ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ନୈଵ ମୂର୍ଦ୍ଧାଭିଷିକ୍ତାସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନରାଧିପାଃ। ଯୁଗଦୋଷଦୁରାଚାରା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନୃପାସ୍ତୁ ତେ ।। ୩୭.

ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଭିଷେକିତ ରାଜା ହେବେନି; ସେମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ଯୁଗର ଦୋଷରେ ଖରାପ ହେବ।

ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ବଲଵଧେନୈଵ ହତ୍ଵା ଚୈଵ ପରସ୍ପରମ୍। ଭୋକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି କଲିଶେଷେ ତୁ ଵସୁଧାଂ ପାର୍ଥିଵାସ୍ତଥା ।। ୩୭.

ନାରୀମାନେ ଓ ପରସ୍ପରକୁ ବଳପୂର୍ବକ ହତ୍ୟା କରି, ଏହି କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅଂଶରେ ରାଜାମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପଭୋଗ କରିବେ।

ଉଦିତୋଦିତଵଂଶାସ୍ତେ ଉଦିତାସ୍ତମିତାସ୍ତଥା । ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତୀହ ପର୍ଯାଯେ କାଲେନ ପୃଥିଵୀକ୍ଷିତଃ ।। ୩୭.

ଯେଉଁ ରାଜାଙ୍କର ବଂଶ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତମୟ ହୁଏ, ସେମାନେ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବେ।

ଵିହୀନାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଧର୍ମ୍ମତଃ କାମତୋଽର୍ଥତଃ। ତୈର୍ଵିମିଶ୍ରା ଜନପଦା ମ୍ଲେଚ୍ଛାଚାରାଶ୍ଚ ସର୍ଵଶଃ ।। ୩୭.

ସେମାନେ ଧର୍ମ, କାମ ଓ ଅର୍ଥରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ; ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଥିବା ଦେଶମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଆଚରଣ ଅନୁସରିବେ।

ଵିପର୍ଯ୍ଯଯେନ ଵର୍ତ୍ତନ୍ତେ ନାଶଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଵୈ ପ୍ରଜାଃ। ଲୁବ୍ଧାନୃତରତାଶ୍ଚୈଵ ଭଵିତାରସ୍ତଦା ନୃପାଃ ।। ୩୭.

ସେମାନେ ବିପରୀତ ଆଚରଣ କରିବେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ନାଶ କରିଦେବେ; ସେ ସମୟରେ ରାଜାମାନେ ଲୋଭୀ ଓ ଅସତ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ହେବେ।

ତେଷାଂ ଵ୍ଯତୀତେ ପର୍ଯାଯେ ବହୁସ୍ତ୍ରୀକେ ଯୁଗେ ତଦା। ଲଵାଲ୍ଲଵଂ ଭ୍ରଶ୍ଯମାନା ଆଯୂରୂପବଲଶ୍ରୁତୈଃ ।। ୩୭.

ସେମାନଙ୍କର ଶାସନ ସମାପ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ଅନେକ ନାରୀ ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେ ଆୟୁ, ରୂପ, ବଳ ଓ ଶିକ୍ଷାରେ ଦିନେ ଦିନେ କମିଯିବେ।

ତଥା ଗତାସ୍ତୁ ଵୈ କାଷ୍ଠାଂ ପ୍ରଜାସୁ ଜଗତୀଶ୍ଵରାଃ । ରାଜାନଃ ସମ୍ପ୍ରଣଶ୍ଯନ୍ତି କାଲେନୋପହତାସ୍ତଦା ।। ୩୭.

ଏପରି ରାଜାମାନେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ତଳ ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସମୟର ଘାତରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଯିବେ।

କଲ୍କିନୋପହତାଃ ସର୍ଵେ ମ୍ଲେଚ୍ଛା ଯାସ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵଶଃ। ଅଧାର୍ମିକାଶ୍ଚ ତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ ପାଷଣ୍ଡାଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ ।। ୩୭.

କଳ୍କିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନଶ୍ଟ ହେବେ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଚାଲିଯିବେ; ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଧର୍ମିକ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଷଣ୍ଡୀ ହେବେ।

ପ୍ରନଷ୍ଟେ ନୃପଶବ୍ଦେ ଚ ସନ୍ଧ୍ଯାଶ୍ଲିଷ୍ଟେ କଲୌ ଯୁଗେ। କିଂଞ୍ଚିଚ୍ଛିଷ୍ଟାଃ ପ୍ରଜାସ୍ତା ଵୈ ଧର୍ମ୍ମେ ନଷ୍ଟେଽପରିଗ୍ରହାଃ ।। ୩୭.

ରାଜା ଶବ୍ଦ ନଶ୍ଟ ହେଲେ ଓ କଳିଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସିଲେ, ଅତି କମ୍ ଲୋକ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିବେ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଓ ସମ୍ପତ୍ତିରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେବେ।

ଅସାଧନା ହତାଶ୍ଵାସା ଵ୍ଯାଧିଶୋକେନ ପୀଡିତାଃ। ଅନାଵୃଷ୍ଟିହତାଶ୍ଚୈଵ ପରସ୍ପରଵଧେନ ଚ ।। ୩୭.

ଉପାୟ ନଥିବା, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ, ବର୍ଷା ନ ହେବାରୁ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ପରସ୍ପର ହତ୍ୟାରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ।

ଅନାଥା ହି ପରିତ୍ରସ୍ତା ଵାର୍ତ୍ତାମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୁଃଖିତାଃ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପୁରାଣି ଗ୍ରାମାଂଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଵନୌକସଃ ।। ୩୭.

ସହାୟ ନଥିବା ଏବଂ ଭୟଭୀତ ଲୋକେ ତାଙ୍କର ଜୀବିକା ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖରେ ପୁରୁଣା ଗାଁ ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲରେ ବସିବେ।

ଏଵଂ ନୃପେଷୁ ନଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରଜାସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗୃହାଣି ତୁ। ନଷ୍ଟେ ସ୍ନେହେ ଦୁରାପନ୍ନା ଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ନେହାଃ ସୁହୃଜ୍ଜନାଃ ।। ୩୭.

ଏଭଳି ରାଜାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଲୋକେ ଘର ଛାଡ଼ି, ସ୍ନେହ ହରାଇ, ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ; ସଙ୍ଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ନେହ ଭାବ ହରାଇଦେବେ।

ଵର୍ଣାଶ୍ରମପରିଭ୍ରଷ୍ଟାଃ ସଙ୍କରଂ ଘୋରମାସ୍ଥିତାଃ। ସରିତ୍ପର୍ଵତସେଵିନ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଜାସ୍ତଦା ।। ୩୭.

ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ଥତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଲୋକେ ନଦୀ ଓ ପାହାଡ଼ ଛଡ଼ି ରହିବେ।

ସରିତଃ ସାଗରାନୂପାନ୍ ସେଵନ୍ତେ ପର୍ଵତାନି ଚ। ଅଙ୍ଗାନ୍ କଲିଙ୍ଗାନ୍ ଵଙ୍ଗାଂଶ୍ଚ କାଶ୍ମୀରାନ୍ କାଶିକୋଶଲାନ୍ ।। ୩୭.

ସେମାନେ ନଦୀ, ସମୁଦ୍ରତଟ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଅଙ୍ଗ, କଳିଙ୍ଗ, ବଙ୍ଗ, କାଶ୍ମୀର, କାଶୀ ଓ କୋଶଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଯିବେ।

ଋଷିକାନ୍ତଗିରିଦ୍ରୋଣୀଃ ସଂଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ। କୃତ୍ସ୍ନଂ ହିମଵତଃ ପୃଷ୍ଠଂ କୂଲଂ ଚ ଲଵଣାମ୍ଭସଃ ।। ୩୭.

ମଣିଷେ ଋଷିମାନଙ୍କ ପାହାଡ଼ର ଢାଳ ଓ ଉପତ୍ୟକା, ସମଗ୍ର ହିମାଳୟ ଶୃଙ୍ଗ ଏବଂ ଲୁଣାପାଣି ନଦୀର କୂଳକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବେ।

ଅରଣ୍ଯାନ୍ଯଭିପତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ହ୍ଯାର୍ଯ୍ଯା ମ୍ଲେଚ୍ଛଜନୈଃ ସହ। ମୃଗୈର୍ମୀନୈର୍ଵିହଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ଶ୍ଵାପଦୈସ୍ତକ୍ଷୁଭିସ୍ତଥା। ମଧୁଶାକଫଲୈର୍ମୂଲୈର୍ଵର୍ତ୍ତଯିଷ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ ।। ୩୭.

ସଜ୍ଜନମାନେ ବିଦେଶୀମାନଙ୍କ ସହ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ; ପଶୁ, ମାଛ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେବେ, ମଣିଷେ ମଧୁ, ଶାକ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଚାଲାଇବେ।

ଚୀରଂ ପର୍ଣଞ୍ଚ ଵିଵିଧଂ ଵଲ୍କଲାନ୍ଯଜିନାନି ଚ। ସ୍ଵଯଂ କୃତ୍ଵା ଵିଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଯଥା ମୁନିଜନାସ୍ତଥା ।। ୩୭.

ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ର, ଚାଳ ଓ ପଶୁଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବେ, ମୁନିମାନେ ଯେପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେପରି ରହିବେ।

ବୀଜାନ୍ନାନି ତଥା ନିମ୍ନେସ୍ଵୀହନ୍ତଃ କାଷ୍ଠଶଙ୍କୁଭିଃ। ଅଜୈଡକଂ ଖରୋଷ୍ଟ୍ରଞ୍ଚ ପାଲଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ନତଃ ।। ୩୭.

ସେମାନେ ନିମ୍ନଭୂମିରେ ଦାଣା ଚାଷ କରିବେ, କାଠର ଖୁଣ୍ଟି ବ୍ୟବହାର କରି; ଛୋଟ ଛୋଟ ପଶୁ, ଭେଡ଼ା, ଗଧା ଓ ଉଠକୁ ଯତ୍ନରେ ପାଳିବେ।

ନଦୀର୍ଵତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ତୋଯାର୍ଥେ କୂଲମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମାନଵାଃ। ପାର୍ଥିଵାନ୍ ଵ୍ଯଵହାରେଣ ଵିବାଧନ୍ତଃ ପରସ୍ପରମ୍ ।। ୩୭.

ମଣିଷେ ପାଣି ପାଇଁ ନଦୀକୂଳରେ ବସିବେ, ଏବଂ ବ୍ୟବହାର ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ଦୁଃଖ ଦେବେ।

ବହୁମନ୍ଯାଃ ପ୍ରଜାହୀନାଃ ଶୌଚାଚାରଵିଵର୍ଜିତାଃ। ଏଵଂ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ନରାସ୍ତଦାଧର୍ମ୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ ।। ୩୭.

ଉଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ସଂଖ୍ୟାରେ କମ୍ ହେବେ, ପବିତ୍ରତା ଓ ନୀତି ଅଭାବରେ, ଏପରି ଅଧର୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେବେ।

ହୀନାଦ୍ଧୀନାଂସ୍ତଥା ଧର୍ମ୍ମାନ୍ ପ୍ରଜାଃ ସମନୁଵର୍ତ୍ତତେ। ଆଯୁସ୍ତଦା ତ୍ରଯୋଵିଂଶଂ ନ କଶ୍ଚିଦତିଵର୍ତ୍ତତେ ।। ୩୭.

ଲୋକେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଧମ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରିବେ; ସେ ସମୟରେ କେହି ମଧ୍ୟ ଏକୋଇଶି ବର୍ଷ ଠାରୁ ଅଧିକ ଜୀବନ୍ତ ରହିବେ ନାହିଁ।

ଦୁର୍ବଲା ଵିଷଯଗ୍ଲାନା ଜରଯା ସଂପରିପ୍ଲୁତାଃ। ପତ୍ରମୂଲଫଲାହାରାଶ୍ଚୀରକୃଷ୍ଣାଜିନାମ୍ବରାଃ ।। ୩୭.

ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ପତ୍ର, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ, ଚାଳ ଓ କଳା ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିବେ।

ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥମଭିଲିପ୍ସନ୍ତଶ୍ଚରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵସୁନ୍ଧରାମ୍। ଏତତ୍କାଲମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ ପ୍ରଜାଃ କଲିଯୁଗାନ୍ତକେ ।। ୩୭.

ଜୀବିକା ପାଇଁ ସେମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଘୁରିବେ; ଏହି ସମୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଲୋକେ କଳିଯୁଗର ଶେଷ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିବେ।

କ୍ଷୀଣେ କଲିଯୁଗେ ତସ୍ମିନ୍ ଦିଵ୍ଯେ ଵର୍ଷସହସ୍ରକେ। ନିଃଶେଷାସ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ସାର୍ଦ୍ଧଂ କଲିଯୁଗେନ ତୁ। ସସନ୍ଧ୍ଯାଂଶେ ତୁ ନିଃଶେଷେ କୃତଂ ଵୈ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯତେ ।। ୩୭.

ସେ କଳିଯୁଗ ଶେଷ ହେଲେ, ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷରେ, ସମସ୍ତେ କଳିଯୁଗ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଗର ସନ୍ଧ୍ୟା ଶେଷ ହେବ, ପୁଣି କୃତଯୁଗ ଆସିବ।

ଯଦା ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ତଥା ତିଷ୍ଯବୃହସ୍ପତୀ। ଏକରାତ୍ରେ ଭରିଷ୍ଯନ୍ତି ତଦା କୃତଯୁଗଂ ଭଵେତ୍ ।। ୩୭.

ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ତିଷ୍ୟ-ବୃହସ୍ପତି ଏକା ରାତିରେ ଥିବେ, ସେତେବେଳେ କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ।

ଏଷ ଵଂଶକ୍ରମଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ କୀର୍ତିତୋ ଵୋ ଯଥାକ୍ରମମ୍। ଅତୀତା ଵର୍ତ୍ତମାନାଶ୍ଚ ତଥୈଵାନାଗତାଶ୍ଚ ଯେ ।। ୩୭.

ଏହି ସମସ୍ତ ବଂଶକ୍ରମକୁ ଆପଣଙ୍କୁ କ୍ରମକ୍ରମେ କୁହାଯାଇଛି; ଯେଉଁମାନେ ଗତ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଆଗାମୀ ଅଛନ୍ତି।

ମହାଦେଵାଭିଷେକାତ୍ତୁ ଜନ୍ମ ଯାଵତ୍ପରିକ୍ଷିତଃ। ଏତଦ୍ଵର୍ଷସହସ୍ରନ୍ତୁ ଜ୍ଞେଯଂ ପଞ୍ଚାଦଶଦୁତ୍ତରମ୍ ।। ୩୭.

ମହାଦେବଙ୍କ ଅଭିଷେକରୁ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ହଜାର ବର୍ଷ ସହିତ ପନ୍ଦର ଯୋଗ କରିବାକୁ ଜଣାଯିବ।

ପ୍ରମାଣଂ ଵୈ ତଥା ଚୋକ୍ତଂ ମହାପଦ୍ମାନ୍ତରଂ ଚ ଯତ୍। ଅନ୍ତରଂ ତଚ୍ଛତାନ୍ଯଷ୍ଟୌ ଷଟ୍‌ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ସମାଃ ସ୍ମୃତାଃ ।। ୩୭.

ଏହି ମାପ ଏପରି ଭାବରେ କହାଯାଇଛି, ମହାପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେକି ଅନ୍ତର ଅଛି, ସେଠାରେ ଏହି ଅନ୍ତରଟି ଏକ ଶହ ଛଅଠି ଏବଂ ଛତିରିଶି ବର୍ଷ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।

ଏତତ୍କାଲାନ୍ତରଂ ଭାଵ୍ଯା ଅନ୍ଧ୍ରାନ୍ତା ଯେ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ତିତାଃ। ଭଵିଷ୍ଯୈସ୍ତତ୍ର ସଙ୍ଖ୍ଯାତାଃ ପୁରାଣଜ୍ଞୈଃ ଶ୍ରୁତର୍ଷିଭିଃ ।। ୩୭.

ଏହି ସମୟ ଅନ୍ତରଟି ଅନ୍ଧ୍ରାନ୍ତ ଭାବରେ ଯେଉଁମାନେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ। ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀ ଋଷିମାନେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି।