ଵାଯୁପୁରାଣମ୍

ଦେଵାସ୍ତ୍ଵେତାନ୍ ଯଜନ୍ତେ ଵୈ ସର୍ଵେଷ୍ଵେତେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ। ଆଶ୍ରମାସ୍ତୁ ଯଜନ୍ତ୍ଯେତାଂଶ୍ଚତ୍ଵାରସ୍ତୁ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ।। ୨୧.

ଦେବତାମାନେ ଏମାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ଚାରି ଆଶ୍ରମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ କ୍ରମରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।

ଵର୍ଣାଶ୍ଚାପି ଯଜନ୍ତ୍ଯେତାଂଶ୍ଚତ୍ଵାରସ୍ତୁ ଯଥାଵିଧି। ତଥା ସଙ୍କରଜାତାଶ୍ଚ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଶ୍ଚୈଵ ଯଜନ୍ତି ଵୈ ।। ୨୧.

ଚାରି ଵର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ ବିଧି ଅନୁଯାୟୀ ଏମାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ମିଶ୍ର ଜନ୍ମ ଏବଂ ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।

ପିତୄଂଶ୍ଚ ଯୋ ଯଜେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ପିତରଃ ପୂଜଯନ୍ତି ତମ୍। ପିତରଃ ପୁଷ୍ଠିକାମସ୍ଯ ପ୍ରଜାକାମସ୍ଯ ଵା ପୁନଃ। ପୁଷ୍ଠିଂ ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଚ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତି ପିତାମହାଃ ।। ୨୧.

ଯିଏ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ପିତୃମାନେ ସେଉଠିକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଲୋକ ପୁଷ୍ଟି କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଚାହାନ୍ତି, ପିତାମହମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଷ୍ଟି, ସନ୍ତାନ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାନ୍ତି।

ଦେଵକାର୍ଯାଦପି ସୂନୋଃ ପିତୃକାର୍ଯଂ ଵିଶିଷ୍ଯତେ। ଦେଵତାନାଂ ହି ପିତରଃ ପୂର୍ଵମାପ୍ଯାଯନଂ ସ୍ଵଯମ୍ ।। ୨୧.

ପୁଅଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅଛି, ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ହୁଏ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ। କାରଣ, ପୂର୍ବରୁ ପିତୃଗଣମାନେ ନିଜେ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଉପଜୀବନ ହେବାକୁ ଥିଲେ।

ନ ହି ଯୋଗଗତିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମା ପିତୄଣାଂ ଚ ପରା ଗତିଃ। ତପସା ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟେନ ଦୃଶ୍ଯତେ ମାଂସଚକ୍ଷୁଷା ।। ୨୧.

ଯୋଗର ସୂକ୍ଷ୍ମ ପଥ କିମ୍ବା ପିତୃମାନେ ଯାଉଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଥ, ଏହା ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କଲେ ମଧ୍ୟ ମାଂସ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିହେବ ନାହିଁ।

ସର୍ଵେଷାଂ ରାଜତଂ ପାତ୍ରମଥଵା ରଜତାନ୍ଵିତମ୍। ପାଵନଂ ହ୍ଯୁତ୍ତମଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦେଵାନାଂ ପିତୃଭିଃ ସହ ।। ୨୧.

ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଁଦିର ପାତ୍ର କିମ୍ବା ଚାଁଦି ଲଗାଯାଇଥିବା ପାତ୍ର, ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଦେବଦାନ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ବୋଲି କହାଯାଇଛି।

ଯେଷାଂ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ପିଣ୍ଡାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ ବାନ୍ଧଵା ନାମଗୋତ୍ରତଃ। ଭୂମୌ କୁଶୋତ୍ତରାଯାଞ୍ଚ ଅପସଵ୍ଯଵିଧାନତଃ ।। ୨୧.

ଯେଉଁମାନେ ନାମ ଓ ଗୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ, ସେମାନଙ୍କର ବାନ୍ଧବମାନେ ଭୂମିରେ କୁଶ ଉପରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତିନିଟି ପିଣ୍ଡ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଲାଭ ପାଆନ୍ତି।

ସର୍ଵତ୍ର ଵର୍ତ୍ତମାନାସ୍ତେ ପିଣ୍ଡାଃ ପ୍ରୀଣନ୍ତି ଵୈ ପିତୄନ୍। ଯଦାହାରୋ ଭଵେଜ୍ଜନ୍ତୁରାହାରଃ ସୋଽସ୍ଯ ଜାଯତେ ।। ୨୧.

ଯେଉଁଠି ପିଣ୍ଡ ରହିଥାଏ, ସେଠି ପିତୃମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭୋଜନ ପ୍ରାଣୀ ଖାଏ, ସେହି ତାଙ୍କର ଆହାର ହୁଏ।

ଯଥା ଗୋଷ୍ଠେ ପ୍ରନଷ୍ଟାଂ ଵୈ ଵତ୍ସୋ ଵିନ୍ଦତି ମାତରମ୍ । ତଥା ତଂ ନଯତେ ମନ୍ତ୍ରୋ ଜନ୍ତୁର୍ଯତ୍ରାଵତିଷ୍ଠତେ ।। ୨୧.

ଯେପରି ଗୋଅଁଶରେ ହେଉଥିବା ଛୁଆଁ ନିଜ ହରାଇଯାଇଥିବା ମାଆକୁ ଖୋଜିପାଏ, ସେପରି ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାଣୀକୁ ତାହାଁଠାରେ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ସେ ରହିଛି।

ମାନ ଗୋତ୍ରଂ ଚ ମନ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ଦତ୍ତମନ୍ନଂ ନଯନ୍ତି ତମ୍। ଅପି ଯୋନିଶତଂ ପ୍ରାପ୍ତାଂ ସ୍ତୃପ୍ତିସ୍ତାନନୁଗଚ୍ଛତି ।। ୨୧.

ମାନ, ଗୋତ୍ର, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଦିଆଯାଇଥିବା ଭୋଜନ, ଏହା ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିକୁ ନେଇଯାଏ। ଯଦି ଶତ ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ମିଳିଯାଏ, ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ସେଉଁଠାକୁ ଅନୁସରଣ କରେ।

ଏଵମେଷା ସ୍ଥିତା ସଂସ୍ଥା ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଠିନା । ପିତୄଣାମାଦିସର୍ଗସ୍ତୁ ଲୋକାନାମକ୍ଷଯାର୍ଥିନାମ୍ ।। ୨୧.

ଏହି ପ୍ରଥାକୁ ପରମେଶ୍ୱର ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ। ପିତୃମାନେ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଲୋକ ଆଶା କରୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଆଦି ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।

ଇତ୍ଯେତେ ପିତରୋ ଦେଵା ଦେଵାଶ୍ଚ ପିତରଃ ପୁନଃ। ଦୌହିତ୍ରା ଯଜମାନାଶ୍ଚ ପ୍ରୋକ୍ତାଶ୍ଚୈଵ ମଯାଽନଘାଃ ।। ୨୧.

ଏହିପରି, ପିତୃମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତା, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ପିତୃ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ତାଙ୍କର ନାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛି, ହେ ନିଷ୍ପାପମାନେ।

ଲୋକା ଦୁହିତରଶ୍ଚୈଵ ଦୌହିତ୍ରାଶ୍ଚ ସୁତାସ୍ତଥା। ଦାନାନି ସହ ଶୌଚେନ ତୀର୍ଥାନି ଚ ଫଲାନି ଚ ।। ୨୧.

ଲୋକ, ଝିଅମାନେ, ନାତିମାନେ, ପୁଅମାନେ, ଦାନ, ପବିତ୍ରତା, ତୀର୍ଥ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ଫଳ, ସବୁ ବିଷୟ ମୁଁ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି।

ଅକ୍ଷଯତ୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜାଶ୍ଚୈଵ ଯାଯାଵରଵିଧିସ୍ତଥା । ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଯଥା ବ୍ରହ୍ମାଽବ୍ରଵୀତ୍ ପୁରା ।। ୨୧.

ଅକ୍ଷୟତ୍ୱ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ଯାତ୍ରୀ ଆଚାର, ଏହା ସବୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରହ୍ମା ପୂର୍ବେ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ସେହିପରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି।

ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ।। ଇତ୍ଯେତଦଙ୍ଗିରାଃ ପ୍ରାହ ଋଷୀଣାଂ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ତଦା। ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ସଂଶଯଂ ସର୍ଵଂ ପିତୄଣାଂ ପ୍ରାହ ସଂସଦି ।। ୨୧.

ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଏହିପରି ଅଙ୍ଗିରା ଋଷିମାନେ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ କହିଥିଲେ। ପଚାରା ପଡ଼ିଲାପରେ, ସେ ସଭାରେ ପିତୃମାନେ ସମ୍ପର୍କରେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିଥିଲେ।

ସତ୍ରେ ଵୈ ଵିତତେ ପୂର୍ଵଂ ତଦା ଵର୍ଷସହସ୍ରିକେ । ଯସ୍ମିନ୍ ଗୃହପତିର୍ହ୍ଯାସୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଵୈ ଦେଵତା ପ୍ରଭୁଃ ।। ୨୧.

ପୂର୍ବକାଳରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଚାଲିଥିବା ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଗୃହସ୍ଥ ଥିଲେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସେଠି ଅଧ୍ୟକ୍ଷ ଥିଲେ।

ସଂଵତ୍ସରଶତାନ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ରୋପେତା ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ। ଶ୍ଲୋକାଶ୍ଚାତ୍ର ପୁରା ଗୀତା ଋଷିଭିର୍ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ ।। ୨୧.

ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ସେଠି ଶତଶ ଅବଧି ବ୍ୟତୀତ ହୋଇଥିଲା। ଏବଂ ସେଠି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଋଷିମାନେ ପୁରାତନ ଶ୍ଲୋକ ଗାଇଥିଲେ।

ଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ତଦା ସତ୍ରେ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପରମାତ୍ମନଃ। ତତ୍ରୈଵ ଜାତମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ପିତୄଣାମକ୍ଷଯାର୍ଥିନା। ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ ବ୍ରହ୍ମଣା ପରମେଷ୍ଟିନା ।। ୨୧.

ସେହି ଯଜ୍ଞରେ, ପରମ ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ଦୀକ୍ଷିତ ହେଇଥିଲେ। ସେଠି, ପିତୃମାନେ ଅକ୍ଷୟତ୍ୱ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଂକ୍ଷା ଜନ୍ମନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ପରମେଶ୍ୱର ଲୋକମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ।

ସୂତ ଉଵାଚ।। ଏଵଂ ବୃହସ୍ପତିଃ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟଃ ପୁତ୍ର୍ତ୍ରେଣ ଧୀମତା। ପ୍ରୋଵାଚ ପିତୃଵଂଶନ୍ତୁ ଯତ୍ତଦ୍ଵୈସମୁଦାହୃତମ୍ । ଅତ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵରୁଣସ୍ଯ ନିବୋଧତ ।। ୨୧.

ସୂତ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ ପଚାରିଲେ ବେଳେ, ପିତୃବଂଶ ବିଷୟରେ ଯେପରି ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଥିଲା, ସେହିପରି କହିଥିଲେ। ଏବେ ଆଉ ଆଗକୁ କହିବି—ବରୁଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣ।

ଋଷଯଶ୍ଚୈଵମୁକ୍ତାସ୍ତୁ ପରଂ ହର୍ଷମୁପାଗତାଃ। ପରଂ ଶୁଶ୍ରୂଷଵୋ ଭୂଯଃ ପପ୍ରଚ୍ଛୁସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍ ।। ୨୨.

ଏପରି ଶୁଣି ଋଷିମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ଆଉ ଅଧିକ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ସେମାନେ ସତ୍ତରେ ପଚାରିଲେ।

ଋଷଯ ଊଚୁଃ ।। ଵଂଶାନାମାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ରାଜ୍ଞାଞ୍ଚାମିତତେଜସାମ୍। ସ୍ଥିତିଞ୍ଚୈଷାଂ ପ୍ରଭାଵଞ୍ଚ ବ୍ରୂହି ନଃ ପରିପୃଚ୍ଛତାମ୍ ।। ୨୨.

ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ଆମେ ପଚାରୁଛୁ, ଦୟାକରି ରାଜାମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ବଂଶମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଓ ପ୍ରଭାବ କ୍ରମବଦ୍ଧ ଭାବେ ଆମକୁ କୁହ।

ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତତଃ ସୂତସ୍ତଥାଽସୌ ଲୋମହର୍ଷଣଃ। ଶୁଶ୍ରୂଷାମୁତ୍ତରାଖ୍ଯାନେ ଋଷୀଣାଂ ଵାକ୍ଯକୋଵିଦଃ ।। ୨୨.

ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଲୋମହର୍ଷଣ ନାମକ ସୂତ, ଯିଏ ଋଷିମାନଙ୍କର କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେ ପରବର୍ତ୍ତୀ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ।

ଆଖ୍ଯାନକୁଶଲୋ ଭୂଯଃ ପରଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ । ବ୍ରୁଵତୋ ମେ ନିବୋଧସ୍ଵ ଋଷିରାହ ଯଥା ମମ ।। ୨୨.

କଥା କହିବାରେ ଦକ୍ଷ, ସେ ପୁଣି କହିଲେ— 'ମୋତେ ଯେପରି ଋଷି କହିଥିଲେ, ସେଇପରି ତୁମେ ଶୁଣ।'

ଵଂଶାନାମାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ରାଜ୍ଞାଞ୍ଚାମିତତେଜସାମ୍। ସ୍ଥିତିଂ ଚୈଷାଂ ପ୍ରଭାଵଞ୍ଚ ବ୍ରୁଵତୋ ମେ ନିବେଧତ ।। ୨୨.

ମୁଁ ଏବେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ ଭାବେ ବଂଶମାନେ ଏବଂ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଓ ପ୍ରଭାବ ବିଷୟରେ କହିବି, ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ।

ଵରୁଣସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ସାମୁଦ୍ରୀ ଶୁନୋଦେଵୀତ୍ଯୁଦାହୃତା । ତସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରୌ କଲିର୍ଵୈଦ୍ଯଃ ସୁତା ଚ ସୁରସୁନ୍ଦରୀ ।। ୨୨.

ବରୁଣଙ୍କର ଜଣେ ଝିଅ ସାମୁଦ୍ରୀ, ଯାହାକୁ ଶୁନୋଦେବୀ ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ସେ ଦୁଇ ପୁଅ— କଳି ଓ ବୈଦ୍ୟ, ଏବଂ ଜଣେ ଝିଅ ସୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।

କଲି ପୁତ୍ରୌ ମହାଵୀର୍ଯୌ ଜଯଶ୍ଚ ଵିଜଯଶ୍ଚ ହ। ଵୈଦ୍ଯପୁତ୍ରୌ ଘୃଣିଶ୍ଚୈଵ ମୁନିଶ୍ଚୈଵ ମହାବଲୌ ।। ୨୨.

କଳିଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଜୟ ଓ ବିଜୟ, ଦୁହେଁ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ବୈଦ୍ୟଙ୍କର ପୁଅ ଘୃଣି ଓ ମୁନି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତିଶୟ ବଳବାନ।

ପ୍ରଜାନାମତ୍ତୁକାମାନାମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭକ୍ଷିଣୌ। ଭକ୍ଷଯିତ୍ଵା ତାଵନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଵିନାଶଂ ସମଵାପତୁଃ ।। ୨୨.

ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ସେଇ ଦୁଇଜଣ, ଏକାଉଁଠିଏ ଅନ୍ୟଜଣକୁ ଭକ୍ଷଣ କରି, ଏଭଳି ଭାବେ ଦୁହେଁ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।

କଲିଃ ସୁରାଯାଂ ସଞ୍ଜଜ୍ଞେ ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମଦଃ ସ୍ମୃତଃ । ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୀ ହିଂସା କଲେର୍ଭାର୍ଯ୍ଯା ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଯା ନିକୃତିଃ ସ୍ମୃତା ।। ୨୨.

କଳି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ମଦ ବୋଲି ପରିଚିତ। କଳିଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଥିଲେ ତ୍ୱାଷ୍ଟ୍ରୀ, ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଭଉଣୀ ନିକୃତି, ଯାହାକୁ ହିଂସା ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ।

ଅସୂତାନ୍ଯାନ୍ କଲେଃ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚତୁରଃ ପୁରୁଷାଦକାନ୍। ନାକଂ ଵିଘ୍ନଂ ଚ ଵିଖ୍ଯାତଂ ସଦ୍ରମଂ ଵିଧମନ୍ତଥା ।। ୨୨.

ସେଇ ତ୍ୱାଷ୍ଟ୍ରୀ, କଳିଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମାନବଖାଦକ— ନାକ, ବିଘ୍ନ, ସଦ୍ରମ ଓ ବିଧମ, ଏହି ନାମରେ ପରିଚିତ।