ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଅଭିଷେକ୍ତୁକାମଞ୍ଚ ନୃପଂ ପୂରୁଂ ପୁତ୍ରଂ କନୀଯସମ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣା ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍ ।। ୩୧.

ସେ ବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜା କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।

କଥଂ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ନପ୍ତାରଂ ଦେଵଯାନ୍ଯାଃ ସୁତଂ ପ୍ରଭୋ। ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଯଦୁମତିକ୍ରମ୍ଯ ପୂରୋ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯସି ।। ୩୧.

ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନାତି ଏବଂ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପୁଅ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, କିପରି ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବେ?

ଯଦୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତଵ ସୁତୋ ଜାତସ୍ତମନୁ ତୁର୍ଵସୁଃ। ଶର୍ମିଷ୍ଠାଯାଃ ସୁତୋ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁସ୍ତନୋଽନୁଃ ପୂରୁରେଵ ଚ ।। ୩୧.

ତୁମ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଅ ଯଦୁ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାପରେ ତୁର୍ବସୁ; ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କର ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତାପରେ ଅନୁ, ଏବଂ ପୁରୁ ମଧ୍ୟ।

କଥଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାନତିକ୍ରମ୍ଯ କନୀଯାନ୍ ରାଜ୍ଯମର୍ହତି । ଅତଃ ସମ୍ବୋଧଯାମି ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମ୍ମଂ ସମନୁପାଲଯ ।। ୩୧.

ବଡ଼ଭାଇମାନେ ଥିବାବେଳେ, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ପୁଅ କିପରି ରାଜ୍ୟ ପାଇବ? ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରାଉଛି—ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କର।

ଯଯାତିରୁଵାଚ।। ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରମୁଖା ଵର୍ଣାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଵଚଃ। ଜ୍ଯେଷ୍ଟଂ ପ୍ରତି ଯଥା ରାର୍ଷ୍ଟ୍ରଂ ନ ଦେଯଂ ମେ କଥଞ୍ଚନ ।। ୩୧.

ଯୟାତି କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, କେବେ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।

ମାତା ପିତ୍ରୋର୍ଵଚନକୃତ୍ସ ହି ପୁତ୍ରଃ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ । ମମ ଜ୍ଯେଷ୍ଠେନ ଯଦୁନା ନିଯୋଗୋ ନାନୁପାଲିତଃ ।। ୩୧.

ମାତା-ପିତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିବା ପୁଅ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୋ ବଡ଼ ପୁଅ ଯଦୁ ମୋ ଆଦେଶ ମାନିଲେ ନାହିଁ।

ପ୍ରତିକୂଲଂ ପିତୁର୍ଯଶ୍ଚ ନ ସ ପୁତ୍ରଃ ସତାଂ ମତଃ। ସ ପୁତ୍ରଃ ପୁତ୍ରଵଦ୍ ଯଶ୍ଚ ଵର୍ତ୍ତତେ ପିତୃମାତୃଷୁ ।। ୩୧.

ଯିଏ ବାପାଙ୍କ ବିପରୀତ କାମ କରେ, ସେ ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପୁଅ ନୁହେଁ; ଯିଏ ମାତା-ପିତାଙ୍କୁ ପୁଅଭଳି ଆଦର କରେ, ସେଠାରେ ଠିକ୍ ପୁଅ ହେଉଛି।

ଯଦୁନାହମଵଜ୍ଞାତସ୍ତଥା ତୁର୍ଵସୁନାପି ଚ। ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଣା ଚାନୁନା ଚୈଵମପ୍ଯଵଜ୍ଞା କୃତା ଭୃଶମ୍ ।। ୩୧.

ମୁଁ ଯଦୁ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନିତ ହୋଇଛି; ଏଭଳି ଭାବେ ବହୁତ ଅପମାନ ମୋତେ ମିଳିଛି।

ପୂରୁଣା ତୁ କୃତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାନିତଶ୍ଚ ଵିଶେଷତଃ। କନୀଯାନ୍ ମମ ଦାଯାଦୋ ଜରା ଯେନ ଧୃତା ମମ। ସର୍ଵକାମଃ ସର୍ଵକୃତଃ ପୂରୁଣା ପୁତ୍ରକାରିଣା ।। ୩୧.

କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋ କଥା ମାନିଛନ୍ତି ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ଆଦର କରିଛନ୍ତି; ସେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଭୋଗିଛନ୍ତି ଏବଂ ମୋ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ। ପୁରୁ, ମୋ ପୁଅ, ସମସ୍ତ କାମ କରିଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଭାଇଛନ୍ତି।

ଶୁକ୍ରେଣ ଚ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ କାଵ୍ଯେ ନୋଶନସା ସ୍ଵଯମ୍। ପୁତ୍ରୋ ଯସ୍ତ୍ଵାନୁଵର୍ତ୍ତେତ ସ ରାଜା ତେ ମହାମତେ ।। ୩୧.

ଶୁକ୍ର, ଅର୍ଥାତ୍ ଉଶନାସ୍ ମୁଁ ନିଜେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ: 'ଯିଏ ପୁଅ ତୁମକୁ ଅନୁସରିବ, ସେ ରାଜା ହେବ।'

ଭଵତୋଽନୁମତୋପ୍ଯେଵଂ ପୂରୁ ରାଷ୍ଟ୍ରେଽଭିଷିଚ୍ଯତାମ୍ । ଯଃପୁତ୍ରୋ ଗୁଣସମ୍ପନ୍ନୋ ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହିତଃ ସଦା। ସର୍ଵମର୍ହତି କଲ୍ଯାଣଂ କନୀଯାନପି ସ ପ୍ରଭୁଃ ।। ୩୧.

ତୁମମାନେ ମନ ଦେଲେ, ପୁରୁଙ୍କୁ ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ରାଜା କରାଯାଉ। ଯିଏ ପୁଅ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସଦା ମାତା-ପିତାଙ୍କ ଭଲ ଚାହେ, ସେ ସବୁ ଭଲ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଯଦିଓ ସେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ; ସେଇ ପ୍ରଭୁ।

ଅର୍ହଃ ପୂରୁରିଦଂ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଯଃ ପ୍ରିଯଃ ପ୍ରିଯକୃତ୍ତଵ। ଵରଦାନେନ ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ନ ଶକ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମୁତ୍ତରମ୍ ।। ୩୧.

ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ପୂରୁ ଯୋଗ୍ୟ, କାରଣ ସେ ସବୁଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଏବଂ ପ୍ରିୟ କାମ କରେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କର ଆଶୀର୍ବାଦ ପରେ ଆଉ କିଛି କହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।

ପୌରଜାନପଦୈସ୍ତୁଷ୍ଟୈରିତ୍ଯୁକ୍ତୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା। ଅଭିଷିଚ୍ଯ ତତଃ ପୂରୁଂ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେ ସୁତମାତ୍ମନଃ ।। ୩୧.

ପ୍ରଜା ଓ ଦେଶବାସୀମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଏପରି କହିଲେ, ତେବେ ନାହୁଷ ତାଙ୍କର ଏଇ ପୁଅ ପୂରୁଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶର ରାଜା କରି ଅଭିଷେକ କଲେ।

ଦିଶି ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ଵସ୍ଯାଂ ତୁର୍ଵସୁଂ ତୁ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍। ଦକ୍ଷିଣାପରତୋ ରାଜା ଯଦୁଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନ୍ଯଵେଶଯତ୍ ।। ୩୧.

ସେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।

ପ୍ରତୀଚ୍ଯାମୁତ୍ତରସ୍ଯାଞ୍ଚ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁଞ୍ଚାନୁଞ୍ଚ ତାଵୁଭୌ। ସପ୍ତଦ୍ଵୀପାଂ ଯଯାତିସ୍ତୁ ଜିତ୍ତ୍ଵା ପୃଥ୍ଵୀଂ ସସାଗରାମ୍। ଵ୍ଯଭଜତ୍ ପଞ୍ଚଧା ରାଜା ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା ।। ୩୧.

ପ୍ରତିଚ୍ୟି ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ, ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ। ଯୟାତି ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସମୁଦ୍ର ସହିତ ପୃଥିବୀ ଜିତି, ଏହାକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ ଭାଗି ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଣ୍ଟନ କଲେ, ଓ ନାହୁଷ।

ତୈରିଯଂ ପୃଥିଵୀ ସର୍ଵା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ସପତ୍ତନା। ଯଥାପ୍ରଦେଶଂ ଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଧର୍ମ୍ମେଣ ପ୍ରତିପାଲ୍ଯତେ ।। ୩୧.

ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଓ ସହରମାନେ ସମେତ, ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।

ଏଵଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ପୃଥିଵୀଂ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯୋ ନାହୁଷସ୍ତଦା। ପୁତ୍ରସଂକ୍ରାମିତଶ୍ରୀସ୍ତୁ ପ୍ରୀତିମାନଭଵନ୍ନୃପଃ ।। ୩୧.

ଏଭଳି ଭାବରେ ନାହୁଷ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଖରେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରୀ ସମ୍ପଦ ପୁଅମାନେ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେ ରାଜା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଧନୁର୍ନ୍ଯସ୍ଯ ପୃଷତ୍କାଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯଞ୍ଚୈଵ ସୁତେଷୁ ତୁ। ପ୍ରୀତିମାନଭଵଦ୍ରାଜା ଭାରମାଵେଶ୍ଯ ବନ୍ଧୁଷୁ ।। ୩୧.

ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଛାଡ଼ି, ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୁଅମାନେ ପାଖରେ ଦେଇ, ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ଭାର ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଖରେ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

ଅତ୍ର ଗାଥା ମହାରାଜ୍ଞା ପୁରା ଗୀତା ଯଯାତିନା। ଯୋଽଭିପ୍ରେତ୍ଯାହରନ୍ କାମାନ୍ କୂର୍ମୋଙ୍ଗାନୀଵ ସର୍ଵଶଃ ।। ୩୧.

ଏଠାରେ ମହାରାଜା ଯୟାତି ପୂର୍ବେ ଏକ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ— 'ଯିଏ ଏହି ଜୀବନ ଶେଷରେ ଇଚ୍ଛାମାନେକୁ କୁମିର ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଭଳି ଅନ୍ତରେ ନେଇ ନିଏ...'

ନ ଜାତୁ କାମଃ କାମାନାମୁପଭୋଗେନ ଶାମ୍ଯତି। ହଵିଷା କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମେଵ ଭୂଯ ଏଵାଭିଵର୍ଦ୍ଧତେ ।। ୩୧.

ଇଚ୍ଛା କେବେ ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ; ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଲେ ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ, ଏହିପରି ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିଯାଏ।

ଯତ୍ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵ୍ରୀହିଯଵଂ ହିରଣ୍ଯଂ ପଶଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ । ନାଲମେକସ୍ଯ ତତ୍ସର୍ଵମିତି ପଶ୍ଯନ୍ନ ମୁହ୍ଯତି ।। ୩୧.

ପୃଥିବୀରେ ଯେତେ ଚାଉଳ, ଯବ, ସୁନା, ଗାଈ, ଓ ନାରୀ ଅଛନ୍ତି, ସେସବୁ ଏକ ଲୋକ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ନୁହେଁ; ଏହା ଦେଖି କେହି ବି ମୁହଁ ହୁଏନାହିଁ।

ଯଦା ତୁ କୁରୁତେ ଭାଵଂ ସର୍ଵ୍ଵଭୂତେଷୁ ପାଵକମ୍। କର୍ମ୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ବ୍ରହ୍ମ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ତଦା ।। ୩୧.

ଯେତେବେଳେ କେହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତାର ଅଗ୍ନି ଜାଗ୍ରତ କରେ, ସେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଯଦା ପରାନ୍ନ ବିଭେତି ଯଦା ତ୍ଵସ୍ମାନ୍ନ ବିଭ୍ଯତି। ଯଦା ନେଚ୍ଛତି ନ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରହ୍ମ ସମ୍ପଦ୍ଯତେ ତଦା ।। ୩୧.

ଯେତେବେଳେ କେହି ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟ କରେନାହିଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭୟ କରନ୍ତିନାହିଁ; ଯେତେବେଳେ ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ଦ୍ୱେଷ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେ ବ୍ରହ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

ଯା ଦୁସ୍ତ୍ଯଜା ଦୁର୍ମ୍ମତିଭିର୍ଯା ନ ଜୀର୍ଯତି ଜୀର୍ଯ୍ଯତଃ। ଦୋଷାପ୍ରାଣାନ୍ତିକୋ ରାଗସ୍ତାଂ ତୃଷ୍ଣାନ୍ତ୍ଯଜତଃ ସୁଖମ୍ ।। ୩୧.

ଯେ ତୃଷ୍ଣା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ଶରୀର ବୃଦ୍ଧି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଯାହା କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ଯାହାର ଶେଷ ଦୁଃଖ ଏବଂ ନାଶ, ସେଇ ତୃଷ୍ଣାକୁ ଯିଏ ଛାଡ଼ିଦିଏ, ସେ ଖୁସି ପାଏ।

ଜୀର୍ଯ୍ଯନ୍ତି ଜୀର୍ଯତଃ କୋଶା ଦନ୍ତା ଜୀର୍ଯନ୍ତି ଜର୍ଯିତଃ। ଜୀଵିତାଶା ଧନାଶା ଚ ଜୀର୍ଯ୍ଯତୋପି ନ ଜୀର୍ଯତି ।। ୩୧.

ବୟସ୍କ ଲୋକଙ୍କର ଧନଭଣ୍ଡାର ତଳିଯାଏ, ଦାନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଖରାପ ହୁଏ; କିନ୍ତୁ ଜୀବନ ଓ ଧନ ପ୍ରତି ଆଶା, ବୟସ୍କ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏନାହିଁ।

ଯଚ୍ଚାକାମସୁଖଂ ଲୋକେ ଯଚ୍ଚ ଦିଵ୍ଯଂ ମହତ୍ ସୁଖମ୍। ତୃଷ୍ଣାସ୍ଯ ଚ ସୁଖସ୍ଯୈଵ କଲାଂ ନାର୍ହତି ଷୋଡଶୀମ୍ ।। ୩୧.

ଏହି ଜଗତରେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଇଚ୍ଛା ଛାଡ଼ି ମିଳେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପାଉଥିବା ବଡ଼ ସୁଖ, ତୃଷ୍ଣା ଛାଡ଼ି ମିଳୁଥିବା ସୁଖ ଏହାର ଏକ ଶୋଳାଂଶକୁ ମଧ୍ୟ ସମାନ କରିପାରେନାହିଁ।

ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ରାଜର୍ଷିଃ ସଦାରଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଵନମ୍। ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗେ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାଯଶାଃ। ପାଲଯିତ୍ଵା ଵ୍ରତଶତଂ ତତ୍ରୈଵ ସ୍ଵର୍ଗମାପ୍ନୁଯାତ୍ ।। ୩୧.

ଏପରି କହି, ସେ ରାଜା ଋଷି ତାଙ୍କ ଜନାନୀ ସହିତ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଭୃଗୁ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରି, ଶତ ଉପବାସ ରୁଖି, ସେଠାରେ ଏହି ମହାନ୍ୟତା ଲୋକ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।

ତସ୍ଯ ଵଂଶାସ୍ତୁ ପଞ୍ଚୈତେ ପୁଣ୍ଯା ଦେଵର୍ଷିସତ୍କୃତାଃ। ଯୈର୍ଵ୍ଯାପ୍ତା ପୃଥିଵୀ କୃତ୍ସ୍ନା ସୂର୍ଯସ୍ଯେଵ ଗଭସ୍ତିଭିଃ ।। ୩୧.

ତାଙ୍କର ଏହି ପାଞ୍ଚ ଗୋତ୍ର ପୁଣ୍ୟବାନ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ସମ୍ମାନିତ; ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଭଳି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲେ।

ଧନ୍ଯଃ ପ୍ରଜାଵାନାଯୁଷ୍ମାନ୍ କୀର୍ତିମାଂଶ୍ଚ ଭଵେନ୍ନରଃ। ଯଯାତେଶ୍ଚରିତଂ ସର୍ଵଂ ପଠଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ।। ୩୧.

ଯୟାତିଙ୍କର ସମସ୍ତ କଥା ପଢ଼ିବା କିମ୍ବା ଶୁଣିବା ମାନବ, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଧନ୍ୟ, ସନ୍ତାନବାନ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ହୁଏ।