ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଅଶ୍ଵିନୀ କୃତ୍ତିକା ଯାମ୍ଯା ନାଗଵୀଥିରିତି ସ୍ମୃତା । ପୁଷ୍ଯୋଽଶ୍ଲେଷା ପୁନର୍ଵସୂ ଵୀଥିରୈରାଵତୀ ମତା। ତିସ୍ରସ୍ତୁ ଵୀଥଯୋ ହ୍ଯେତା ଉତ୍ତରେ ମାର୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ ।। ୫.

ଅଶ୍ୱିନୀ, କୃତ୍ତିକା ଓ ଯାମ୍ୟା—ଏହିମାନେ ନାଗ ବାଟ ବୋଲି ଜଣାଯାନ୍ତି। ପୁଷ୍ୟ, ଆଶ୍ଲେଷା ଓ ପୁନର୍ବସୁ—ଏହିମାନେ ଏଇରାବତ ବାଟ ଭାବେ ଗଣାଯାନ୍ତି। ଏହି ତିନିଟି ବାଟ, ଉତ୍ତର ମାର୍ଗ ଭାବେ କୁହାଯାଏ।

ପୂର୍ଵୋତ୍ତରେ ଫାଲ୍ଗୁନ୍ଯୌ ଚ ମଘା ଚୈଵାର୍ଯମୀ ସ୍ମୃତା । ହସ୍ତଚିତ୍ରେ ତଥା ସ୍ଵାତୀ ଗୋଵୀଥୀତ୍ଯଭିଶବ୍ଧିତା ।। ୫.

ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତରରେ ଥିବା ଦୁଇ ଫାଲ୍‌ଗୁନୀ ଓ ମଘା—ଏହିମାନେ ଆର୍ୟମାନ ବାଟ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ହସ୍ତ, ଚିତ୍ରା ଓ ସ୍ୱାତୀ—ଏହିମାନେ ଗୋ ବାଟ ଭାବେ କୁହାଯାନ୍ତି।

ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଵିଶାଖାନୁରାଧା ଵୀଥୀ ଜାରଦ୍ଗଵୀ ସ୍ମୃତା। ଏତାସ୍ତୁ ଵୀଥଯସ୍ତିସ୍ରୋ ମଧ୍ଯମେ ମାର୍ଗ ଉଚ୍ଯତେ ।। ୫.

ଜ୍ୟେଷ୍ଠା, ବିଶାଖା ଓ ଅନୁରାଧା—ଏହିମାନେ ଜାରଦ୍ଗବ ବାଟ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ଏହି ତିନିଟି ବାଟ, ମଧ୍ୟମ ମାର୍ଗ ଭାବେ କୁହାଯାଏ।

ମୂଲଞ୍ଚାଷାଢେ ଦ୍ଵେ ଚାପି ଅଜଵୀଥ୍ଯଭିଶବ୍ଦିତା । ଶ୍ରଵଣଞ୍ଚ ଧନିଷ୍ଠା ଚ ଗାର୍ଗୀ ଶତଭିଷକ୍ତଥା ।। ୫.

ମୂଳ ଓ ଦୁଇ ଆଷାଢ଼ୀ—ଏହିମାନେ ଅଜ ବାଟ ଭାବେ ଜଣାଯାନ୍ତି। ଶ୍ରବଣ, ଧନିଷ୍ଠା, ଗାର୍ଗୀ ଓ ଶତଭିଷାକ୍ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖିତ।

ଵୈଶ୍ଵାନରୀ ଭାଦ୍ରପଦେ ରେଵତୀ ଚୈଵ କୀର୍ତିତା। ସ୍ମୃତା ଵୀଥ୍ଯସ୍ତୁ ତିସ୍ରସ୍ତା ମାର୍ଗେ ଵୈ ଦକ୍ଷିଣେ ବୁଧୈଃ ।। ୫.

ବୈଶ୍ୱାନରୀ, ଭାଦ୍ରପଦା ଓ ରେବତୀ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ଏହି ତିନିଟି ବାଟ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ମାର୍ଗ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।

ସପ୍ତଵିଂଶତ୍ତୁ ଯାଃ କନ୍ଯା ଦକ୍ଷଃ ସୋମାଯ ତା ଦଦୌ। ସର୍ଵା ନକ୍ଷତ୍ରନାମ୍ନ୍ଯସ୍ତା ଜ୍ଯୋତିଷେ ଚୈଵ କୀର୍ତ୍ତିତାଃ। ତାସାମପତ୍ଯାନ୍ଯଭଵନ୍ ଦୀପ୍ତାନ୍ଯମିତତେଜସା ।। ୫.

ଦକ୍ଷ ତାଙ୍କର ସତେଇଜଣୀ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସୋମଙ୍କୁ ଦେଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନକ୍ଷତ୍ର ନାମରେ ପରିଚିତ ଏବଂ ଜ୍ୟୋତିଷରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ। ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଅପାର ତେଜର ଧାରକ ଥିଲେ।

ଯାସ୍ତୁ ଶେଷାସ୍ତଦା କନ୍ଯାଃ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ କଶ୍ଯପଃ। ଚତୁର୍ଦଶ ମହାଭାଗାଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ଲୋକମାତରଃ ।। ୫.

ଯେଉଁ କନ୍ୟାମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମୟରେ କଶ୍ୟପଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଥିଲେ। ସେହି ଚୌଦ ଗୋଟିଏ ମହାନ୍ୟା କନ୍ୟା ସମସ୍ତେ ଲୋକମାତା ହେଲେ।

ଅଦିତିର୍ଦିତିର୍ଦନୁଃ କାଲା ଅରିଷ୍ଟା ସୁରସା ତଥା। ସୁରଭିର୍ଵିନତା ଚୈଵ ତାମ୍ରା କ୍ରୋଧଵଶା ଇରା। କଦ୍ରୁର୍ମୁନିଶ୍ଚ ଧର୍ମଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜାସ୍ତାସାଂ ନିବୋଧତ ।। ୫.

ଅଦିତି, ଦିତି, ଦନୁ, କାଳା, ଅରିଷ୍ଟା, ସୁରସା, ସୁରଭି, ବିନତା, ତାମ୍ରା, କ୍ରୋଧବଶା, ଇରା, କଦ୍ରୁ, ଏବଂ ଧର୍ମଜ୍ଞ ମୁନି—ଏହିମାନେ ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ।

ଚାରିଷ୍ଣଵେଽନ୍ତରେଽତୀତେ ଯେ ଦ୍ଵାଦଶ ପୁରୋଗମାଃ। ଵୈକୁଣ୍ଠାନାମ ତେ ସାତ୍ର୍ଯା ବଭୂଵୁଶ୍ଚାକ୍ଷୁଷେଽନ୍ତରେ ।। ୫.

ଚାରିଷ୍ଣବ ଏବଂ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁଙ୍କ ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ, ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣ, ଯେଉଁମାନେ ବୈକୁଣ୍ଠ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।

ଉପସ୍ଥିତେଽନ୍ତରେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ ପୁନର୍ଵୈଵସ୍ଵତସ୍ଯ ହ। ଆରାଧିତା ହ୍ଯଦିତ୍ଯା ତେ ସମେତ୍ଯାହୁଃ ପରସ୍ପରମ୍ ।। ୫.

ଏହି ବୈବସ୍ବତ ମନୁର ଅନ୍ତରାଳ ଆସିଲାବେଳେ, ସେହି ଅଦିତ୍ୟମାନେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଆପସରେ କଥା ହେଲେ।

ଏତାମେଵ ମହାଭାଗାମଦିତିଂ ସଂପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଵୈ। ଵୈଵସ୍ଵତେଽନ୍ତରେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ ଯୋଗାଦର୍ଦ୍ଧେନ ଚେତସଃ ।। ୫.

ଏହି ଏକାଦିକ ମହାନ୍ୟା ଅଦିତିଙ୍କ ଶରୀରକୁ, ବର୍ତ୍ତମାନ ବୈବସ୍ବତ ମନୁର ଅନ୍ତରାଳରେ, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଓ ଅର୍ଧ ଚେତନା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ଗଚ୍ଛାମଃ ପୁତ୍ରତାମସ୍ଯାସ୍ତନ୍ନଃ ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଅଦିତ୍ଯାସ୍ତୁ ପ୍ରସୂତାନାମାଦିତ୍ଯତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।। ୫.

“ଆମେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେବାକୁ ଯିବା। ଏହା ଆମ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ହେବ। ଅଦିତିଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଅଦିତ୍ୟ ହେବେ।”

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତେ ସର୍ଵେ ଚାକ୍ଷୁଷସ୍ଯାନ୍ତରେ ମନୋଃ। ଜଜ୍ଞିରେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯା ମାରୀଚାତ୍ କଶ୍ଯପାତ୍ପୁନଃ ।। ୫.

ଏପରି କହି, ସମସ୍ତେ ଚାକ୍ଷୁଷ ମନୁର ଅନ୍ତରାଳରେ, ମରୀଚିଙ୍କ ପୁଅ କଶ୍ୟପଙ୍କଠାରୁ ପୁନି ଦ୍ୱାଦଶ ଅଦିତ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଶତକ୍ରତୁଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଜଜ୍ଞାତେ ପୁନରେଵ ହି । ଵୈଵସ୍ଵତେଽନ୍ତରେ ହ୍ଯସ୍ମିନ୍ ନରନାରାଯଣୌ ସୁରୌ ।। ୫.

ଶତକ୍ରତୁ ଅର୍ଥାତ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ବୈବସ୍ବତ ମନୁର ଅନ୍ତରାଳରେ ଦେବତା ନର ଓ ନାରାୟଣ ମଧ୍ୟ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।

ତେଷାମପି ହି ଦେଵାନାଂ ନିଧନୋତ୍ପତ୍ତିରୁଚ୍ଯତେ। ଯଥା ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ ଉଦଯାସ୍ତମଯାଵୁଭୌ। ପ୍ରଜାପତେଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଭଵସ୍ଯ ଚ ମହାତ୍ମନଃ ।। ୫.

ଏହି ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଓ ନାଶ ଘଟେ, ଯେପରି ଏହି ଜଗତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏ, ସେହିପରି ପ୍ରଜାପତି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହାତ୍ମା ଭବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଚି।

ଶ୍ରେଷ୍ଠାନୁଶ୍ରଵିକେ ଯସ୍ମାଚ୍ଛକ୍ତାଃ ଶବ୍ଦାଦିଲକ୍ଷଣେ। ଅଷ୍ଟାତ୍ମକେଽଣିମାଦ୍ଯେ ଚ ତସ୍ମାତ୍ତେ ଚଜ୍ଞିରେ ସୁରାଃ ।। ୫.

ଯେହେତୁ ସେମାନେ ଶ୍ରବଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶବ୍ଦ ଆଦି ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ଅଣିମା ଆଦି ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତି ଥିବାରୁ, ସେଇ ଦେବମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଇତ୍ଯେଷ ଵିଷ୍ଯେ ରାଗଃ ସମ୍ଭୂତ୍ଯାଃ କାରଣଂ ସ୍ମୃତମ୍। ବ୍ରହ୍ମଶାପେନ ସମ୍ଭୂତା ଜଯାଃ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵେ ଜିତାଃ ।। ୫.

ଏହିପରି ଜଗତରେ ଆସକ୍ତିକୁ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପରେ ଜୟମାନେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ବିଜିତ ହୋଇଥିଲେ।

ସ୍ଵାରୋଚିଷେ ଵୈ ତୁଷିତାଃ ସତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵୋତ୍ତମେ ପୁନଃ। ତାମସେ ହରଯୋ ଦେଵା ଜାତାଶ୍ଚାରିଷ୍ଣଵେ ତୁ ଵୈ। ଵୈକୁଣ୍ଠାଶ୍ଚାକ୍ଷୁଷେ ସାଧ୍ଯା ଆଦିତ୍ଯାଃ ସାମ୍ପ୍ରତେ ପୁନଃ ।। ୫.

ସ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସେମାନେ ତୁଷିତ, ଉତ୍ତମରେ ସତ୍ୟ, ତାମସରେ ହରି, ଚାରିଷ୍ଣବରେ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଚାକ୍ଷୁଷରେ ସାଧ୍ୟ, ଏବଂ ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟରେ ଅଦିତ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।

ଧାତାଽର୍ଯମା ଚ ମିତ୍ରଶ୍ଚ ଵରୁଣୋଂଽଶୋ ଭଗସ୍ତଥା। ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ ପୂଷା ଚ ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଦଶମଃ ସ୍ମୃତଃ ।। ୫.

ଧାତା, ଅର୍ୟମା, ମିତ୍ର, ବରୁଣ, ଅଂଶ, ଭଗ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ୱାନ, ପୂଷା ଏବଂ ପର୍ଜନ୍ୟ—ଏହି ଦଶଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।

ତତସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁରଜଘନ୍ଯୋଽଜଘନ୍ଯଜଃ। ଇତ୍ଯେତେ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯାଃ କଶ୍ଯପସ୍ଯ ସୁତାଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୫.

ତାପରେ ତ୍ୱଷ୍ଟା, ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଅତି ଛୋଟ ଓ ଅତି ବଡ଼—ଏହି ଦ୍ୱାଦଶ ଅଦିତ୍ୟ କଶ୍ୟପଙ୍କ ସନ୍ତାନ ବୋଲି ମନ୍ୟ।

ସୁରଭୀ କଶ୍ଯପାଦ୍ରୁଦ୍ରାନେକାଦଶ ଵିଜଜ୍ଞିରେ। ମହାଦେଵପ୍ରସାଦେନ ତପସା ଭାଵିତା ସତୀ ।। ୫.

ସୁରଭି ଏବଂ କଶ୍ୟପଙ୍କଠାରୁ ଏଗାରୋଟି ରୁଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ମହାଦେବଙ୍କ ଦୟା ଓ ତାପସ୍ୟାରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ।

ଅଙ୍ଗାରକଂ ତଥା ସର୍ପଂ ନିଋତିଂ ସଦସସ୍ପତିମ୍। ଅଜୈକପାଦହିର୍ବୁଘ୍ନ୍ଯମୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵକେତୁଂ ଜ୍ଵରଂ ତଥା ।। ୫.

ଅଙ୍ଗାରକ, ସର୍ପ, ନିୃତି, ସଦସସ୍ପତି, ଅଜଏକପାଦ, ଅହିର୍ବୁଧ୍ନ୍ୟ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱକେତୁ ଏବଂ ଜ୍ୱର—

ଭୁଵନଞ୍ଚେଶ୍ଵରଂ ମୃତ୍ଯୁଂ କପାଲଞ୍ଚୈଵ ଵିଶ୍ରୁତମ୍। ଦେଵାନେକାଦଶୈତାଂସ୍ତୁ ରୁଦ୍ରାଂସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରାନ୍। ତପସା ତେନ ମହତା ସୁରଭୀ ତାନଜୀଜନତ୍ ।। ୫.

ଭୁବନେଶ୍ୱର, ମୃତ୍ୟୁ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କପାଳ—ଏହି ଏଗାରୋଟି ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ରୁଦ୍ର, ତିନି ଭୁବନର ଇଶ୍ୱର। ସୁରଭି ତାଙ୍କର ମହାତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏମାନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ।

ତତୋ ଦୁହିତରାଵନ୍ଯେ ସୁରଭୀ ଦ୍ଵେ ଵ୍ଯଜାଯତ। ରୋହିଣୀ ଚୈଵ ରୁଦ୍ରାଭା ଗାନ୍ଧାରୀ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ ।। ୫.

ତାପରେ ସୁରଭୀଙ୍କୁ ଆଉ ଦୁଇଜଣୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ— ରୋହିଣୀ, ଯିଏ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଏବଂ ଗାନ୍ଧାରୀ, ଯିଏ ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ ଥିଲେ।

ରୋହିଣ୍ଯାଂ ଜଜ୍ଞିରେ କନ୍ଯାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଲୋକଵିଶ୍ରୁତାଃ। ସୁରୂପା ହଂସକୀଲା ଚ ଭଦ୍ରା କାମଦୁଘା ତଥା। ସୁଷୁଵେ କାମଦୁଘା ତୁ ସୁରୂପା ତନଯଦ୍ଵଯମ୍ ।। ୫.

ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ଚାରିଜଣୀ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ— ସୁରୂପା, ହଂସକୀଳା, ଭଦ୍ରା ଏବଂ କାମଦୁଘା। କାମଦୁଘା ଆଉ ଦୁଇଜଣୀ କନ୍ୟା, ସୁରୂପା ଏବଂ ତନୟା, ଜନ୍ମିଲେ।

ହଂସକୀଲା ନୃପ ମୃଷୀନ୍ ଭଦ୍ରାଯାସ୍ତୁ ଵ୍ଯଜାଯତ। ଵିଶ୍ରୁତାସ୍ତୁ ମହାଭାଗା ଗନ୍ଧର୍ଵା ଵାଜିନଃ ସୁତାଃ ।। ୫.

ହଂସକୀଳାଙ୍କୁ ମୃଷିମାନେ ଜନ୍ମିଲେ, ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ବାଜିନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଜନ୍ମିଲେ।

ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରଵାସ୍ତଦା ଜାତାଃ ଖେଚରାସ୍ତେ ମନୋଜଵାଃ। ଶ୍ଵେତାଃ ଶ୍ଯେନାଃ ପିଶଙ୍ଗାଶ୍ଚ ସାରଙ୍ଗା ହରିତାର୍ଜୁନାଃ। ରୁଦ୍ରା ଦେଵୋପବାହ୍ଯାସ୍ତେ ଗନ୍ଧର୍ଵଯୋନଯୋ ହଯାଃ ।। ୫.

ତାପରେ ଉଚ୍ଚୈଃଶ୍ରବା ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମନର ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିଲେ; ସେମାନେ ଧଳା, ପିଙ୍ଗଳା, ଚିତ୍ରା ଘୋଡା, ହରିଣ, ହରିତ ଏବଂ ଧଳା ଘୋଡା। ଏହି ଗାନ୍ଧର୍ବ ଘୋଡାମାନେ ଦେବତା ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଳିତ ହୋଇଥିଲେ।

ଭୂଯୋ ଜଜ୍ଞେ ସୁରଭ୍ଯାସ୍ତୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଭସୁପ୍ରଭଃ। ସ୍ରଗ୍ଵୀ କକୁଝୀ ଦ୍ଯୁତିମାନମୃତାଲଯସମ୍ଭଵଃ। ସୁରଭ୍ଯନୁମତେ ଦତ୍ତୋ ଧ୍ଵଜୋ ମାହେଶ୍ଵରସ୍ତୁ ସଃ ।। ୫.

ପୁନି ସୁରଭୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଚନ୍ଦ୍ରାଭାସୁପ୍ରଭା, ଯିଏ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କକୁଦ୍ଧାରୀ, ଚମକୁଥିଲେ, ଅମୃତ ନିବାସରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ସୁରଭୀଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ, ସେ ମହେଶ୍ବରଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ହେଲେ।

ଇତ୍ଯେତେ କଶ୍ଯପସୁତା ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯାଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତାଃ। ଧର୍ମପୁତ୍ରାଃ ସ୍ମୃତାଃ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଵସଵସ୍ତଥା ।। ୫.

ଏଭଳି କଶ୍ୟପଙ୍କ ପୁତ୍ର ରୁଦ୍ର ଏବଂ ଆଦିତ୍ୟମାନେ ବିବର୍ଣ୍ତିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ ଏବଂ ବସୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବରେ ପରିଚିତ।