ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଅଭ୍ଯନ୍ତରପରିସ୍କନ୍ଧା ଦେଵାଵାସଗୃହୋଚିତାଃ। ରରାମ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ଦଶବାହୁର୍ମହେଶ୍ଵରଃ ।। ୩୯.

ଦେବମାନେ ରହୁଥିବା ଗୃହ ପାଇଁ ଯଥାଯଥିକ ଅନ୍ତର୍ଗୃହରେ, ଦଶବାହୁ ମହେଶ୍ୱର ତାଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।

ନନ୍ଦିନା ଚ ଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଶ୍ଵରୂପୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ। ତଥା ରୁଦ୍ରଗଣୈଶ୍ଚାପି ତୁଲ୍ଯୌଦାର୍ଯ୍ଯପରାକ୍ରମୈଃ ।। ୩୯.

ନନ୍ଦି ଓ ଦଳମାନେ ସହିତ, ବିଶ୍ୱରୂପ ଓ ମହାତ୍ମା ଦଳ, ଏବଂ ରୁଦ୍ର ଦଳମାନେ ସମାନ ଉଦାରତା ଓ ପ୍ରାକ୍ରମରେ।

ପାଵକାତ୍ମଜସଙ୍କାଶୈର୍ଯୂପଦଂଷ୍ଟ୍ରୋତ୍କଟାନନୈଃ। ଵନ୍ଦ୍ଯମାନୋ ଵିମାନଶ୍ଚ ପୂଜ୍ଯମାନଶ୍ଚ ତତ୍ପରୈଃ ।। ୩୯.

ଅଗ୍ନିର ପୁତ୍ରମାନେ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ ଥିବା, ଏହି ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କୁ ମନ୍ଦିର ଓ ଉଡ଼ନ୍ତା ରଥରେ ଆଦର ଓ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।

ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମାଂ ମାଲାଂ ଜିଘ୍ରମାଣୋରସି ସ୍ଥିତାନ୍ । ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମଂ ପୃଥୁତାମ୍ରାଯତେକ୍ଷଣମ୍ ।। ୩୯.

ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲର ମାଳା ଚେଷ୍ଟରେ ରଖି ଶୁଘି, ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ପତ୍ର ପରି କଳା ଚମ, ଏବଂ ବଡ଼ ତାମ୍ର ଓ ବିସ୍ତୃତ ଆଖି।

ଈଷତ୍କରାଲ୍ଲମ୍ବୋଷ୍ଠଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣଦଂଷ୍ଟ୍ରା ଗଣାଞଚିତମ୍। ଷଡୂର୍ଦ୍ଧ୍ଵନେତ୍ରଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯଂ ରୁଚିରଞ୍ଚୀରଵାସସମ୍ ।। ୩୯.

ସାଉଁ ଉଠା ହାତ, ମୋଟ ଓଠ, ତୀବ୍ର ଦାନ୍ତ, ଦଳରେ ଘିରିଥିବା, ଉପରେ ଛଅ ଆଖି, ଦେଖିବାକୁ କଷ୍ଟ, ଚମକୁଥିବା ଚିର ଛାଲର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା।

ଆହଵେଷ୍ଵପରିକ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଦେଵାନାମରିନାଶନମ୍। ବାହୁନା ବାହୁମାଵେଶ୍ଯ ପାର୍ଶ୍ଵେ ସଵ୍ଯେଽନ୍ତରେ ସ୍ଥିତମ୍ ।। ୩୯.

ସମରରେ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ସେ, ତାଙ୍କର ବାହୁକୁ ଅନ୍ୟ ବାହୁରେ ଲପେଟି, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ରରାଜାପଦିଶନ୍ତସ୍ଯ ଵାମାଗ୍ରକରଗୋଚରମ୍। ମହାଭୈରଵନିର୍ଘୋଷଂ ବଲେନାପ୍ରତିମୌଜସମ୍। ଦଶଵର୍ଣଧନୁଶ୍ଚୈଵ ଵିଚିତ୍ରଂ ଶୋଭତେଽଧିକମ୍ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କର ବାମ ହାତର ସାମ୍ନାରେ ଦିଗ ଦେଖାଉଥିବା ସେ, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ଅପରିମିତ ପ୍ରଭାବ ସହିତ, ଦଶ ହାତ ଲମ୍ବା ଧନୁଷ୍ୟ ଧରି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଅତି ଚମକିଥିଲା।

ତ୍ରିଶୂଲଂ ଵିଦ୍ଯୁତାଭାସମମୋଘଂ ଶତ୍ରୁନାଶନମ୍। ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଂ ଵପୁଷା ପରମଂ ତତ୍ତ୍ଵିଷା ଯୁତମ୍ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଅପରାଜୟ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତେଜ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।

ଅସିଶ୍ଚୈଵୌଜସାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶୀତରଶ୍ମିଃ ଶଶୀ ତଥା। ତେଜସା ଵପୁଷା କାନ୍ତ୍ଯା ଦେଵେଶସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଶୁଶୁଭେଽଭ୍ଯଧିକଂ ତତ୍ର ଵେଦ୍ଯାମଗ୍ନିଶିଖା ଇଵ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କର ତଳୱାର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଶୀତଳ କିରଣମୟ, ତେଜ, ରୂପ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାନ୍ ନାୟକଙ୍କର ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ବେଦୀ ଉପରେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଭଳି ଅତ୍ୟଧିକ ଚମକୁଥିଲା।

ସ୍ଥିତଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଦେଵସ୍ଯ ଶାତକୌମ୍ଭମଯୋ ମହାନ୍। ଶୁଶୁଭେ ରୁଚିରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସୋଦକଃ ସକମଣ୍ଡଲୁଃ ।। ୩୯.

ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ବଡ଼, ସୁନ୍ଦର ଓ ମହିମାମୟ ସୁନାର ଘଡ଼ା ରହିଥିଲା, ଯାହା ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ସହିତ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।

ଅସିମାଵେଶ୍ଯ ଚାଙ୍ଗେଷୁ ପାଣ୍ଡୁରାମ୍ବର ଧାରିଣୀ। ଉରଶ୍ଛଦେନ ମହତା ମୌକ୍ତିକେନ ଵିରାଜିତା। ଚତୁର୍ଭୁଜା ମହାଭାଗା ଵିଜଯା ଲୋକସମ୍ମତା ।। ୩୯.

ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ବଡ଼ ମୁକ୍ତାରେ ମୁଡ଼ିଥିବା ଚେଷ୍ଟକବଚ ଧାରଣ କରି, ତଳୱାରକୁ ଅଙ୍ଗରେ ରଖି, ଚାରିହାତିଆ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତି ଓ ସମ୍ମାନିତ ବିଜୟା ତାଁଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ଦେଵ୍ଯା ଆଦ୍ଯଃ ପ୍ରତୀହାରୀ ଶ୍ରୀରିଵାପ୍ରତିମା ପରା। ଵିଭ୍ରାଜତୀ ସ୍ଥିତା ଚୈଵ କୃତ୍ଵା ଦେଵସ୍ଯ ଚାଞ୍ଜଲିମ୍ ।। ୩୯.

ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ସେବିକା, ଶ୍ରୀ ଭଳି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାମୟ, ତାଙ୍କର ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେଠାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ପୃଷ୍ଠାନୁଗାଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋଽପ୍ସରୋଗଣାନ୍ଵିତାଃ। ତାଃ ଖଲ୍ଵଭିନଵୈଃ କାନ୍ତୈରୁପତିଷ୍ଠନ୍ତି ଶଙ୍କରମ୍ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କ ପଛରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ, ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହିତ, ଚାଲି ଆସୁଥିଲେ; ସେମାନେ ନୂତନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।

ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନା ଵାଦିତ୍ରୈ ରୁପବୃଂହିତାଃ। ଉପଗାଯନ୍ତି ଦେଵେଶଂ ଗଣା ଗନ୍ଧର୍ଵଯୋନଯଃ ।। ୩୯.

ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ରୂପରେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ମିଶି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।

ଅଭ୍ଯୁନ୍ନତୋ ମହୋରସ୍କଃ ଶରନ୍ମେଘସମଦ୍ଯୁତିଃ। ଶୋଭତେ ନନ୍ଦମାନଶ୍ଚ ଗୋପତିସ୍ତସ୍ଯ ଵେଶ୍ମନି ।। ୩୯.

ସେଠାରେ ଏକ ଗୋପାଳ, ବିଶାଳ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ନିଜ ଘରେ ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।

ସ୍କନ୍ଦଶ୍ଚ ସପରୀଵାରଃ ପୁତ୍ରୋଽସ୍ଯାମିତଵୀର୍ଯ୍ଯଵାନ୍। ରକ୍ତାମ୍ବରଧରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵରାମ୍ବୁଜଦଲେକ୍ଷଣଃ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କର ପୁଅ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସାଥୀମାନେ ସହିତ, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।

ତସ୍ଯ ଶାଖୋ ଵିଶାଖଶ୍ଚ ନୈଗମେଯଶ୍ଚ ଚାଷ୍ଟଵାନ୍। ଵ୍ଯପେତଵ୍ଯସନାକ୍ରୂରାଃ ପ୍ରଜାନାଂ ପାଲନେ ରତାଃ ।। ୩୯.

ତାଙ୍କର ଶାଖା — ବିଶାଖ ଓ ନୈଗମେୟ — ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍କୃତି ଓ କଠୋରତାରୁ ଦୂର, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଲାଗିଥିବା।

ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ ମହାଵୀର୍ଯ୍ଯଃ ଶୋଭତେ ଶିଖିଵାହନଃ । ଵ୍ଯାଲକ୍ରୀଡନକୈସ୍ତତ୍ର କ୍ରୀଡତେ ଵିଶ୍ଵତୋମୁଖଃ ।। ୩୯.

ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୟୂରବାହନ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମୁଖ ଥିବା ସେ, ସାପ ଆକୃତିର ଖେଳନା ସହିତ ଖେଳୁଥିଲେ।

ଯେ ନୃପା ଵିଭୁଧେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ କାଞ୍ଚନସ୍ଯ ପ୍ରଦାଯିନଃ। ଯେ ଚ ସ୍ଵାଯତନା ଵିପ୍ରା ଗୃହସ୍ଥା ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ ।। ୩୯.

ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ସୁନା ଦାନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ନିଜ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ—

ଗୂଢସ୍ଵାଧ୍ଯାଯ ତପସସ୍ତଥା ଚୈଵୋଞ୍ଛଵୃତ୍ତଯଃ। ଏତେ ସଭାସଦସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵେଶସ୍ଯ ଚ ସମ୍ମତାଃ ।। ୩୯.

ଯେଉଁମାନେ ଗୁପ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଥିବା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅଞ୍ଚଳ ଚାଷ କରି ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି—ଏହିମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ସଭ୍ୟ।

ମନ୍ଵନ୍ତରାଣ୍ଯନେକାନି ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଶ୍ରୂଯତାଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯାଶ୍ଚର୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ ।। ୩୯.

ଅନେକ ମନ୍ବନ୍ତର ପୁନଃପୁନଃ ବିତିଗଲା; ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କର ଆଗାମୀ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।

ଵ୍ଯାଘ୍ରାଶ୍ଚୈଵାନୁଗାସ୍ତତ୍ର କାଞ୍ଚନାଭାସ୍ତରସ୍ଵିନଃ। ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଚାରିଣଃ ସର୍ଵେ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵେନ ନିର୍ମ୍ମିତାଃ।। ୩୯.

ସେଠାରେ ବାଘମାନେ, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି।

ମୃତ୍ଯୋର୍ମୃତ୍ଯୁସମାସ୍ତେ ତୁ ଯମଦର୍ପାପହାରିଣଃ । ଵିଭୂତିମପ୍ଯସଂଖ୍ଯେଯାଂ କୋ ନ ଖଲ୍ଵଭିଧାସ୍ଯତେ ।। ୩୯.

ସେ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ, ଯମଙ୍କ ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା; ତାଙ୍କର ଅସଂଖ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?

ଅତଃପରମିଦଂ ଭୂଯୋ ଭଵେନାଦ୍ଭୁତମୁତ୍ତମମ୍। ଭୂତାନାମନୁକଂପାର୍ଥଂ ଯତ୍କୃତଂ ତନ୍ନିବୋଧତ ।। ୩୯.

ଏହା ପରେ, ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା ଘଟିଥିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୟା କରି କରାଯାଇଥିଲା । ସେ କଥାକୁ ଏବେ ଶୁଣ ।

ମନ୍ଦରାଦିପ୍ରକାଶାନାଂ ବଲେନାପ୍ରତିମୌଜସାମ୍। ହାରକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁଵର୍ଣାନାଂ ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵନନିନାଦିନାମ୍ ।। ୩୯.

ମନ୍ଦର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହାର, କୁଣ୍ଡଳ ଓ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଚମକୁଥିବା, ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନା କରୁଥିବା ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା—

ଚୂଡାମଣିଧରାଣାଂ ଵୈ ମେଘସନ୍ନିଭଵାସସାମ୍। ଶ୍ରୀଵତ୍ସାଙ୍କିତଵଜ୍ରାଣାମଙ୍ଗୁଲୀଶୂଲପାଣିନାମ୍ ।। ୩୯.

ମୁଣ୍ଡରେ ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା, ମେଘ ସଦୃଶ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଓ ବଜ୍ର ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା—

ଏଵଂ ଦିଶାନାଂ ଦେଵାନାଂ ରୂପେଣୋତ୍ତମଶାଲିନାମ୍। ତସ୍ଯ ପ୍ରାସାଦମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତମ୍ଭେଷୂତ୍ତମଶୋଭିଷୁ ।। ୩୯.

ଏଭଳି ଦିଗ୍‌ର ଦେବତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ, ସେ ମହାନ ମହଲର ଉତ୍ତମ ସ୍ତମ୍ଭମାନେ ଉପରେ ଚିତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ ।

ସଂଯତାଗ୍ନିମଯୀଭିସ୍ତୁ ଶ୍ରୃଙ୍ଖଲାଭିଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍। ମାଯାସହସ୍ରଂ ସିଂହାନାଂ ସୁଖଂ ତତ୍ର ନିଵାସିନାମ୍ ।। ୩୯.

ସେଠାରେ, ଅଗ୍ନିରେ ତିଆରି ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା, ଏବଂ ସୁଖରେ ବସୁଥିବା ହଜାର ହଜାର ସିଂହ ଥିଲେ ।

ସ୍ତମ୍ଭେଽପ୍ଯପାସୃତାଷଷ୍ଟଂ(?) ତ୍ର୍ଯମ୍ବକସ୍ଯ ନିଵେଶନେ। ଅଥ ତତ୍ପ୍ରତିସଂପୂଜ୍ଯ ଵାଯୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ସୁଵିସ୍ମିତାଃ। ଋଷଯଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷନ୍ତ ନୈମିଷେଯାସ୍ତପସ୍ଵିନଃ ।। ୩୯.

ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ନିବାସରେ, ସ୍ତମ୍ଭ ଉପରେ ଛଅଟିଏ ସିଂହ ପୃଥକ୍ ରଖାଯାଇଥିଲା; ତାପରେ, ସେଥିରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ବାୟୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ ।