ମମ ଜିଜ୍ଞାସା ଵର୍ତ୍ତତେ କେଵଲଂ ହୃଦି ।। ୪୨.

ଆପଣମାନେ ଯେପରି ନିଶ୍ଚୟ କରିଛନ୍ତି, ସେହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଏହା ସତ୍ୟ; ତଥାପି ମୋର ହୃଦୟରେ ଏହି ଜାଣିବା ଇଚ୍ଛା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ଅଛି।

ଅତୋଽପି ପରମଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵର୍ତ୍ତତେ କିଲ ଵା ନ ଵା। ତଦ୍ଵଦନ୍ତୁ ମହାଭାଗା ଭଵନ୍ତସ୍ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶନାଃ ।। ୪୨.

ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ଅଛି କି ନାହିଁ, ଏହି କଥା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିଥିବା ମନ୍ୟବରମାନେ।

ଯଚ୍ଛ୍ରଵଃ ଫଲମେଵେହ ଜନୁଷୋ ମେ କୃତାର୍ଥତା। ଏଵଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତମନଘଂ ଵ୍ଯାସଂ ସତ୍ଯଵତୀସୁତମ୍। ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ସଙ୍କୀର୍ତ୍ଯ ପ୍ରତ୍ଯୂଚୁ ର୍ନିଗମା ଵଚଃ ।। ୪୨.

ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ମୋ ପାଇଁ ଏହାର ଫଳ ମିଳିଗଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା। ଏପରି ନିର୍ମଳ ଭାବେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସ କହୁଥିବା ବେଳେ, ସେମାନେ 'ଭଲ କହିଲେ, ଭଲ କହିଲେ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କରି, ବେଦର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

ଵେଦା ଊଚୁଃ ।। ସାଧୁ ସାଧୁ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞା ଵିଷ୍ଣୁରାତ୍ମା ଶରୀରିଣାମ୍। ଅଜୋଽପି ଜନ୍ମ ସମ୍ପଦ୍ଯ ଲୋକାନୁଗ୍ରହମୀହସେ ।। ୪୨.

ବେଦମାନେ କହିଲେ: 'ଭଲ କହିଲେ, ଭଲ କହିଲେ, ହେ ମହାପ୍ରଜ୍ଞ! ବିଷ୍ଣୁ ସମସ୍ତ ଶରୀରଧାରୀଙ୍କର ଆତ୍ମା; ଜନ୍ମହୀନ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରୁଛ।'

ଅନ୍ଯଥା ତେ ନ ଘଟତେ ସଂସାରକର୍ମ୍ମବନ୍ଦନମ୍। ଅସ୍ପୃଷ୍ଟୋ ମାଯଯା ଦେଵ୍ଯା କଦାଚିଜ୍ଜ୍ଞାନଗୂହଯା ।। ୪୨.

ଅନ୍ୟଥା, ତୁମ ପାଇଁ ସଂସାରର କାର୍ଯ୍ୟର ବନ୍ଧନ କେବେ ହୁଏନାହିଁ; ଦେବୀ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ରହିଛ, କେବଳ ଜ୍ଞାନର ଗୁହା ଦ୍ୱାରା କେବେ କେବେ ଲୁଚିଯାଉଛ।

ବିଭର୍ଷି ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ରୂପଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯୈଵ ନିଗୂହସେ। ଅସ୍ମତ୍ସମ୍ମତ ଏଵାର୍ଥୋ ଭଵତା ସମ୍ପ୍ରଦର୍ଶିତଃ ।। ୪୨.

ତୁମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରୂପ ଧାରଣ କର, ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଲୁଚିଯାଉଛ; ଯେ ଅର୍ଥ ଦେଖାଇଲ, ସେହି ଭଳି ଆମେ ବୁଝିଛୁ।

ପୁରାଣେଷ୍ଵିତିହାସେଷୁ ସୂତ୍ରେଷ୍ଵପି ଚ ନୈକଧା। ଅକ୍ଷରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରମଂ ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍ ।। ୪୨.

ପୁରାଣ, ଇତିହାସ ଏବଂ ସୂତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ଅବିନାଶୀ ପରମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର କାରଣ ବୋଲି କହିଛନ୍ତି।

ତସ୍ଯାତ୍ମନୋଽପ୍ଯାତ୍ମ ଭାଵତଯା ପୁଷ୍ପସ୍ଯ ଗନ୍ଧଵତ୍। ରସଵଦ୍ଵା ସ୍ଥିତଂ ରୂପମଵେହି ପରମଂ ହି ତତ୍ ।। ୪୨.

ଏହି ଆତ୍ମାର, ଯେପରି ଫୁଲରେ ସୁଗନ୍ଧ ରହିଥାଏ କିମ୍ବା ଜଳରେ ରସ ରହିଥାଏ, ସେହିପରି ପରମ ରୂପ ବିଦ୍ୟମାନ; ଏହିକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି ଜାଣ।

ଅନୁଭୂତଂ ତଦସ୍ମାଭିର୍ଜାତେ ପ୍ରାକୃତିକେ ଲଯେ। ଅକ୍ଷରାତ୍ପରତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ପରଂ କେଵଲୋ ରସଃ । ନ ଚ ତତ୍ର ଵଯଂ ଶକ୍ତାଃ ଶବ୍ଦାତୀତେ ତଦାତ୍ମକାଃ ।। ୪୨.

ସୃଷ୍ଟିର ଲୟ ସମୟରେ ଆମେ ଏହାକୁ ଅନୁଭବ କରିଛୁ; ଅବିନାଶୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ ଯେଉଁଠି କେବଳ ଶୁଦ୍ଧ ରସ ଅଛି, ସେହିଠାରେ ଆମେ କିଛି କହିପାରୁନାହିଁ, କାରଣ ସେଠାରେ ଶବ୍ଦ ଚାଲେନାହିଁ ଏବଂ ଏହା ଆମର ସ୍ୱରୂପ।

ଅତ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗଯାମାହାତ୍ମ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍। ଯଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵ୍ଵପାପେଭ୍ଯୋ ମୁଚ୍ଯତେ ନାତ୍ରସଂଶଯଃ ।। ୪୩.

ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୟାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା କହିବି; ଏହା ଶୁଣିଲେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

ସନକାଦ୍ଯୈର୍ମ୍ମହାଭାଗୈର୍ଦେଵର୍ଷିଃ ସ ଚ ନାରଦଃ। ସନତ୍କୁମାରଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଧିପୂର୍ଵ୍ଵକମ୍ ।। ୪୩.

ସନକ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ଦେବର୍ଷି ନାରଦ ସହିତ, ସନତ୍କୁମାରଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ପଚାରିଥିଲେ।

ନାରଦ ଉଵାଚ।। ସନତ୍କୁମାର ମେ ବ୍ରୂହି ତୀର୍ଥଂ ତୀର୍ଥୋତ୍ତମୋତ୍ତମମ୍। ତାରକଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପଠତାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ତଥା ।। ୪୩.

ନାରଦ କହିଲେ: 'ହେ ସନତ୍କୁମାର, ମୋତେ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା, ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କୁହ।'

ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ।। ଵକ୍ଷ୍ଯେ ତୀର୍ଥଵରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧାଦୌ ସର୍ଵତାରକମ୍। ଗଯାତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵଦେଶେ ତୀର୍ଥେଭ୍ଯୋଽପ୍ଯଧିକଂ ଶ୍ରୃଣୁ ।। ୪୩.

ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ସମସ୍ତ ଦେଶରେ ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୟା ତୀର୍ଥ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାକୁ ଶୁଣ।'

ଗଯାସୁରସ୍ତପସ୍ତେପେ ବ୍ରହ୍ମଣା କ୍ରତଵେଽର୍ଥିତଃ। ପ୍ରାପ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଶିରସି ଶିଲାଂ ଧର୍ମୋ ହ୍ଯଧାରଯତ୍ ।। ୪୩.

ଗୟାସୁର ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଏହା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଧର୍ମ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଏକ ପାଥର ରଖିଲେ।

ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଽକରୋଦ୍ଯାଗଂ ସ୍ଥିତଶ୍ଚାପି ଗଦାଧରଃ। ଫଲ୍ଗୁତୀର୍ଥାଦିରୂପେଣ ନିଶ୍ଚଲାର୍ଥମହର୍ନିଶମ୍। ଗଯାସୁରସ୍ଯ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯୈର୍ଦୈଵତୈଃ ସହ ।। ୪୩.

ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞ କଲେ, ଏବଂ ଗଦାଧର (ବିଷ୍ଣୁ) ଦିନ ଓ ରାତି ଅଡ଼ିଗ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଫଲ୍ଗୁ ତୀର୍ଥ ଓ ଅନ୍ୟ ରୂପରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିଲେ, ଗୟାସୁରଙ୍କ ସହ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।

କୃତଯଜ୍ଞୋ ଦଦୌ ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଗୃହାଦିକମ୍। ସ୍ଵେତକଲ୍ପେ ତୁ ଵାରାହେ ଗଯାଯାଗମକାରଯତ୍ ।। ୪୩.

ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ବ୍ରହ୍ମା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ ଘର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେଲେ; ଶ୍ୱେତ କଳ୍ପରେ ବରାହ ଯୁଗରେ, ସେ ଗୟା ଯଜ୍ଞ କରାଇଥିଲେ।

ଗଯାନାମ୍ନା ଗଯା ଖ୍ଯାତା କ୍ଷେତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ନମଭିକାଂକ୍ଷିତମ୍। କାଂକ୍ଷନ୍ତି ପିତରଃ ପୁତ୍ରାନ୍ନରକାଦ୍ଭଯଭୀରଵଃ ।। ୪୩.

ଗୟା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ; ପିତୃମାନେ ନରକ ଭୟରେ, ସନ୍ତାନମାନେ ଗୟାକୁ ଯାଉନ୍ତି ବୋଲି ଆଶା କରନ୍ତି।

ଗଯାଂ ଯାସ୍ଯତି ଯଃ ପୁତ୍ରଃ ସ ନସ୍ତ୍ରାତା ଭଵିଷ୍ଯତି। ଗଯାପ୍ରାପ୍ତଂ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତୄଣାମୁତ୍ସଵୋ ଭଵେତ୍। ପଦ୍ଭ୍ଯାମପି ଜଲଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୋଽସ୍ମଭ୍ଯଂ କିଂ ନ ଦାସ୍ଯତି ।। ୪୩.

ଯେ ପୁଅ ଗୟାକୁ ଯିବ, ସେ ଆମ ପାଇଁ ଉଦ୍ଧାରକ ହେବ; ଗୟାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିଲେ, ପିତୃମାନେ ଉତ୍ସବ କରନ୍ତି। ସେ ପଦଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବନାହିଁ କି?