ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଵଯଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମଃ ସଂଵୃତା ଵଲ୍କଲୈର୍ଵନେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯଵ୍ଯାହରଣଂ ତୁ ତତ୍ ।। ୩୫.

ଆମେ ଚିରା ବାଲ୍କଳ ପିନ୍ଧି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ତପସ୍ୟା କରିବା; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସତ୍ୟବାଣୀ ଶୁଣି ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲୁ।

ତତୋ ଦେଵା ନିଵୃତ୍ତା ଵୈ ଵିଜ୍ଵରା ମୁଦିତାଶ୍ଚ ହ। ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵାନ୍ ଵୈ ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତାନ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଛାଡି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲାପରେ, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।

ତତସ୍ତାନବ୍ରଵୀତ୍କାଵ୍ଯଃ କଞ୍ଚିତ୍କାଲମୁପାସ୍ଯତାମ୍। ନିରୁତ୍ସୁକୈସ୍ତପୋଯୁକ୍ତୈଃ କାଲଂ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକୈଃ। ପିତୁର୍ମମାଶ୍ରମସ୍ଥା ଵୈ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ।। ୩୫.

ତାପରେ କାବ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'କିଛି ସମୟ ଉପାସନାରେ କଟାଉ; ଯେଉଁମାନେ ଅନାସକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗି ରୁହନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋର ବାପାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି।'

ସ ସନ୍ଦିଶ୍ଯାସୁରାନ୍ କାଵ୍ଯୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ ଚ। ପ୍ରଣମ୍ଯେନସୁଵାଚାଥ ଜଗତ୍ପ୍ରଭଵମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ କାବ୍ୟ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଶିର ନମାଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ମେ ନସନ୍ତି ବୃହସ୍ପତୌ। ପରାଭଵାଯ ଦେଵାନାମସୁରେଷ୍ଵଭଯାଵହାନ୍ ।। ୩୫.

ହେ ଦେବ, ମୋତେ ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପରାଜୟ ପାଇଁ ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କରିବା ପାଇଁ।

ଏଵମୁକ୍ତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ। ଵ୍ରତଂ ଚର ମଯୋ ଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମାହିତଃ ।। ୩୫.

ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ ପାଇ, ଦେବତା କହିଲେ: 'ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଛ; ମୁଁ ଯେଉଁ ବ୍ରତ ଦେଉଛି, ତାହା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ କର।'

ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କୁଣ୍ଡଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ। ଯଦ୍ଯୁପାସ୍ଯସି ଭଦ୍ରନ୍ତେ ମତ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରମଵାପ୍ସ୍ଯସି ।। ୩୫.

ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଯଦି ତୁମେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଧୂଆଁ ତଳେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉପାସନା କରିବ, ତେବେ ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ ପାଖରୁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇବ।

ତଥୋକ୍ତୋ ଦେଵ ଦେଵେନ ସ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ମହାତପାଃ। ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ବାଢମିତ୍ଯଭ୍ଯଭାଷତ ।। ୩୫.

ଦେବଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁକ୍ର ମହାତପସ୍ବୀ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।

ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଶେଷଂ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଵୈ ପ୍ରଭୋ। ତତୋ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦେଵେନ କୁଣ୍ଡଧାରୋଽସ୍ଯ ଧୂମକୃତ୍ ।। ୩୫.

ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ଶେଷ ବ୍ରତ କରିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ତାପରେ ଦେବଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତିରେ ସେ କୁଣ୍ଡର ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ଧୂଆଁ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଅସୁରାଣାଂ ହିତାର୍ଥାଯ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକ୍ରେ ଗତେ ତଦା। ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ତତ୍ର ଵସତି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେ ମହେଶ୍ଵରଃ ।। ୩୫.

ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ଶୁକ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମହେଶ୍ୱର ମନ୍ତ୍ର ଲାଗି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।

ତଦ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନାତିପୂର୍ଵନ୍ତୁ ରାଜ୍ଯଂ ନ୍ଯସ୍ତଂ ତଦାସୁରୈଃ। ତସ୍ମିଞ୍ଛିଦ୍ରେ ତଦାମର୍ଷା ଦେଵାସ୍ତାନ୍ ସମଭିଦ୍ରଵନ୍। ନିଶିତାତ୍ତାଯୁଧାଃ ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିପୁରୋଗମାଃ ।। ୩୫.

ଏହି ଘଟଣା ଜାଣି, ଅତି ଦେରି ହେବା ପୂର୍ବରୁ ଅସୁରମାନେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡିଦେଲେ; ସେଇ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।

ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରଗଣା ଦେଵାନ୍ ପ୍ରଗୃହୀତାଯୁଧାନ୍ ପୁନଃ। ଉତ୍ପେତୁଃ ସହସା ସର୍ଵେ ସନ୍ତ୍ରସ୍ତାସ୍ତେ ତତୋଽଭଵନ୍ ।। ୩୫.

ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଅସୁର ଦଳ ହଠାତ୍ ଭାବେ ପଳାଇଗଲେ; ଏହାପରେ ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।

ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେ ଜଯେ ଦତ୍ତେ ଆଚାର୍ଯଵ୍ରତମାସ୍ଥିତେ। ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ. ସମଯଂ ଦେଵାସ୍ତେ ସପତ୍ନଜିଘାଂସଵଃ ।। ୩୫.

ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲା, ଜୟ ଦେଲା, ଗୁରୁ ବ୍ରତରେ ଲିନ ଥିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।

ଅନାଚାର୍ଯାସ୍ତୁ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ତାସ୍ତପସି ସ୍ଥିତାଃ। ଚୀରଵଲ୍କାଜିନଧରା ନିଷ୍କ୍ରିଯା ନିଷ୍ପରିଗ୍ରହାଃ ।। ୩୫.

ଗୁରୁ ବିନା, ତୁମମାନେ ଭଲ ରୁହ; ବିଶ୍ୱାସରେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, ଚିରା, ବାଲ୍କଳ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସଂଗ୍ରହ ଛାଡି ଅଚଳ ରୁହ।

ରଣେ ଵିଜେତୁଂ ଦେଵାନ୍ ଵୈ ନଶକ୍ଷ୍ଯାମଃ କଥଞ୍ଚନ। ଅଶୁଦ୍ଧେନ ପ୍ରପଦ୍ଯାମଃ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍ ।। ୩୫.

ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କେବେ ବି ଜିତିପାରିବୁ ନାହିଁ; ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ଆମେ କାବ୍ୟ ମାଆଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯାଉଛୁ।

ଜ୍ଞାପଯାମସ୍ତତମିଦଂ ଯାଵଦାଗମନଂ ଗୁରୋଃ। ଵିନିଵୃତ୍ତେ ତତଃ କାଵ୍ଯେ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମୋ ଯୁଧି ତାନ୍ ସୁରାନ୍ ।। ୩୫.

ଆମେ ଏହି କଥା ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜଣେଇବାକୁ ଯାଉଛୁ। ଗୁରୁ ଫେରିଲେ, ତେବେ ଆମେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ କବିତାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁରାନ୍ ଯୋଗ୍ଯଂ ଶରଣଂ କାଵ୍ଯମାତରମ୍। ପ୍ରାପଦ୍ଯନ୍ତ ତତୋ ଭୀତାସ୍ତଦା ଚୈଵ ତଦାଽଭଯମ୍ ।। ୩୫.

ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଯଥାଯଥ ଭାବେ କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିରାପଦ ହେଲେ।

ଦତ୍ତନ୍ତେଷାନ୍ତୁ ଭୀତାନାଂ ଦୈତ୍ଯା ନାମଭଯାର୍ଥିନାମ୍। ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ନ ଭେତଵ୍ଯ ଭଯନ୍ତ୍ଯଜତ ଦାନଵାଃ ।। ୩୫.

ଭୟରେ ଅସୁରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ଭୟତା ଚାହିଁଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଲେ— 'ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ' ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ। ତେଣୁ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କର ଭୟ ଛାଡିଦେଲେ।

ମତ୍ସନ୍ନିଧୌ ଵର୍ତତାଂ ଵୋ ନ ଭୀର୍ଭଵିତୁମର୍ହତି। ଭଯାଚ୍ଚାପ୍ଯଭିପନ୍ନାଂସ୍ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାସୁରାଂସ୍ତଦା ।। ୩୫.

ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ତୁମେ କେବେ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ଭୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ସେମାନେକୁ ଦେଖିଲେ—

ଅଭିଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରସହ୍ଯୈତାନଵିଚାର୍ଯ ବଲାବଲମ୍। ତାଂସ୍ତ୍ରସ୍ତାନ୍ ଵଧ୍ଯମାନାଂଶ୍ଚ ଦେଵୈର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାସୁରାଂସ୍ତଦା ।। ୩୫.

ସେମାନେ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା ଭାବି, ଜୋରକରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଭୟଭୀତ ଓ ମରୁଥିବା ଅସୁରମାନେ ଥିଲେ, ସେଠାରେ—

ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧାବ୍ରଵୀଦେନାନନିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ କରୋମ୍ଯହମ୍। ସଂସ୍ତଭ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ସଂରମ୍ଭାଦିନ୍ଦ୍ରଂ ସାଽଭ୍ଯଚରତ୍ତତଃ ।। ୩୫.

ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିହୀନ କରିଦେବି, ଇନ୍ଦ୍ର!' ତା'ପରେ ତିନି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ।

ତତଃ ସଂସ୍ତମ୍ଭିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରଂଦେଵାସ୍ତୁ ଯୂପଵତ୍। ଵ୍ଯଦ୍ରଵନ୍ତ ତତୋ ଭୀତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରଂ ଵଶୀକୃତମ୍ ।। ୩୫.

ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞସ୍ତମ୍ଭ ପରି ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ, କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ର ବଶୀଭୂତ ହୋଇଥିଲେ।

ଗତେଷୁ ସୁରସଙ୍ଘେଷୁ ଵିଷ୍ଣୁରିନ୍ଦ୍ରମଭାଷତ। ମାଂତ୍ଵଂ ପ୍ରଵିଶ ଭଦ୍ରନ୍ତେ ନେଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ସୁରେଶ୍ଵର ।। ୩୫.

ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ପଳାଇଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ଶୁଭ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।'

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ପୁରନ୍ଦରଃ। ଵିଷ୍ଣୁନା ରକ୍ଷିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଵଚୋଽଵଦତ୍ ।। ୩୫.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।

ଏଷା ତ୍ଵାଂ ଵିଷ୍ଣୁନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦହାମି ମଘଵାନିଵ। ମିଷତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦୃଶ୍ଯତାଂ ମେ ତପୋବଲମ୍ ।। ୩୫.

'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ ସହ ତୁମକୁ, ହେ ମଘବାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଦହିଦେବି। ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦେଖାଯାଉ।'

ତଯାଭିଭୂତୌ ତୌ ଦେଵାଵିନ୍ଦ୍ରଵିଷ୍ଣୂ ଜଜଲ୍ପତୁଃ। କଥଂ ମୁଚ୍ଯେଵ ସହିତୌ ଵିଷ୍ଣୁରିନ୍ଦ୍ରମଭାଷତ ।। ୩୫.

ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ବଳବାନ ଭାବରେ ଅଧିନ ହୋଇ, ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଆମେ କିପରି ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ?'

ଇନ୍ଦ୍ରୋଽବ୍ରଵୀଜ୍ଜହି ହ୍ଯେନାଂ ଯାଵନ୍ନୌ ନ ଦହେଦ୍ଵିଭୋ। ଵିଶେଷେଣାଭିଭୂତୋଽହମତସ୍ତ୍ଵଞ୍ଚ ହି ମା ଚିରମ୍ ।। ୩୫.

ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମାର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଆମକୁ ଦହିଦେଉନାହିଁ। ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଅଧିନ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଦେରି କରନି।'

ତତଃ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ତାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଵଧଂ କର୍ତ୍ତୁମାସ୍ଥିତଃ। ଅଭିଧ୍ଯାଯ ତତଶ୍ଚକ୍ରମାପନ୍ନଃ ସତ୍ଵରଂ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୩୫.

ତା'ପରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ମନସ୍କ ହେଲେ। ଭାବିବା ପରେ, ସ୍ୱାମୀ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ତୁରନ୍ତ ଆଣିଲେ।

ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଵରମାଣାଯାଃ ଶୀଘ୍ରକାରୀ ସୁରାରିହା। ସ୍ତ୍ରିଯା ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତୋ ଦେଵ୍ଯା କ୍ରୂରଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ଚିକୀର୍ଷିତମ୍। କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତଦସ୍ତ୍ରମାଵିଦ୍ଧ୍ଯ ଶିରଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ମାଧଵଃ ।। ୩୫.

ସେ ଦେବୀ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ମାଧବ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।