ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଯସ୍ତେ ଵିଖ୍ଯାତା ଅସୁରାଣାଂ ମହୌଜସଃ । ଦୈତ୍ଯସଂସ୍ଥମିଦଂ ସର୍ଵମାସୀଦ୍ଦଶଯୁଗଂ କିଲ ।। ୩୫.

ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ତିନିଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଦଶ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶାସନ କଲେ। ସମସ୍ତ କିଛି ସେମାନଙ୍କର ଅଧିନରେ ଥିଲା।

ଅସପତ୍ନଂ ତତଃ ସର୍ଵଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦଶଯୁଗଂ ପୁରା। ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵ୍ଯଯମିଦଂ ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ ତୁ ପାଲ୍ଯତେ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଦଶ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ରାଷ୍ଟ୍ରରେ କୌଣସି ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ନଥିଲେ। ତାହା ପରେ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଅକ୍ଷୟ ତିନି ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।

ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ତତଶ୍ଚାଦସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ କାଲପର୍ଯଯାତ୍ । ପର୍ଯାଯେଣ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ପାକଶାସନଃ ।। ୩୫.

ତାପରେ ସମୟ ଚକ୍ରରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ହାତରୁ ତିନି ଲୋକ ଚାଲିଗଲା। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲାପରେ ପାକଶାସନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କଲେ।

ତତୋଽସୁରାନ୍ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯଜ୍ଞେ ଦେଵା ଉପାଗମନ୍ । ଯଜ୍ଞେ ଦେଵାନଥ ଗତେ କାଵ୍ଯଂ ତେ ହ୍ଯସୁରାବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଯଜ୍ଞକୁ ଗଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଅସୁରମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।

କୃତଂ ନୋ ମିଷତାଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞଂ ପୁନର୍ଗତାଃ। ସ୍ଥାତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମୋ ହ୍ଯଦ୍ଯ ପ୍ରଵିଶାମୋ ରସାତଲମ୍ ।। ୩୫.

“ଆମର ରାଜ୍ୟ ଆମ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ନେଇଯିବାଯାଇଛି; ଯଜ୍ଞକୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ପୁଣି ଫେରିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମେ ରହିପାରୁନାହିଁ—ଚଳ, ଆମେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।”

ଏଵମୁକ୍ତୋଽବ୍ରଵୀଦେତାନ୍ ଵିଷଣ୍ଣଃ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ ଗିରା। ମାଭୈଷ୍ଟ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ତେଜସା ସ୍ଵେନ ଚାସୁରାଃ ।। ୩୫.

ଏପରି କହିବାପରେ, କାବ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସେମାନେକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ: “ଭୟ କରନି, ଅସୁରମାନେ; ମୁଁ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ତୁମମାନେକୁ ଧାରଣ କରିବି।”

ଵୃଷ୍ଟିରୋଷଧଯଶ୍ଚୈଵ ରସା ଵସୁ ଚ ଯଦ୍ଵଯମ୍। କୃତ୍ସ୍ନା ମଯି ଚ ତିଷ୍ଠନ୍ତି ପାଦସ୍ତେଷାଂ ସୁରେଷୁ ଵୈ। ଯୁଷ୍ମଦର୍ଥଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ତତ୍ସର୍ଵଂ ଧାର୍ଯତେ ମଯା ।। ୩୫.

“ବର୍ଷା, ଔଷଧି, ଜଳ ଓ ଧନ—ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କିଛି ମୋ ଭିତରେ ଅଛି; ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତାହାର ଅଂଶ କେବଳ ମୋର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ମିଳେ। ତୁମମାନେ ପାଇଁ ଏହା ସମସ୍ତ ଦେଇବି; ମୁଁ ସମସ୍ତ କିଛି ଧାରଣ କରିବି।”

ତତୋ ଦେଵାସୁରାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୃତାନ୍ କାଵ୍ଯେନ ଧୀମତା। ଅମନ୍ତ୍ରଯଂସ୍ତଦା ତେ ଵୈ ସଂଵିଗ୍ନା ଵିଜିଗୀଷଯା ।। ୩୫.

ତାପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କାବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନେ ସମର୍ଥିତ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ବିଜୟ ଆଶାରେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।

ଏଷ କାଵ୍ଯ ଇଦଂ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତ୍ତଯତି ନୋ ବଲାତ୍ । ସାଧୁ ଗଚ୍ଛାମହେ ତୂର୍ଣଂ କ୍ଷୀଣାନ୍ନାପ୍ଯାଯଯସ୍ଵ ତାନ୍ । ପ୍ରସହ୍ଯ ହତ୍ଵା ଶିଷ୍ଟାନ୍ ଵୈ ପାତାଲଂ ପ୍ରାପଯାମହେ ।। ୩୫.

“ଏହି କାବ୍ୟ ଆମ ସମସ୍ତ କିଛିକୁ ଶକ୍ତିବଳେ ଆମଠାରୁ ଦୂର କରୁଛି। ଚଳ, ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଯିବା; ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ ହେଲେ, ପୁଣି ସେମାନେକୁ ସଜୀବ କରିବା। ଶେଷ ଥିବାମାନେକୁ ବଳପୂର୍ବକ ମାରି, ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବା।”

ତତୋ ଦେଵାଃ ସୁସଂରବ୍ଧା ଦାନଵାନଭିସୃତ୍ଯ ଵୈ। ଜଧ୍ନୁସ୍ତୈ ର୍ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତେ କାଵ୍ଯମେଵାଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ଦାନବମାନେ ମାରାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି କାବ୍ୟଙ୍କଠାରେ ଗଲେ।

ତତଃ କାଵ୍ଯସ୍ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୂର୍ଣଂ ଦେଵୈରଭିଦ୍ରୁତାନ୍। ସମରେଽକ୍ତ୍ରକ୍ଷତାର୍ତ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତାନ୍ ଦିତେଃ ସୁତାନ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ କାବ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଧାଉଥିବା ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଦେଖି, ସେମାନେକୁ ଦେବତାମାନେ ଠାରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ।

କାଵ୍ଯୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଥିତାନ୍ ଦେଵାନ୍ ତତ୍ର ଦେଵୋଽଭ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍। ତାନୁଵାଚ ତତୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପୂର୍ଵଵୃତ୍ତମନୁସ୍ମରନ୍ ।। ୩୫.

କାବ୍ୟ ଦେବତାମାନେକୁ ସେଠାରେ ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କଲେ; ପୂର୍ବ ଘଟଣା ମନେପକାଇ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେମାନେକୁ କହିଲେ।

ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଵିଜିତଂ ସର୍ଵଂ ଵାମନେନ ତ୍ରିଭିଃ କ୍ରମୈଃ । ବଲିର୍ବଦ୍ଧୋ ହତୋ ଜମ୍ଭୋ ନିହତଶ୍ଚ ଵିରୋଚନଃ ।। ୩୫.

“ତିନି ଟିକେ ପଦକ୍ରମରେ ବାମନ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଜିତିଥିଲେ; ବଳି ବନ୍ଧାଗଲେ, ଜମ୍ଭ ମାରାଗଲେ, ଓ ବିରୋଚନ ହତ ହେଲେ।”

ମହାର୍ହେଷୁ ଦ୍ଵାଦଶସୁ ସଂଗ୍ରାମେଷୁ ସୁରୈର୍ହତାଃ। ତୈସ୍ତୈରୁପାଯୈର୍ଭୂଯିଷ୍ଠା ନିହତା ଯେ ପ୍ରଧାନତଃ ।। ୩୫.

“ବଡ଼ ମୂଲ୍ୟବାନ ବାରଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନମାନେକୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଅଧିକାଂଶ ମାରିଦେଲେ।”

କିଞ୍ଚିଚ୍ଛିଷ୍ଟାସ୍ତୁ ଵୈ ଯୂଯଂ ଯୁଦ୍ଧେଷ୍ଵନ୍ତ୍ଯେଷୁ ଵୈ ସ୍ଵଯମ୍। ନୀତିଂ ଵୋ ହି ଵିଧାସ୍ଯାମି କାଲଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଯତାମ୍ ।। ୩୫.

“ଏବେ ତୁମେ କିଛି ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛ, ଶେଷ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଞ୍ଚିଗଲା। ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିବି; କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କର।

ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ମହାଦେଵଂ ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥେ ଵିଜଯାଯ ଵଃ। ଅଗ୍ନିମାପ୍ଯାଯଯେଦ୍ଧୋତା ମନ୍ତ୍ରୈରେଵ ବୃହସ୍ପତିଃ ।। ୩୫.

“ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମହାଦେବଙ୍କଠାରେ ଯିବି, ଯାହାଦ୍ୱାରା ତୁମେ ବିଜୟୀ ହେବ। ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ହୋତା, ସେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ।”

ତତୋ ଯାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦେଵଂ ମନ୍ତ୍ରାର୍ଥେ ନୀଲଲୋହିତମ୍। ଯୁଷ୍ମାନନୁଗ୍ରହୀଷ୍ଯାମି ପୁନଃ ପଶ୍ଚାଦିହାଗତଃ ।। ୩୫.

“ତାପରେ ମୁଁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ନୀଳଲୋହିତ ଦେବଙ୍କଠାରେ ଯିବି; ପୁଣି ଏଠାକୁ ଫେରି ଆସି, ତୁମମାନେକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବି।”

ଯୂଯଂ ତପଶ୍ଚରଧ୍ଵଂ ଵୈ ସଂଵୃତା ଵଲ୍କଲୈର୍ଵନେ। ନ ଵୈ ଦେଵା ଵଧିଷ୍ଯନ୍ତି ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ ।। ୩୫.

ତୁମେମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚିରା ଓ ବାଲ୍କଳ ପିନ୍ଧି, ଗୁପ୍ତଭାବେ ତପସ୍ୟା କର। ମୁଁ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଅପ୍ରତୀପାଂସ୍ତତୋ ମନ୍ତ୍ରାନ୍ ଦେଵାତ୍ ପ୍ରାପ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରାତ୍। ଯୋତ୍ସ୍ଯାମହେ ପୁନର୍ଦେଵାଂସ୍ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯଥ ଵୈ ଜଯମ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଆମେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କଠାରୁ ଅପରାଜିତ ମନ୍ତ୍ର ପାଇବା ପରେ, ପୁଣିଥରେ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା। ତାହାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମେ ଜୟ ଲାଭ କରିବ।

ତତସ୍ତେ କୃତସଂଵାଦା ଦେଵାନୂଚୁସ୍ତତୋଽସୁରାଃ। ନ୍ଯସ୍ତଵାଦା ଵଯଂ ସର୍ଵେ ଲୋକାନ୍ ଯୂଯଂ କ୍ରମନ୍ତୁ ଵୈ ।। ୩୫.

ଏଭଳି ସମ୍ମତି ହେବା ପରେ, ଅସୁରମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆମର ମତ ରଖିଛୁ; ଏବେ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଶାସନ କର।'

ଵଯଂ ତପଶ୍ଚରିଷ୍ଯାମଃ ସଂଵୃତା ଵଲ୍କଲୈର୍ଵନେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତ୍ଯଵ୍ଯାହରଣଂ ତୁ ତତ୍ ।। ୩୫.

ଆମେ ଚିରା ବାଲ୍କଳ ପିନ୍ଧି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୁପ୍ତଭାବେ ତପସ୍ୟା କରିବା; ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସତ୍ୟବାଣୀ ଶୁଣି ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲୁ।

ତତୋ ଦେଵା ନିଵୃତ୍ତା ଵୈ ଵିଜ୍ଵରା ମୁଦିତାଶ୍ଚ ହ। ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦୈତ୍ଯେଷୁ ସ୍ଵାନ୍ ଵୈ ଜଗ୍ମୁର୍ଯଥାଗତାନ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖ ଛାଡି, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଲାପରେ, ସେମାନେ ପୁଣି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।

ତତସ୍ତାନବ୍ରଵୀତ୍କାଵ୍ଯଃ କଞ୍ଚିତ୍କାଲମୁପାସ୍ଯତାମ୍। ନିରୁତ୍ସୁକୈସ୍ତପୋଯୁକ୍ତୈଃ କାଲଂ କାର୍ଯାର୍ଥସାଧକୈଃ। ପିତୁର୍ମମାଶ୍ରମସ୍ଥା ଵୈ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ ।। ୩୫.

ତାପରେ କାବ୍ୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'କିଛି ସମୟ ଉପାସନାରେ କଟାଉ; ଯେଉଁମାନେ ଅନାସକ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ, କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗି ରୁହନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋର ବାପାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଅଛନ୍ତି।'

ସ ସନ୍ଦିଶ୍ଯାସୁରାନ୍ କାଵ୍ଯୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯ ଚ। ପ୍ରଣମ୍ଯେନସୁଵାଚାଥ ଜଗତ୍ପ୍ରଭଵମୀଶ୍ଵରମ୍ ।। ୩୫.

ତାପରେ କାବ୍ୟ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ; ଶିର ନମାଇ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।

ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଦେଵ ମେ ନସନ୍ତି ବୃହସ୍ପତୌ। ପରାଭଵାଯ ଦେଵାନାମସୁରେଷ୍ଵଭଯାଵହାନ୍ ।। ୩୫.

ହେ ଦେବ, ମୋତେ ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଯାହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ; ଦେବତାମାନେଙ୍କ ପରାଜୟ ପାଇଁ ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ କରିବା ପାଇଁ।

ଏଵମୁକ୍ତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରାନିଚ୍ଛସି ଵୈ ଦ୍ଵିଜ। ଵ୍ରତଂ ଚର ମଯୋ ଦ୍ଦିଷ୍ଟଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ସମାହିତଃ ।। ୩୫.

ଏଭଳି ଅନୁରୋଧ ପାଇ, ଦେବତା କହିଲେ: 'ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ଚାହୁଛ; ମୁଁ ଯେଉଁ ବ୍ରତ ଦେଉଛି, ତାହା ଭକ୍ତିଭାବରେ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ କର।'

ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ଵୈ କୁଣ୍ଡଧୂମମଵାକ୍ଶିରାଃ। ଯଦ୍ଯୁପାସ୍ଯସି ଭଦ୍ରନ୍ତେ ମତ୍ତୋ ମନ୍ତ୍ରମଵାପ୍ସ୍ଯସି ।। ୩୫.

ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଯଦି ତୁମେ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡର ଧୂଆଁ ତଳେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉପାସନା କରିବ, ତେବେ ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ ପାଖରୁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇବ।

ତଥୋକ୍ତୋ ଦେଵ ଦେଵେନ ସ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ ମହାତପାଃ। ପାଦୌ ସଂସ୍ପୃଶ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ବାଢମିତ୍ଯଭ୍ଯଭାଷତ ।। ୩୫.

ଦେବଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶୁକ୍ର ମହାତପସ୍ବୀ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ।

ଵ୍ରତଂ ଚରାମ୍ଯହଂ ଶେଷଂ ଯଥୋଦ୍ଦିଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଵୈ ପ୍ରଭୋ। ତତୋ ନିଯୁକ୍ତୋ ଦେଵେନ କୁଣ୍ଡଧାରୋଽସ୍ଯ ଧୂମକୃତ୍ ।। ୩୫.

ମୁଁ ଯେପରି ଆପଣ ଆଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେପରି ଶେଷ ବ୍ରତ କରିବି, ହେ ପ୍ରଭୁ। ତାପରେ ଦେବଙ୍କ ନିଯୁକ୍ତିରେ ସେ କୁଣ୍ଡର ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ଧୂଆଁ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।